Είδαμε την παράσταση ‘Τερεζίν’ στο Θέατρο Αργώ

Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μία από τις κορυφαίες παραστάσεις της φετινής περιόδου – χωρίς να θέλω να υπερβάλλω ή να μειώσω καμία άλλη προσπάθεια. Απανωτά sold-out, διθυραμβικά σχόλια θεατών και τι άλλο να θέλει κανείς για να πειστεί; Μάλιστα, είχα και το φόβο μήπως και δεν προλάβω, ανάμεσα στις πολλές υποχρεώσεις, αλλά ευτυχώς μπορώ να δηλώσω ότι ανήκω πια στους περήφανους θεατές της παράστασης ‘Τερεζίν’. Γιατί τι άλλο από περηφάνεια μπορεί να νιώσει κανείς για μια δουλειά που τη στηρίζουν νέοι καλλιτέχνες, με την πολύτιμη αρωγή της ταλαντούχας και έμπειρης Δήμητρας Χατούπη; Αξιοσημείωτο είναι ότι το κείμενο της παράστασης είναι πρωτότυπο, από την ομάδα θεάτρου ‘Δήλος’ και βασίζεται πάνω στο θεατρικό κείμενο της Σοφίας Αδαμίδου «Ούτε πουλιά πετάνε, ούτε λουλούδια ανθίζουν». Μια παράσταση που αυτοχαρακτηρίζεται ως φαντασμα-τικό καμπαρέ και είναι η πλέον εύστοχη λέξη για το θέαμα που παρακολουθήσαμε. Η ίδια η λέξη υποδηλώνει τα πολλαπλά επίπεδα που διαχειρίζεται η παράσταση, που είναι, κατά περίπτωση, αντίθετα ή αλληλοστηριζόμενα.

Ήδη, κατά την αναμονή μας στο φουαγιέ, η παράσταση έχει ουσιαστικά ξεκινήσει, καθώς οι ηθοποιοί κινούνταν ανάμεσά μας, ντυμένοι -κυριολεκτικά και μεταφορικά- το ρόλο τους. Και όλα καλά μέχρι εδώ, αλλά, όταν σε καρφώνει με το βλέμμα ο Γερμανός – σκεπτόμενος και τη σημερινή κατάσταση της χώρας – κάπως σου φαίνεται… Κάποιος φίλος που είδε την παράσταση πριν από εμάς, μας δήλωσε ότι του «κόπηκε το αίμα» με το βλέμμα αυτό. Σε ειρηνική περιόδο, αυτό μπορεί να φαίνεται υπερβολικό, αλλά καταλαβαίνεις το επίπεδο της υποκριτικής τέχνης, όταν το αποτέλεσμά της αγγίζει κάποιο σου συναίσθημα τόσο έντονα. Προσωπικά, δεν είχα τέτοια αντίδραση, αλλά μπήκα για τα καλά στο κλίμα της παράστασης, νωρίς-νωρίς.

Η ιστορία μάς μιλά για την Τερεζίν, μια πόλη – γκέτο, όπου συναντώνται, υπό σκληρές συνθήκες, Εβραίοι καλλιτέχνες. Ένα γκέτο που λειτούργησε ως μία βιτρίνα του Ναζιστικού κόμματος και, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκέντρωσε πλήθος καλλιτεχνών – μελλοθάνατων. Ο προορισμός τους είναι να ετοιμάσουν ένα καμπαρέ για την επίσκεψη του Ερυθρού Σταυρού. Συνεπώς, καλούνται να δημιουργήσουν, σε άθλιες συνθήκες, και με την επίγνωση του τέλους τους, την τελευταία τους παράσταση. Η απάντησή τους στη φρίκη που ζουν θα είναι το έργο τους, η μαγεία του χορού και της μουσικής, που θα τους κάνει να μείνουν αθάνατοι μέσω της τέχνης τους.

Μια παράσταση που καταφέρνει να ισορροπεί ανάμεσα στη χαρά που σου προσφέρει ένα φαντασμαγορικό θέαμα και στην σκληρότητα των καταστάσεων. Καταφέρνει παράλληλα να σε κάνει να νιώσεις το πάθος του καλλιτέχνη, αλλά και τον πόνο του βασανισμένου. Ο καλλιτέχνης, όμως, πάντα θα νικά, γιατί το έργο του θα ζει πάντα, και πρώτα απ’ όλα μέσα του. Αυτό το συναίσθημα της λαχτάρας της δημιουργίας είναι τόσο έντονο και τόσο προσωπικό, που καμία δύναμη δεν μπορεί να το ξεριζώσει. Βλέπουμε την εξύψωση της τέχνης, ως μέσο επιβίωσης, αλλά και ως συνέχεια μετά το μοιραίο τέλος. Δεν νιώθεις ενοχές που περνάς καλά κατά τη θέαση της παράστασης, αλλά, την ίδια στιγμή, δεν μένεις και αμέτοχος στα γεγονότα που ταλαιπώρησαν αυτούς τους ανθρώπους. Αντιφατικά συναισθήματα, αλλά απαραίτητα το καθένα για το σκοπό του: για να μην ξεχνάς ότι το πνεύμα και η ψυχή δεν τιθασεύονται και για να εκτιμάς αυτά που έχεις σήμερα, ακόμα και τα λίγα.

Όλοι οι συντελεστές αξίζουν συγχαρήτηρια και δεν θα αναφερθώ ξεχωριστά. Τους ευχαριστούμε για την εμπειρία και ελπίζουμε περισσότερος ακόμα κόσμος να προλάβει να ζήσει για λίγο στην Τερεζίν και να νιώσει, βγαίνοντας, ευτυχής που ήταν απλά θεατής σε μια παράσταση και δεν χρειάστηκε ποτέ να βιώσει την πραγματικότητα της θεματολογίας της.

Περισσότερα εδώ.