Είδαμε την παράσταση ‘BAM BAM’ στο Χυτήριο
Έχουν ‘κάτι’ οι αγγλικές κωμωδίες, μάλλον, και γι’αυτό προτιμούνται συχνά. Το ζόρι κατ’εμε είναι να προσαρμόσεις στα δικά μας ‘ελληνικά’ μέτρα το χιούμορ της παράστασης, μην χάνοντας ταυτόχρονα τη σπιρτάδα του φλεγματικού βρετανικού – δύσκολη υπόθεση!
Έχοντας δει το καλοκαίρι το ‘Αμάρτησα για το παιδί σου’ (πάλι βρετανικό έργο, με τον Σωτήρη Καλυβάτση), από το Γιώργο Βάλαρη ξανά, ήξερα πως ο άνωθεν προβληματισμός θα ήταν άκυρος εκ προοιμίου, οπότε κι η όποια ανησυχία μου θα ήταν στο πόσο καλά θα λειτουργούσε η νέα διανομή της πάραστασης, μετά την επιτυχημένη πορεία του περασμένου καλοκαιριού.
Η ιστορία έχει να κάνει με μια σειρά παρεξηγήσεων, με κεντρικό ήρωα έναν φιλήσυχο εκδότη παιδικών βιβλίων που έχει την ατυχία να περιστοιχίζεται από διάφορους ‘ιδιαίτερους’ χαρακτήρες, με προεξέχοντες τη γυναίκα του και τον συνέταιρό του. Σε αυτούς, αν προσθέσουμε και κάποιους ‘περαστικούς’ που βλέπουν φως και μπαίνουν, τότε το μπέρδεμα αγγίζει το απόλυτο πανδαιμόνιο, όμως το τέλος βάζει τα πάντα και τους πάντες στη θέση τους.
Μια κωμωδία καταστάσεων, λοιπόν, που περίμενα να ήταν λίγο καλύτερη ως προς το κείμενό της. Κάποια σημεία της μου φάνηκαν πολύ άνευρα, ρίχνοντας το ρυθμό της παράστασης και ορισμένες φορές είχα την αίσθηση πως ατάκες της ήταν δανεικές από κάπου αλλού. Δεν πρέπει, όμως, να παραλείψω πως παρόλα αυτά, περάσαμε ένα πολύ ευχάριστο δίωρο, γελώντας, όμως, λιγότερο από όσο θα θέλαμε.
Ξανά ο Σωτήρης Καλυβάτσης με εκπλήσσει ευχάριστα (δεν του το είχα, για να είμαι ειλικρινής και, αν επαναληφθεί για 3η φορά, μάλλον του οφείλω μια συγγνώμη!), με άξιο συμπαραστάτη τον Παύλο Κοντογιαννίδη, που τον καταχαρήκαμε. Άξια συνοδοιπόρος των δύο, και η μόνη από τις κυρίες της παράστασης που μας άρεσε, η Σοφία Παυλίδου, που έδεσε ωραία με τον Καλυβάτση στο ρόλο της συζύγου του. Οι υπόλοιποι μού φανήκαν απόλυτα διεκπεραιωτικοί, χωρίς να προσπαθούν για το κάτι παραπάνω (κάνα δυο μάλιστα, αν έλειπαν, δεν θα με χάλαγε καθόλου, αφού θεωρώ πως ήταν οι αδύναμοι κρίκοι της παράστασης… Δεν θα σου πω ονόματα, ένας μελαχρινός και μια ξανθιά είναι…).
Σκηνικό, αυτό που περιμένεις να δεις, αρκετά καλό όμως, φώτα και ηχητικά μάλλον πέτυχα τον χειριστή τους σε άσχημο βράδυ, οπότε ας μην τα σχολιάσω. Κοστούμια, τα βρήκα κάπως υπερβολικά, όπως και τη μουσική επένδυση. Σκηνοθετικά, είχε τη σπιρτάδα και την ταχύτητα που της αρμόζει, αλλά, όπως προείπα, δεν βοήθησε, το συγκεκριμένο βράδυ, όσο έπρεπε, ο θίασος συνολικά. Στα αρνητικά, οι άβολες θέσεις του χώρου, που έχουν μάλλον καιρό να συντηρηθούν, καθώς είδα τουλάχιστον 3-4 με προβλήματα, και είναι κρίμα αυτό να συμβαίνει, γιατί το Χυτήριο είναι απο τους πιο ωραίους χώρους στην πόλη μας και προσωπικά από τους πολύ αγαπημένους.
Το ‘Βam Bam’, με τα αρκετά θετικά του και τις όποιες αδυναμίες του, είναι μια τίμια πρόταση για όσους ψάχνουν μια ανάλαφρη κωμωδία. Δεν θα το θυμάσαι λίγο καιρό μετά, αλλά το διωράκι που θα περάσεις θα είναι σούπερ (άσε που μπορεί να είσαι και τυχερός και όλα να δουλεύουν ελβετικό ρολόι, όταν πας, και να πιστέψεις πως είμαι εμπαθής ή, το χειρότερο, ψυχοπαθής ή απλά πως είδα άλλη παράσταση!).
