Είδαμε την παράσταση ‘Αδαμαντία’ στο Θέατρο Τέχνης (Υπόγειο)
Όταν βρέθηκαμε στην παρουσίαση του προγράμματος του Θεάτρου Τέχνης για την τρέχουσα περίοδο, ακούγοντας τους συντελεστές των παραγωγών, σημειώναμε στα χαρτιά μας τι θα μας ενδιέφερε να δούμε μέσα στη θεατρική χρονιά. Γυρνώντας σπίτι, αρχειοθετήσαμε, με σειρά επιθυμίας, τις παραστάσεις – στη δική μου επιλογή πρώτη ήταν η Αδαμαντία. Δεν ξέρω τι μου έκανε εκείνη την ημέρα τόση εντύπωση, αλλά η ιστορία μιας γυναίκας, μέσα από τα γράμματα που αντάλλασσε με τον σύζυγό της στην Αίγυπτο, και μέσα απο αυτή την ιδιαίτερη ‘οικογένεια’ όλη η πορεία της χώρας για τουλάχιστον 3 δεκαετίες, ήταν κάτι που, αν έβγαινε από τους συντελεστές στο σανίδι, θα αποτελούσε ευχάριστη έκπληξη (δύσκολο εγχείρημα, ειδικά όταν αυτό καλείται να υπηρετηθεί μέσα από έναν μονόλογο).
Η κυρία Αδαμαντία κάνει ένα γάμο με έναν Έλληνα της Αιγύπτου (που ευημερεί τότε) στην αρχή της ιστορίας μας, όχι από έρωτα, αλλά όπως γινόταν τότε οι γάμοι… Προκύπτουν 3 τέκνα και η ζωή της μπαίνει στο καλούπι ‘το καλύτερο για τα παιδιά’. Κάπως έτσι, αποφασίζει πως το καλύτερο είναι επιστρέψει στην Ελλάδα, πρώτα Θεσσαλονίκη και μετά Αθήνα – ο σύζυγος μένει πίσω με την προοπτική κάποτε να επιστρέψει και η επικοινωνία τους είναι επιστολές που αρχίζουν πάντα με την προσφώνηση αγαπητή/αγαπητέ… Στην Ελλάδα εκείνων των χρόνων, λίγο πριν και μετά τον εμφύλιο, τα Ιουλιανά του ’65, τη χούντα των συνταγματαρχών, την μεταπολίτευση και την ‘αλλαγή’ του Παπανδρέου, η Αδαμαντία μάς περιγράφει τη ζωή της, σκιαγραφώντας τα ιστορικά δρώμενα, όπως τα έζησε αυτή. Σε μια φόρμα ‘όπου γης και πατρίς’ και με προσωπική αφύπνιση για όσα δεν είχε ζήσει, η ζωή της περνάει από πολλά μονοπάτια, αλλά πάντα τα καταφέρνει!
Ένας πολύ ζωντανός μονόλογος που ρέει σα νεράκι και δεν σε κουράζει καθόλου, γεμάτος εικόνες και συναισθήματα, που έπλασε ο Παναγιώτης Μεντής, έχοντας ως υλικό τα γράμματα της πραγματικής κας Αδαμαντίας. Μια παρουσίαση μιας γυναίκας παλιάς κοπής (σε πολλούς θα θυμίσει γιαγιάδες μας), που έχει αυτή την ιδιαίτερη ευστροφία και χάρη, που, ανεξαρτήτως της γενικότερης κατάστασης στον κόσμο, έφτιαχναν τη δική τους φωλιά και εκεί υπηρετούσαν με συνέπεια τον μικρόκοσμό τους, που φυσικά είχαν ορίσει και τους κανόνες του.
Λατρέψαμε τη Μάνια Παπαδημητρίου – μας συγκίνησε πολύ η έναρξη της παράστασης, αυτή η μικρή αναδρομή στη σχέση της με το Θέατρο Τέχνης και πώς έδεσε αυτό με την υπόθεση. Αληθινή ως Αδαμαντία, έγινε ένα με την ηρωίδα της, χαρίζοντάς μας μια μοναδική θεατρική εμπειρία και υπενθυμίζοντάς μας πόσο μεγάλη θεατρική κυρία είναι. Εξαίρετη και η σκηνοθετική προσέγγιση του Κωστή Καπελώνη, που κέρδισε τις εντυπώσεις και το στοίχημα με αυτή τη δουλειά, έβγαλε όλη την ευαισθησία της ηρωίδας και την ανθρωπιά της, κάνοντάς μας αρκετές φορές να συγκινηθούμε. Πολύ ωραία η μουσική που έγραψε για την παράσταση ο Σταύρος Σιόλας, που εκτελέστηκε ζωντανά επί σκηνής.
Δεν μου άρεσε η σκηνική και ενδυματολογική προσέγγιση της παράστασης, μου έβγαλε κάτι πρόχειρο/φτηνό. Ούτε οι φωτισμοί της ήταν τόσο καλοί, αδικώντας το έργο σε κάποια σημεία. Με εξαίρεση τη Μάνια Παπαδημητρίου, οι 3 νεαροί μουσικοί που την πλαισίωναν, παρεμβαίνοντας κάποιες φορές ως φωνές των παιδιών της, μου φανήκαν λίγο ‘ξύλινοι’ στην κίνησή τους. Κρίμα που αυτοί οι τομείς δεν προσεχτήκαν παραπάνω, γιατί μου χαλάσαν την αίσθηση καποιες στιγμές.
Συνολικά όμως, παρά τις όποιες υποκειμενικές/προσωπικές κρίσεις, η παράσταση με δικαίωσε για την επιλογή μου να την παρακολουθήσω, καθώς αυτό που μου έβγαλε ως αποτελέσμα και όλα αυτά που με γέμισε, έσβησαν, με το που τελείωσε, όλα τα τυχόν λάθη. Σε όσους δεν έχουν επισκεφθεί ακόμη το Υπόγειο για να την παρακολουθήσουν, την προτείνουμε ανεπιφύλακτα!
Περισσότερα εδώ.
