Είδαμε την παράσταση ‘Το κουκλόσπιτο’ στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων ‘Λευτέρης Βογιατζής’

Και ο Ίψεν, για κάποιο λόγο, υπάρχει στη μικρή λίστα των θεατρικών συγγραφέων που φοβάμαι να δω κάτι δικό τους στο θέατρο – ναι, δεν υπερβάλω, όντως φοβάμαι, γιατί νομίζω πως θα δω κάτι που θα μου χαλάσει τη διάθεση για αρκετές μέρες.

Όμως, η παράσταση στο ιστορικό θεατράκι της Κυψέλης, κάτι μου έλεγε πως ίσως να μου άλλαζε λίγο τη μέχρι τότε εντύπωση. Θες ότι παίζουν δύο πολύ αγαπημένοι ηθοποιοί, θες γιατί μου αρέσει ο χώρος, ανταποκρίθηκα θετικά στο κάλεσμα.

Έργο από αυτά που θεωρούνται κλασικά το ‘Κουκλόσπιτο’, αρκετά ανατρεπτικό για την εποχή που γράφτηκε, έχει παρουσιαστεί σε διάφορες εκδοχές. Σε αυτή την παράσταση, τον τόνο και τα βήματα της ταραντέλας, τα δίνει το πρωταγωνιστικό ζευγάρι Αμαλία Μουτούση – Άρης Λεμπεσόπουλος. Γύρω τους υπάρχουν οι δορυφορικοί ήρωες του έργου, που συνεπικουρούν τις εξελίξεις ή δίνουν λύσεις με τις συμπεριφορές τους.

Η Νόρα, αυτής της παράστασης, είναι μια γυναίκα, που, ενώ θέλει να δείχνει πως ζει στο δικό της μικρόκοσμο, υποταγμένη στην εξουσία του συζύγου της, έχει στα χέρια της τη μοίρα όλων. Πέρα από το σπιτικό και τα παιδιά που φροντίζει, κουβαλάει κι ένα μυστικό που, αν αποκαλυφθεί, θα χαλάσει τη δημόσια εικόνα του άνδρα της, με ανυπολόγιστες συνέπειες. Στα μάτια μου, η μικρή καρδερίνα, όπως την αποκαλεί χαιδευτικά ο σύζυγός της, φάνταζε Άτλαντας και αντιστοίχως ο άνδρας του σπιτιού με ένα μικρό αγόρι, που ανακαλύπτει συνεχώς νέα παιχνίδια, αρνούμενο να μεγαλώσει, στην πραγματικότητα.

Όμως κι η Νόρα, ουσιαστικά έχει ενδυθεί το ρόλο που της επιβάλουν οι κοινωνικές συνθήκες και δεν αισθάνεται και πολύ άνετα στο ‘κουστουμάκι’ της, πράγμα που διαπιστώνεις, όταν τρώει σαν βουλιμικό παιδάκι τις καραμέλες που κρύβει από τον άνδρα της (υπάρχει απαγόρευση στο να τις καταναλώνει) ή έχει ένα ανεπαίσθητο τρέμουλο στην φωνή και τα χέρια, όταν διηγείται στη φίλη της πόσο ευτυχισμένη είναι η ζωή της στη μεγάλη πόλη.

Η αποκάλυψη, εν μέρει, του μυστικού κι οι μεταλλάξεις στις συμπεριφορές των ηρώων, τοποθετούν τη Νόρα στο βάθρο της δυναμικής-μοντέρνας γυναίκας, που βρίσκεται μπροστά από την εποχή της και τον σύζυγό της τον κάνουν περίγελο και άθλιο στα μάτια μας, ένα ανθρωπάκι που δεν έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί τίποτε πέρα από τη μικροαστική του νοοτροπία και τα επιβαλλόμενα ‘πρέπει’ της εποχής. Η ηρωίδα, αντί να υποταχθεί στη “μοίρα” της, και πιθανόν σε μερικά χρόνια να φοράει πουκαμισάκι χωρίς μανίκια, κάνει την ανατροπή και τραβάει το δρόμο της αυτογνωσίας, μακριά από τη χρυσή φυλακή της.

Η Αμαλία Μουτούση δίνει ρεσιτάλ σαν Νόρα, αποδίδοντας εξαιρετικά όλες τις πτυχές του χαρακτήρα, με τη βοήθεια του υπέροχου Άρη Λεμπεσόπουλου και τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιώργου Σκευά. Οι τρεις ακόμη ηθοποιοί λειτουργούν εντελώς συμπληρωματικά, παρασυρμένοι απο το χορό του πρωταγωνιστικού ζευγαριού. Όμορφη και λειτουργική η σκηνογραφία, η μουσική και η δουλειά στα φώτα. Δεν μου πολυάρεσαν τα κουστούμια ή, πιο σωστά, δεν μου έβγαλαν μια αίσθηση που θα θυμάμαι λίγο καιρό μετά.

Συμπερασματικά, η φετινή προσέγγιση του έργου και το πρωταγωνιστικό δίδυμο, με έκαναν να αλλάξω λίγο την άποψή μου για τον Ίψεν και το έργο του – από τις πολύ καλές παραστάσεις που έχω δει μέχρι στιγμής και ίσως η ερμηνεία της κας Μουτούση να είναι και η καλύτερη γυναικεία που έχω δει φετος. Να μην το χάσετε!

Περισσότερα εδώ.