Eίδαμε την παράσταση ‘Festen’ στο Baumstrasse – Δρόμος με Δέντρα
Υπάρχουν κάποιες σκηνές στην Αθήνα που, με ό,τι κι αν καταπιαστούν, αποκλείεται να μην το εκτιμήσεις. Τυχαίο δεν είναι φυσικά πως ξανά φέτος στο Baumstrasse είδαμε μια υπέροχη παράσταση.
Δεν έχω δει την ταινία, γνωρίζω ότι πήρε βραβείο στις Κάννες, τη χρονιά που προβλήθηκε, και μου άρεσε η ιστορία που διαπραγματεύεται… Μια οικογενειακή μάζωξη, για τα 60ά γενέθλια του πατέρα τεσσάρων παιδιών, αμέσως μετά την αυτοχειρία ενός από αυτά, γίνεται η αφορμή να πέσουν οι μάσκες και να βγουν στο φως πάρα πολύ καλά κρυμμένα μυστικά ετών…
Έχοντας γνώση ότι έχει προηγηθεί ένας θάνατος, περιμένεις πως τα γενέθλια αυτά θα είναι λιγάκι υποτονικά – όμως, φευ! γιατί μιλάμε για Δανούς και τον εκλογικευμένο τρόπο σκέψης τους, οπότε η γιορτή θα ακολουθήσει τον ίδιο προγραμματισμό όλων των προηγούμενων χρόνων. Αυτή η τυπολατρία και η “τήρηση” του αυστηρού πρωτοκόλλου, με την υποκρισία να μην μπορεί να σώσει τα προσχήματα, πιθανόν να σε θυμώσει, όταν στα δωμάτια και στο τραπέζι κυκλοφορεί η ψυχή της νεκρής κόρης του εορτάζοντα πατέρα.
Η έκρηξη, με τις αποκαλύψεις που τη συνοδεύουν, του ενός εκ των δύο γιων, χαλάνε το κλίμα και σε προϊδεάζουν για εξελίξεις, αλλά κάποιες ιστορίες από το παρελθόν (που φαίνονται αληθοφανείς, αλλά δεν μπαίνεις εκείνη την ώρα στη διαδικασία να ψάξεις πίσω από την κουρτίνα) και η άφιξη του “σκούρου” φίλου της έτερης-ζωντανής κόρης, που σοκάρει μερικώς τη συντηρητική οικογένεια, αλλάζουν λίγο την ροή των γεγονότων, αλλά δεν μπορούν να την αλλάξουν. Η απούσα κόρη δίνει τις απαντήσεις σε όλους και σηκώνει το χαλάκι που η οικογένεια μάζευε την σαπίλα ετών, με τα αναμενόμενα αποτελέσματα τελικώς.
Μιλάμε για ένα σκληρό έργο, με τα υπονοούμενα να γίνονται σταδιακά εικόνες και ντοκουμέντα μιας τέρμα δυσλειτουργικής οικογένειας, που σίγουρα ξεπερνάει τα όποια προβλήματα έχει ο καθένας μας στη δική του (ακούσαμε στις σκάλες, κατεβαίνοντας, τη φράση “δεν ξαναδιαμαρτύρομαι για τους δικούς μου…”). Ένα ξεγύμνωμα στον αστικό καθωπρεπισμό και στα “πρέπει” που κρύβονται πίσω απο τις όποιες “οικογενειακές συμβάσεις”.
Ο πατέρας-ήλιος, κέντρο των πάντων, με τους λοιπούς να περιστρέφονται γύρω του, αντί να φωτίζει, επιλέγει να τους σιγοκάψει, αφήνοντάς τους, μετά την αποκάλυψη της φρίκης, σα σκυλιά να γλείφουν τις πληγές τους και ουσιαστικά ανίκανους να διαχειριστούν ό,τι έχει συμβεί. Η μάνα, συνένοχος όλα αυτά τα χρόνια, δεν ξέρεις αν έχει αντίληψη όσων έχουν συμβεί ή προσπαθεί να μπαλώσει την κουρελιασμένη εικόνα της “αγίας οικογενείας”. Τα παιδιά δεν σε πείθουν πως έχουν το σθένος να αναγεννηθούν μέσα απο τις στάχτες που θα αφήσει η φωτιά που άναψε πριν λίγο. Και τέλος, οι δορυφόροι της οικογενείας, απλά παρατηρούν, αλλά υποψιάζεσαι πως σε αυτούς περνάει το κλειδί που θα ξεκλειδώσει το μέλλον, άσχετα αν ακόμα κι οι ίδιοι δεν το έχουν πλήρως αντιληφθεί.
Αν νομίζεις πως αυτή η αρρώστια, είναι κάτι εύκολο να παρουσιαστεί στη σκηνή και να δείχνει τόσο πραγματική και διδακτική παράλληλα, ως οφείλει, τότε δοκίμασε να σκηνοθετήσεις εσύ κάτι αντίστοιχο. Εγώ, που δε τολμάω ούτε να το σκεφτώ, θαυμάζω την εξαίσια δουλειά του Μιχάλη Πανάδη στην απόδοση και σκηνοθεσία και τον τρόπο που κατεύθυνε όλο τον θίασο, παίρνοντας από όλους το 110% – το να μιλήσουμε για κάποιον που ξεχωρίζει είναι πολύ, μα πολύ δύσκολο. Μου άρεσαν επίσης οι φωτισμοί της παράστασης και αγαπήσαμε το σκηνικό και τα ρούχα των ηθοποιών!
Ευτυχώς που πήρε παράταση για λίγες παραστάσεις ακόμη, για να μπορέσουν να το δουν και αρκετοί ακόμη τυχεροί θεατρόφιλοι!
Υ.Γ. Αυτοί που είδαν την παράσταση κι έχουν σχολιάσει αρνητικά, του στυλ “υπερβολές, δε γίνονται αυτά” και τα σχετικά, σε διάφορα sites, ας μην παίρνουν ως δεδομένο ό,τι βλέπουν – ένας βιασμός μπορεί μέσα σε μια οικογένεια να μην είναι πάντα σωματικός…. και μην ξεχνάνε πως πάντα όλα τα κακά που συμβαίνουν πίσω από τις πόρτες μας, έχουν πάντα σαν δικαιολογία το καλό κάποιων (ποιων, όμως, η ιστορια το δείχνει και το αντικρίζουν αυτοί που έχουν το σθένος… Για τους υπόλοιπους, που για διάφορους λόγους συμβιβαζόμαστε, περαστικά μας και τέρμα τα παράπονα…).
Περισσότερα εδώ.
