Eίδαμε την παράσταση ‘Η Οπερα της Πεντάρας’ στο Παλλάς

Τη μέρα που θα με διαβάσεις και θα γράφω πως είμαι ειδήμων στον Μπρεχτ, στήσε και αγχόνη στο Σύνταγμα, τα απαιτούμενα κιόσκια εισιτηρίων, τα καρότσια με τα “βρώμικα” και κρεμάστε με δημοσίως (παρακαλώ μέρος των εσόδων να πάει υπερ του στεγαστικού μου δανείου, που θα επωμιστεί η χήρα μου). 

Επίσημη πρεμιέρα στο Παλλάς για παραγωγή που μου είχε καλλιεργήσει πολλές προσδοκίες από τη συνέντευξη τύπου. Ήταν ο θίασος, ήταν ο χώρος, ήταν οι διάλογοι στα πηγαδάκια με διάφορους, το περίμενα πώς και πώς. Δεν θα γκρινιάξω για τη σχετική καθυστέρηση – είπαμε επίσημη πρεμιέρα ήταν – ούτε για την ηλίθια μπροστά μας που όλο το πρώτο μέρος (αυτό που είδε, γιατί μετά την έκανε με ελαφρά…) ήταν στο φατσουμπούκι με το κινητό κι έκανε chatting, σπάζοντάς μου extra τα νεύρα.

Αν είχα λόγο να έχω νεύρα; Είχα, γιατί θεώρησα πως είμαι ο απόλυτα ηλίθιος που έχω αντιληφθεί ελάχιστα από αυτό που έβλεπα επί σκηνής, ψάχνοντας αυτά που γνώριζα για το συγκεκριμένο έργο και παράλληλα να παρατηρώ όλους γύρω μου να παρακολουθούν με προσοχή. Λίγο θες να σε πάρει από κάτω; Άσε που η συνοδός μου περιμένε απ’ όσα της είχα πει στη διαδρομή να δει κάτι πολύ διδακτικό, μιας και ήταν η πρώτη επαφή της με τον Μπρεχτ και έτρεμα το κατσάδιασμα στο διάλειμμα επιπλέον.

Ευτυχώς, στην ανάπαυλα κάποιοι συνθεατές που κάναμε μια μικρή μάζωξη, ανταλλάσοντας απόψεις, είχαν τις ίδιες απορίες με εμάς και έτσι ένα βάρος το γλίτωσα… Ομολογώ πως το δεύτερο μέρος το παρακολούθησα πολύ πιο εύκολα και από καλύτερη θέση, αφού αρκετοί είχαν μιμηθεί την ανεκδιήγητη κυρία που προανέφερα και την είχαν κοπανήσει. Δυστυχώς για τους συντελεστές, και από την πλατεία που βρίσκονταν, οι “επίσημοι” καλεσμένοι, υπήρχε ‘αιμορραγία’ (θεωρώ πολύ λάθος συμπεριφορά να φεύγεις από μια παράσταση, καθώς οι συντελεστές της έχουν δουλέψει πολύ για να βγει το όποιο αποτέλεσμα και οφείλουμε ως ενδειξη σεβασμού να τους χειροκροτήσουμε για αυτή τη διαδρομή τους, μέχρι να ανέβει η παράσταση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος – δεν πετυχαίνει πάντα κάτι και η κακιά στιγμή στη ζωή είναι).

Αν νομίζεις ότι η παράσταση στο Παλλάς είναι μια κακή παράσταση, τότε κάνεις λάθος! Συμβαίνει το οξύμωρο να βρίσκεις πολλά θετικά σε αυτή και ταυτόχρονα αρκετά γκρίζα σημεία. 

– Έχει έναν εξαιρετικό Χρήστο Λούλη στον κεντρικό ρόλο. Τον εκτιμώ πολύ ως ηθοποιό και μου άρεσε πάρα πολύ στην ερμηνεία του.

– Έχει τον επίσης πολύ αγαπημένο μου Άγγελο Παπαδημητρίου, που είναι υπέροχος ως κύριος Πίτσαμ.

– Την Νάντια Κοντογεώργη που τραγουδάει υπέροχα, αλλά εντελώς λάθος κατ’ εμέ σε αυτή την παράσταση (δεν ευθύνεται επ’ ουδενί η κοπέλα).

– Την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, που έχει μια κωμικοτραγική καρτουνίστικη παρουσία, με τα θετικά και αρνητικά της.

