Είδαμε την παράσταση ‘Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα’ στο Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου), στην επίσημη πρεμιέρα της
Η παράσταση ‘Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα’ είναι η δεύτερη παράσταση των bijoux de kant που παρακολούθησα (μετά το ‘Αχ!’) και δηλώνω fan! Οι προτάσεις τους είναι εγγύηση για ποιοτικό θέατρο, που έχει, όμως, πάντα μια ιδιαίτερη αισθητική και προσέγγιση. Η νέα τους πρόταση είναι το καινούργιο έργο του Άκη Δήμου, που βασίζεται στην ‘Πρώτη αγάπη’ του Ιωάννη Κονδυλάκη. Το κείμενο στηρίζεται σε καταστάσεις του παρελθόντος, διατηρώντας, παρόλα αυτά, μια ξεχωριστή φρεσκάδα, όπου αντιλαμβανόμαστε ότι τα γεγονότα δεν αλλάζουν με το χρόνο, αλλά η προσέγγισή μας σε αυτά. Μια καθαρά ελληνική ιστορία, βουκολικής αισθητικής, αλλά χωρίς τάσεις κριτικής του παρελθόντος, παρά μόνο καταγραφής της διαχρονικότητάς του. Γιατί η καρδιά θα χτυπά πάντα, χωρίς να υπολογίζει κοινωνικές συμβάσεις…
Βρισκόμαστε στην Κρήτη του 19ου αιώνα, σε ένα ορεινό χωριό, και βλέπουμε τον έφηβο Γιώργη να μεγαλώνει, να αναζητά, να ερωτεύεται.. Το αντικείμενο των επιθυμιών του, η Βαγγελιώ, μια όμορφη κοπέλα, που έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα.. Είναι 15 χρόνια μεγαλύτερη από τον Γιώργη και αυτό προκαλεί την έντονη αντίδραση της μητέρας του, που προσπαθεί να εμποδίσει αυτή τη σχέση, όταν στέλνει το γιο της στο ξάδελφό του για να μάθει να κυνηγά. Και σχεδόν τα καταφέρνει, ώσπου η Βαγγελιώ αρρωσταίνει και ο Γιώργης την αναζητά και πάλι. Ο ξάδελφος του Γιώργη έχει αναπτύξει ερωτικά συναισθήματα γι’ αυτόν που δεν εκδηλώνονται ποτέ ανοιχτά, αλλά υπονοούνται σαφώς. Σε αυτό το γαϊτανάκι του ανικανοποίητου έρωτα και των απαγορεύσεων που υπαγορεύονται από την ηθική της εποχής, οι ήρωές μας φυλακίζονται συναισθηματικά και η έκρηξη δεν θα αργήσει να συμβεί…
Μια παράσταση που παραλληλίζει τα φυσικά φαινόμενα και την αγριότητα του ορεινού τοπίου, με το συναισθηματικό κόσμο των χαρακτήρων του έργου, τις προσωπικές τους αναζητήσεις. Μια ποιητική προσέγγιση σε ένα σκληρό θέμα, που κατευνάζει την οπτική μας, αλλά δεν αμφισβητεί τα νοήματα και τον τελειωτικό τους χαρακτήρα. Ο Γιάννης Σκουρλέτης καταφέρνει να διαχειριστεί μια δύσκολη θεματολογία, με επιλογές λιτών μέσων, που, όμως, λειτουργούν ιδανικά με το συμβολισμό τους. Η Λένα Δροσάκη, αγαπημένη μας από τις δύο προηγούμενες φορές που είχαμε παρακολουθήσει (‘Αχ!’ & ‘Η Λίλα λέει’ > μία από τις παραστάσεις που λάτρεψα πέρσι!), διατηρεί το αέρινο στοιχείο, με το οποίο μας έχει συστηθεί, και δίνει στο χαρακτήρα της μια διακριτή ματαιότητα, σαν να έχει προδιαγράψει μέσα της το (δυσάρεστο) αποτέλεσμα. Μας εξέπληξε θετικά ο Γιάννης Παπαδόπουλος, καθώς ήταν ιδανικός στο ρόλο του Γιώργη, και τον ξεχωρίσαμε για την άψογη ερμηνεία του. Διχασμένος ανάμεσα στην αγάπη για τη μάνα και τον έρωτα για τη Βαγγελιώ, κατάφερε να αποδώσει τα αντιφατικά συναισθήματα που διαθέτει ο ρόλος και κυριολεκτικά έλαμψε! Λιγότερο ενδιαφέρον ρόλος, αλλά αρκετά εσωτερικός, με τις δικές του απαιτήσεις, αυτός του εξάδελφου που υποδύθηκε ο Νικόλας Αγγελής. Ξεχωρίζει, φυσικά, η ερμηνεία της Τάνιας Τσανακλίδου, που επιστρέφει στο θεατρικό σανίδι, 40 χρόνια μετά, και στο ρόλο της μάνας έρχεται να δώσει τόσο την ευαισθησία όσο και τη σκληρότητα που γεννά η μεγάλη αγάπη προς το γιο της. Μια ερμηνευτική προσέγγιση που μας συγκίνησε, αλλά και μας έδειξε ότι το υποκριτικό ταλέντο της έχει μείνει ανεκμετάλλευτο τόσα πολλά χρόνια… Να μην παραλείψουμε και όλους τους συντελεστές που έβαλαν το δικό τους δημιουργικό λιθαράκι στην επιτυχία της παράστασης, από τα σκηνικά και τα κοστούμια έως τη μουσική και τα φώτα.
Περισσότερα εδώ.
