ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ

Πρόσφατα στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε την Amy. Μια καθημερινή κοπέλα της διπλανής πόρτας, η οποία θα μπορούσε να είναι φίλη ή συγγενής σου, ένας άνθρωπος ανάμεσα σε πολλούς άλλους. Η Amy ξεχωρίζει, όμως. Ακούει φωνές... Φωνές αποκλειστικά γι’ αυτήν που ποικίλουν και μπορούν να τη διασκεδάσουν, να την προβληματίσουν, να την τρομάξουν... Διαχειρίζεται το δικό της αυτό μικρόκοσμο, προσπαθώντας να διατηρεί την επικοινωνία με τον […]

Είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε στη δεύτερη και (βάσει του αρχικού προγραμματισμού) τελευταία παράσταση για το ‘óMNIRA-VORTEX’, σε χορογραφίες Μαριάννας Βαρβιάνη και Στέλλας Σπύρου αντίστοιχα. Όταν φθάσαμε στο Σύγχρονο Θέατρο (με την ευγενέστατη υποδοχή), ήδη πολύς κόσμος περίμενε απ’ έξω και εξίσου μέσα. Ενημερωθήκαμε ότι η παράσταση ήταν sold-out και ότι μάλιστα σύντομα θα είχαμε και τη δυνατότητα να δημοσίευσουμε την παράτασή της για μία ακόμα Κυριακή. Δεδομένης της μεγάλης […]

Τη μέρα που θα με διαβάσεις και θα γράφω πως είμαι ειδήμων στον Μπρεχτ, στήσε και αγχόνη στο Σύνταγμα, τα απαιτούμενα κιόσκια εισιτηρίων, τα καρότσια με τα "βρώμικα" και κρεμάστε με δημοσίως (παρακαλώ μέρος των εσόδων να πάει υπερ του στεγαστικού μου δανείου, που θα επωμιστεί η χήρα μου).  Επίσημη πρεμιέρα στο Παλλάς για παραγωγή που μου είχε καλλιεργήσει πολλές προσδοκίες από τη συνέντευξη τύπου. Ήταν ο θίασος, ήταν ο […]

Έχουν 'κάτι' οι αγγλικές κωμωδίες, μάλλον, και γι'αυτό προτιμούνται συχνά. Το ζόρι κατ'εμε είναι να προσαρμόσεις στα δικά μας 'ελληνικά' μέτρα το χιούμορ της παράστασης, μην χάνοντας ταυτόχρονα τη σπιρτάδα του φλεγματικού βρετανικού - δύσκολη υπόθεση! Έχοντας δει το καλοκαίρι το 'Αμάρτησα για το παιδί σου' (πάλι βρετανικό έργο, με τον Σωτήρη Καλυβάτση), από το Γιώργο Βάλαρη ξανά, ήξερα πως ο άνωθεν προβληματισμός θα ήταν άκυρος εκ προοιμίου, οπότε κι […]

Και ο Ίψεν, για κάποιο λόγο, υπάρχει στη μικρή λίστα των θεατρικών συγγραφέων που φοβάμαι να δω κάτι δικό τους στο θέατρο - ναι, δεν υπερβάλω, όντως φοβάμαι, γιατί νομίζω πως θα δω κάτι που θα μου χαλάσει τη διάθεση για αρκετές μέρες. Όμως, η παράσταση στο ιστορικό θεατράκι της Κυψέλης, κάτι μου έλεγε πως ίσως να μου άλλαζε λίγο τη μέχρι τότε εντύπωση. Θες ότι παίζουν δύο πολύ αγαπημένοι […]

Υπάρχουν κάποιες σκηνές στην Αθήνα που, με ό,τι κι αν καταπιαστούν, αποκλείεται να μην το εκτιμήσεις. Τυχαίο δεν είναι φυσικά πως ξανά φέτος στο Baumstrasse είδαμε μια υπέροχη παράσταση. Δεν έχω δει την ταινία, γνωρίζω ότι πήρε βραβείο στις Κάννες, τη χρονιά που προβλήθηκε, και μου άρεσε η ιστορία που διαπραγματεύεται... Μια οικογενειακή μάζωξη, για τα 60ά γενέθλια του πατέρα τεσσάρων παιδιών, αμέσως μετά την αυτοχειρία ενός από αυτά, γίνεται η αφορμή […]

Η παράσταση ‘Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα’ είναι η δεύτερη παράσταση των bijoux de kant που παρακολούθησα (μετά το 'Αχ!') και δηλώνω fan! Οι προτάσεις τους είναι εγγύηση για ποιοτικό θέατρο, που έχει, όμως, πάντα μια ιδιαίτερη αισθητική και προσέγγιση. Η νέα τους πρόταση είναι το καινούργιο έργο του Άκη Δήμου, που βασίζεται στην ‘Πρώτη αγάπη’ του Ιωάννη Κονδυλάκη. Το κείμενο στηρίζεται σε καταστάσεις του παρελθόντος, διατηρώντας, παρόλα αυτά, […]

Από την ημέρα που έμαθα ότι πρόκειται να ανέβει παράσταση με θεματολογία τον Νίκο Καββαδία και το έργο του, ένα ήταν δεδομένο - δεν υπήρχε περίπτωση να τη χάσω! Με καταγωγή από νησί, πατέρα πρώην ναυτικό, η θάλασσα για μένα είναι κάτι πολύ παραπάνω από αγαπημένη... σε αυτό πρόσθεσε και τις διηγήσεις από τους συνταξιούχους θαλασσόλυκους, γείτονες της γιαγιάς Μαρίνας στο νησί, που λειτουργούσαν σαν παραμύθι, όταν ήμουν μικρός, και […]

Όταν βρέθηκαμε στην παρουσίαση του προγράμματος του Θεάτρου Τέχνης για την τρέχουσα περίοδο, ακούγοντας τους συντελεστές των παραγωγών, σημειώναμε στα χαρτιά μας τι θα μας ενδιέφερε να δούμε μέσα στη θεατρική χρονιά. Γυρνώντας σπίτι, αρχειοθετήσαμε, με σειρά επιθυμίας, τις παραστάσεις - στη δική μου επιλογή πρώτη ήταν η Αδαμαντία. Δεν ξέρω τι μου έκανε εκείνη την ημέρα τόση εντύπωση, αλλά η ιστορία μιας γυναίκας, μέσα από τα γράμματα που αντάλλασσε με […]