ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ

Τρίτη ήταν, δεύτερη παράσταση για το έργο, νωρίς το απόγευμα, γιατί να πω όχι στο κάλεσμα; Νέα παιδιά παίζουν, που είχα ξαναδεί σε μεγαλύτερη σκηνή (κάποια από αυτά), από το δελτίο δεν είχα καταλάβει και πολλά (οπότε μια ίντριγκα την είχα), πήρα τους δρόμους και να'μαστε ξανά στο Θησείο, στη Τουρναβίτου. Παραλαμβάνω εισιτήρια και κατευθείαν στην αίθουσα (είχα έναν φόβο, μη μου πουν να κάτσω στα χαμηλά μπροστινά καθίσματα γιατί α) […]

Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μία από τις κορυφαίες παραστάσεις της φετινής περιόδου – χωρίς να θέλω να υπερβάλλω ή να μειώσω καμία άλλη προσπάθεια. Απανωτά sold-out, διθυραμβικά σχόλια θεατών και τι άλλο να θέλει κανείς για να πειστεί; Μάλιστα, είχα και το φόβο μήπως και δεν προλάβω, ανάμεσα στις πολλές υποχρεώσεις, αλλά ευτυχώς μπορώ να δηλώσω ότι ανήκω πια στους περήφανους θεατές της παράστασης ‘Τερεζίν’. Γιατί τι άλλο […]

Στο Θέατρο Άβατον έχει τύχει έως σήμερα να παρακαλουθήσω παραστάσεις ανάλαφρες, ευχάριστες, σχεδόν πάντα κωμωδίες και έχω συνηθίσει να βγαίνω από αυτόν τον χώρο με ένα αίσθημα αναγαλίασης και χαράς. Όλα αυτά άλλαξαν κατά την τελευταία επίσκεψή μου, για την παράσταση ‘Το χάδι της μηΤέρας’, το πρώτο ανέβασμα στο θέατρο του συγκλονιστικού, αυτοβιογραφικού βιβλίου της Λυδίας Γιαννακοπούλου… Η Art and Μedia Ζone τολμά και παρουσιάζει ένα κοινωνικό φαινόμενο, την παιδική […]

Είχα πρόσφατα την ευκαιρία να παρακολουθήσω έναν πρωτότυπο γυναικείο μονόλογο στο πολύ όμορφο θέατρο Διθύραμβος, ένα κείμενο επίκαιρο και δυναμικό από τη Στέργια Κάββαλου. Γνωρίσαμε, λοιπόν, την Άλκηστη, μια 45χρονη γυναίκα, που παθαίνει κάτι που λίγο-πολύ έχει σε όλους μας συμβεί, να ξεχάσουμε τα κλειδιά μας, ενώ κανείς δεν είναι μέσα, και να περιμένουμε κάποιον να μας ανοίξει. Μια τόσο απλή καθημερινή κατάσταση γίνεται η ιδιόμορφη ευκαιρία, ώστε η Άλκηστις […]

Πάλι, και σχετικά σύντομα, βρέθηκα στο όμορφο θέατρο ‘Τέσσερις εποχές – Γιάννης Μόρτζος’ και μάλιστα για παράσταση με τον ίδιο ηθοποιό, τον Πέτρο Αποστολόπουλο, που παράλληλα με το ρόλο του ως Σίγκμουντ Φρόυντ στην παράσταση ‘Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ’, δοκιμάζεται στο δύσκολο είδος του μονολόγου (έχοντας, μάλιστα, αναλάβει και τη σκηνοθεσία), στην παράσταση ‘Στη σιωπή’. Χωρίς να έχουμε διαβάσει κάτι, πέραν του δελτίου τύπου, ξεκινήσαμε για την αγαπημένη γειτονιά και, […]

Κοντά στην παλιά μου γειτονιά, στην Πλ. Αμερικής, βρίσκεται ένας θεατρικός χώρος που δεν έτυχε να επισκεφθώ ξανά: «Τέσσερις Εποχές-Γιάννης Μόρτζος». Ένας πολύ φιλόξενος χώρος, σε ένα νεοκλασικό κτήριο, που έχει τη ζεστασιά μιας οικίας και εμφανή τη φροντίδα στη λεπτομέρεια. Οι παλιές θεατρικές αφίσες μάς ταξιδεύουν σε έργα που θα θέλαμε να είχαμε δει. Αφορμή για την επίσκεψή μας, η παράσταση «Εγώ η Μάρθα Φρόυντ». Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα […]

Για το γεγονός ότι πολλές παραστάσεις τις προλαβαίνω στο παρά ένα πριν τελειώσουν, έχω ξαναπεί και μάλλον πρέπει να βρω μια λύση... Ίδια περίπτωση και με το 'Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος', το οποίο είχα ακούσει από το πρώτο του ανέβασμα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, αλλά τότε δε βρήκαμε εισιτήριο να πάμε και στη φετινή του παραγωγή, όσοι το είχαν δει από τον κύκλο μας, είπαν μην το ξαναχάσω. […]

Είναι κάποιες θεατρικές δουλειές που ξεπερνάνε την απλή έννοια της ψυχαγωγίας ή της παρουσίασης καταστάσεων με κωμικό ή δραματικό τρόπο, ανάλογα με το κείμενο που διαθέτουν και τη σκηνοθετική ματιά. Είναι παραστάσεις που ξεφεύγουν από τη λέξη ‘θέαμα’ και έρχονται να καινοτομήσουν, δίνοντας νέα πνοή στο παλιό, χωρίς να το αλλοιώνουν – ούτε στο ελάχιστο – αλλά να το αναδεικνύουν σε τέτοιο σημείο που να το καθιστούν σχεδόν επίκαιρο (ως […]

Ο Μπιλ, ο άνθρωπος που τρώγαμε μικροί από το ίδιο κουτάλι και κοιμόμασταν στο ίδιο κρεβάτι, έχει 4 χρόνια που μας κοιτάζει από ψηλά... έτσι κι αλλιώς φευγάτος ήταν πάντα και μου έλεγε πράγματα που θα συνέβαιναν στο μέλλον, κι η δική μου μόνιμη επωδός ήταν 'έλα ρε Μπίλυ, υπάρχει περίπτωση ποτέ στη μίζερη χώρα που μας κλήρωσε να γεννηθούμε, να γίνουν αυτά'; Λίγο πριν 'φύγει', σε μια από τις […]