Είδαμε την παράσταση ‘Στρατηγικές Επιβίωσης’ στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
Πρόσφατα στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε την Amy. Μια καθημερινή κοπέλα της διπλανής πόρτας, η οποία θα μπορούσε να είναι φίλη ή συγγενής σου, ένας άνθρωπος ανάμεσα σε πολλούς άλλους. Η Amy ξεχωρίζει, όμως. Ακούει φωνές… Φωνές αποκλειστικά γι’ αυτήν που ποικίλουν και μπορούν να τη διασκεδάσουν, να την προβληματίσουν, να την τρομάξουν… Διαχειρίζεται το δικό της αυτό μικρόκοσμο, προσπαθώντας να διατηρεί την επικοινωνία με τον έξω κόσμο, αυτόν στον οποίο ζούμε εσύ κι εγώ.
Η Amy μάς συστήνεται με… θόρυβο και με την ‘παρέα’ της πάντα κοντά της. Η Amy πρέπει να επιβιώσει, να προσαρμοστεί. Πιο απλά, να ζήσει! Η ιστορία της, στο χρονικό πλαίσιο της παράστασης, που παρουσιάζεται μέσα σε επτά κεφάλαια, χαρακτηρίζεται ως ιλαροτραγωδία σε 4711 πράξεις. Αποτελεί μία από τις 50 μαρτυρίες που υπάρχουν μέσα στο βιβλίο του βρετανικού δικτύου ‘Ακούγοντας Φωνές’. Στη σκηνή τέσσερις ηθοποιοί αναλαμβάνουν την παρουσίαση, με εναλλαγή ρόλων και έντονο το σωματικό στοιχείο.
Η δράση κινείται στα πλαίσια της φιλοσοφίας του Hearing Voices Network, του παγκόσμιου κινήματος που έχει δημιουργηθεί από και για ανθρώπους που ακούνε φωνές ή έχουν σχετικές ασυνήθιστες εμπειρίες. Και ενώ η κλασική ψυχιατρική έχει την τάση να χαρακτηρίζει αυτές τις περιπτώσεις ως κλινικές, η προσέγγιση του Hearing Voices Network τις αντιμετωπίζει ως βιώματα αλληλένδετα με την προσωπική ιστορία του ατόμου. Με αυτόν τον τρόπο, χειρίζεται το άτομο όχι ως ασθενή, αλλά ως έχον την προοπτική να αυτοβοηθηθεί και να λειτουργεί στην καθημερινότητά του, όπως όλοι μας.
Με αυτήν την έννοια, η παράσταση ‘Στρατηγικές Επιβίωσης’ παρουσιάζει την ιστορία της Amy με έναν ευφάνταστο και αποτελεσματικό τρόπο, που βάζει και το θεατή στη διαδικασία να τη νιώσει κοντά του, καθώς οπτικοποιεί την ιδιαιτερότητά της, με σεβασμό και έξυπνη προσέγγιση. Με αυτόν τον τρόπο, τα συναισθήματα, αλλά και οι αισθήσεις του μικρόκοσμου της Amy, γίνονται πιο κατανοητά στον θεατή που ίσως και για πρώτη φορά έρχεται σε επαφή με αυτό το φαινόμενο. Η Βίκυ Αδάμου αξιοποιεί τους performers στο μέγιστο βαθμό και με πολύ λιτά μέσα καταφέρνει να επιτύχει ένα γοητευτικό αποτέλεσμα, που χαρακτηρίζεται από ευαισθησία, αλλά και από έναν σημαντικά διδακτικό χαρακτήρα που κινητοποιεί το θεατή να εμβαθύνει στο θέμα, μετά το τέλος της παράστασης.
Περισσότερα εδώ.
