Είδαμε την παράσταση Smiley στο Θέατρο Άβατον
Ο Μπιλ, ο άνθρωπος που τρώγαμε μικροί από το ίδιο κουτάλι και κοιμόμασταν στο ίδιο κρεβάτι, έχει 4 χρόνια που μας κοιτάζει από ψηλά… έτσι κι αλλιώς φευγάτος ήταν πάντα και μου έλεγε πράγματα που θα συνέβαιναν στο μέλλον, κι η δική μου μόνιμη επωδός ήταν ‘έλα ρε Μπίλυ, υπάρχει περίπτωση ποτέ στη μίζερη χώρα που μας κλήρωσε να γεννηθούμε, να γίνουν αυτά’; Λίγο πριν ‘φύγει’, σε μια από τις τελευταίες κουβέντες μας, μου είχε πει πως ελπίζει, ότι, μέσω της τέχνης, κάποια στιγμή θα μπορέσουν περισσότεροι να καταλάβουν ανθρώπους σαν αυτόν – ‘Δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί όσο νομίζουν, αδερφέ… απλά δεν καταλαβαίνουν πως αυτά που λέτε εσείς στη Μαρία, στη Γιώτα, στην Κατερίνα, εγώ τα λέω στον Κώστα, το Γιάννη, το Στράτο…’
Αδερφέ μου Μπίλυ, είμαι σίγουρος πως τώρα που βλέπεις τα βράδια το ‘Smiley΄στο Άβατον στο Γκάζι, την αγαπημένη σου γειτονιά, μας κλείνεις το μάτι και λες στην παρέα εκεί πάνω πως τα έλεγες κάποτε…
Η παράσταση πραγματεύεται την ‘περίεργη’, λόγω του τρόπου που συντελείται, γνωριμία 2 αγοριών. Ένα μήνυμα στο λάθος τηλεφωνητή και κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία. Είναι αυτό που λένε για το σύμπαν και τις συνομωσίες του, γιατί, πες μου τώρα, πόσο πιθανό είναι να αφήσεις μήνυμα στο σύντροφό σου, που σε παράτησε, και ο λάθος παραλήπτης να είναι κι αυτός gay;
Δε μένουμε όμως στη γνωριμία, αλλά προχωράμε, βλέποντας και τη συνέχεια του πράγματος (μη μου πεταχτεί κανένας κακιασμένος και μου ρίξει κανένα τσιτάτο για κουφέτα και λοιπές “ανδρουά” αηδίες). Και διαπιστώνεις πως, αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι έχεις 2 αγόρια που ζουν όλο αυτό, το σκηνικό δε διαφέρει πολύ από αυτά που έχεις ακούσει (ή ζήσει κιόλας) με ετερόφυλα άτομα. Ρε λες; σκέφτεσαι… μπα, ο συγγραφέας το παρουσιάζει έτσι… θα σκεφτούν οι ‘υποψιασμένοι’. Οι λοιποί, που ακόμη τολμούν να σκέφτονται έστω και λίγο, διαπιστώνουν πως, με τις διαφορετικότητές του και τους κώδικές του, αυτός ο κόσμος δε διαφέρει τόσο πολύ από το δικό μας.
Αυτή είναι η επιτυχία της παράστασης κατ’ εμέ. Βλέπεις 2 κανονικούς ανθρώπους, που σίγουρα μπορεί να μένουν δίπλα σου, που μιλάνε μια σημερινή γλώσσα, που χρησιμοποιούν όλα όσα χρησιμοποιείς κι εσύ, που σου μοιάζουν έστω και λίγο. Καταστάσεις που σου φαίνονται γνώριμες, ακούς μαγαζιά που σίγουρα έχεις δει στην περατζάδα σου στην περιοχή, κι έχεις ρωτήσει τι είναι αυτό το μέρος που έχει τόση φασαρία…
Πολύ έξυπνη η σκηνοθετική προσέγγιση από τον Μάνο Πετούση, με τα ‘διαλείμματα’ για τις απαραίτητες διευκρινίσεις στο κοινό (γιατί να ακούς και να μένεις με την απορία, δε λέει!), ωραίος ρυθμός και σωστή διαχείριση των συναισθημάτων που βγάζουν οι ήρωες. Φυσικά, αν δεν είχε 2 εξαιρετικά ‘εργαλεία’ στα χέρια του, τους Μίνωα Θεοχάρη και Δημήτρη Μακαλιά, που μπήκαν κυριολεκτικά μέσα στους ρόλους και απέδωσαν όλο αυτό, τίποτα από τα παραπάνω δεν θα είχε γραφτεί (θα λέγαμε, καλή προσπάθεια, αλλά, να μωρέ, κάτι λείπει). Εδώ δε λείπει τίποτα! Είναι όλα στο σωστό μέτρο και παρουσιασμένα ρεαλιστικά, που αναπόφευκτα θα συγκινηθείς, θα θυμώσεις, θα χαμογελάσεις, θα σκεφτείς. Σου γεννά πράγματα και σου γεμίζει το κεφάλι με τροφή για σκέψη αυτή η δουλειά (απαραίτητη προϋπόθεση να έχεις χώρο στο κρανίο σου και, φυσικά, κριτική ικανότητα…).
Πολύ έξυπνη η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου, που έχει μια ζεστασιά και η σκηνή του είναι δίπλα στο κοινό, οπότε γίνεσαι μέρος, εύκολα, της ιστορίας. Λειτουργικό το σκηνικό και ωραία τα ρούχα των 2 παιδιών. Μην παραλείψω να πω για το φωτισμό, που ήταν άψογος για την παράσταση.
Συνοπτικά, είναι μια διαφορετική ιστορία αγάπης, όπως λέει κι η λεζάντα της παράστασης, που έχει προσεγγιστεί από όλους τους συντελεστές της με πολύ μεράκι και γι’αυτό πήρα όλα τα προαναφερόμενα με τη θέασή της. Αν σκεφτείς πως την είδα στην πρεμιέρα της (με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό), τώρα που οι μέρες πέρασαν κι η ομάδα έχει βάλει το τρένο σταθερά στις ράγες, φαντάζεσαι πόσο καλύτερα θα αποδίδουν όλοι.
Υ.Γ.1. Σπάνια ενθουσιάζομαι με παραστάσεις… εδώ μάλλον βρήκα σημεία σύνδεσης με πολύ αγαπημένα μου πρόσωπα και έζησα εν μέρει ξανά κομμάτια της ζωής τους… Έχουν δίκιο όσοι λένε πως αυτοί που πραγματικά αγαπάμε δε φεύγουν ποτέ από κοντά μας…
Υ.Γ.2. Πόσο θα’ θελα να πάρω τη μάνα μου και να πάμε μαζί να δούμε αυτή την παράσταση… Φυσικά, μετά θα με αποκληρώσει, θα χάσω και το… δυάρι και θα αρχίσει τη μουρμούρα για τον κατήφορο που έχω πάρει… Μήπως όμως να το επιχειρήσω;
Περισσότερα εδώ.
