Είδαμε την παράσταση ‘Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος’ στο Μικρό Γκλορια
Για το γεγονός ότι πολλές παραστάσεις τις προλαβαίνω στο παρά ένα πριν τελειώσουν, έχω ξαναπεί και μάλλον πρέπει να βρω μια λύση… Ίδια περίπτωση και με το ‘Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος’, το οποίο είχα ακούσει από το πρώτο του ανέβασμα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, αλλά τότε δε βρήκαμε εισιτήριο να πάμε και στη φετινή του παραγωγή, όσοι το είχαν δει από τον κύκλο μας, είπαν μην το ξαναχάσω.
Το story έχει να κάνει με την ιδιαίτερη σχέση ενός νεαρού άνδρα με τη μαμά του – αυτός σε μεγάλη πόλη, αποκατεστημένος πλέον επαγγελματικά, εκείνη με τη γιαγιά, στη πόλη που ζούσε πάντα η οικογένεια. Ο θάνατος της γιαγιάς υποχρεώνει σε συνάντηση μητέρας και γιου, και γύρω από την τεφροδόχο της αποθανούσης, στήνεται ο ιστός της προβληματικής (;) σχέσης των δύο προσώπων, αλλά σαν καταλύτης επεμβαίνει ένα ακόμη πρόσωπο από το παρελθόν, που αλλάζει τις ισορροπίες και διαμορφώνει μια νέα κατάσταση για όλους.
Μια κατάμαυρη γαλλική κωμωδία για τα συμπλέγματα των γιων με τις μαμάδες και το αντίστροφο, που μου ανέδειξε ένα ακόμη όνομα για το μπλοκάκι με τους ηθοποιούς που θέλω να παρακολουθώ. Δημήτρης Λιακόπουλος, ο περί ου ο λόγος. Εξαιρετικός στο ρόλο του νευρωτικού γιου, με πολύ εκφραστικό πρόσωπο και συνεχή κίνηση, με έπεισε ότι είναι πραγματικό πρόσωπο κι όχι ήρωας παράστασης. Καμία σχέση με ότι τον είχα δει μέχρι τώρα τηλεοπτικά – δικαιολογημένα όλοι μιλάνε γι’ αυτήν την ερμηνεία με τα καλύτερα λόγια.
Η μαμά της ιστορίας, η Τζέσυ Παπουτσή, ήταν αρκούντως βλοσυρή και τρομακτική, όπου χρειαζόταν, και πολύ τρυφερή, επίσης. Σίγουρα κι αυτή στην παράσταση βρήκε την ευκαιρία να δείξει ακόμα περισσότερο το ταλέντο της, γιατί σε προηγούμενες δουλειές που την είχαμε δει, οι σκηνοθέτες δεν πρέπει να την αξιοποίησαν και πολύ σωστά, γιατί οι τσιρίδες κι η υστερία που έβγαζε δεν μας άρεσαν. Σίγουρα με την εμπειρία της βοηθήσε όλη την ομάδα και πρόσθεσε πόντους στο ήδη πλούσιο βιογραφικό της. Η Μαρλέν Σαΐτη, που μας συστήθηκε ως ‘χαζούλα’ φίλη (αποδεικνύεται γατί, όμως, εντέλει), μπήκε στα παπούτσια της ηρωίδας της και μιλούσε με άλλη φωνή σε όλη την παράσταση. Αυτή η τσιριχτή φωνή προσωπικά με χάλασε, γιατί τέτοιες φωνές δε τις αντέχω απλά, οπότε δε μπόρω να κρίνω αντικειμενικά το συνολικό της παίξιμο.
Σκηνοθετικά, ο Γιώργος Καραμίχος είχε τη συνταγή της επιτυχίας και τη βελτίωσε ακόμη περισσότερο, δείχνοντας ότι και τα πολύ καλά θεατρικά έργα μπορούν να πλησιάσουν με επιπλέον δουλειά το άριστο αποτέλεσμα. Ωραία δουλειά σε σκηνικά και κουστούμια, που σε έβαζαν στο κλίμα της παράστασης. Πολύ ωραίος σχεδιασμός στα φώτα, που βοήθησε στη διαμόρφωση της ατμόσφαιρας που επιθυμούσε ο σκηνοθέτης.
Συνολικά, ήταν μια πολύ ευχάριστη παράσταση, που δεν καταλάβαινες πότε κύλησαν τα σχεδόν 70 λεπτά της διάρκειάς της, με πολύ καλό κείμενο, ενδιαφέρουσα πλοκή και πολύ δυνατές ερμηνείες. Χαίρομαι ιδιαιτέρως που κατάφερα να την παρακολουθήσω!
Περισσότερα εδώ.