– Μια έναρξη που όλοι μας ψάχναμε τι ακριβώς ζώο είναι ο αφηγητής και γιατί τον έντυσαν έτσι… άσε που ο αξιολογότατος Νίκος Καραθάνος δεν μπορούσε να τραγουδήσει το “Μack the Knife”, δημιουργώντας μια ελαφριά σαστιμάρα και κάποιοι προϊδεάστηκαν (όπως ομολογήσαν μετά) για τη συνέχεια…

– Μια υπέροχη ορχήστρα που απέδωσε τη μουσική κοντά στην αυθεντική του πρώτου ανεβάσματος του έργου, αλλά παράλληλα έδειχνε τόσο αργή και πολύ ξένη με τη σκηνογραφία της παράστασης.

– Μια σκηνογραφία πολύ ιδιαίτερη, που, ενώ με ενθουσίασε αρχικά, μετά με μπέρδεψε και τελικά με άφησε με την απορία, σε συνδυασμό με το προηγούμενο, τι εξυπηρετούσε αυτό το μπέρδεμα του πολύ φουτουριστικού με το πολύ 30s…

– Εξαίσια κινησιολογία και χορευτικά.

– Ωραίο μακιγιάζ και πολύ ιδιαίτερα κοστούμια.

– Σχετικά καλές ερμηνείες από τους υπόλοιπους συντελεστές.

– Μια ιδιόμορφη σκηνοθετική προσέγγιση, που ανέμειξε διάφορα θεματικά είδη, και στην απόπειρα του μπολιάσματός τους, σε συνδυασμό με τον αργό ρυθμό, την εξάλειψη σχεδόν κάθε κωμικού στοιχείου και τη μεγάλη διάρκεια, έφερε δυστυχώς πολλά χασμουρητά.

– Μια εξαιρετική παραγωγή συνολικά, άψογη σε όλα τα επίπεδα, σε ιδιαίτερα δύσκολες εποχές, που πρέπει να μας χαροποιεί, γιατί το θέατρο χρειάζεται και τα “μεγάλα” θεάματα.

– Τέλος, μια μάλλον άστοχη απόδοση, αφού το κείμενο φάνταζε παρωχυμένο (με όλο το σεβασμό στο Μπρεχτ, δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε, παρόλη τη διαχρονικότητα των μηνυμάτων του). Επίσης, τα τραγούδια τα έχουμε αγαπήσει τόσο πολύ στην ξένη εκδοχή τους και μας φάνηκαν λίγο διαφορετικά στα ελληνικά – φίλοι μουσικοί μου είπαν πως δεν έφταιξε τόσο η γλώσσα όσο το ότι τραγουδήθηκαν σε άλλο τόνο απ’ ό,τι τα έχουμε συνηθίσει…

Θα μπορούσα να πω οτι η παράσταση στο Παλλάς μπαίνει στην κατηγορία “Love to hate”, αλλά θα ημουν υπερβολικός… Δεν είναι η απόλυτα κακή παράσταση, αλλά μικρές λεπτομέρειες και προσεγγίσεις κάνουν την εξαιρετική δουλειά που έχει γίνει ατομικά από τους συντελεστές να δείχνει κουραστική. Ίσως κι αυτό τελικά να είναι το πρόβλημα – εξαιρετική απόδοση ως μονάδες συντελεστών, αλλά ως σύνολο η ομάδα δείχνει να μην έχει ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο. Κερδίζει τις εντυπώσεις, είναι ωραία να τη βλέπεις, αλλά χάνει το παιχνίδι (στον αθλητισμό, μετά από τέτοια αποτελέσματα, το μάρμαρο δικαίως ή αδίκως πληρώνει ο coach). Εγώ δεν θα πω δημοσίως κάτι αντίστοιχο (είναι κόντρα στην ηθική μου), αλλά θα αφήσω όσους δείτε την παράσταση να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

Υ.Γ. Μην περνάτε πριονοκορδέλα, όταν σχολιάζετε αριστερά και δεξιά τους ηθοποιούς – αυτοί συνήθως ακολουθούν μια γραμμή από την παραγωγή και τον σκηνοθέτη. Αυτό και μόνο, ότι μένουν πιστοί σε ό,τι έχουν διδαχθεί σε κάθε παράσταση, τους καθιστά άξιους επιπλέον σεβασμού (μετά την κόπωση για το αποτέλεσμα που προανέφερα φυσικά).

Περισσότερα εδώ.