Eίδαμε την παράσταση ‘Άλκηστις [Ο μονόλογος της εξώπορτας]’ στο Θέατρο Διθύραμβος
Είχα πρόσφατα την ευκαιρία να παρακολουθήσω έναν πρωτότυπο γυναικείο μονόλογο στο πολύ όμορφο θέατρο Διθύραμβος, ένα κείμενο επίκαιρο και δυναμικό από τη Στέργια Κάββαλου. Γνωρίσαμε, λοιπόν, την Άλκηστη, μια 45χρονη γυναίκα, που παθαίνει κάτι που λίγο-πολύ έχει σε όλους μας συμβεί, να ξεχάσουμε τα κλειδιά μας, ενώ κανείς δεν είναι μέσα, και να περιμένουμε κάποιον να μας ανοίξει.
Μια τόσο απλή καθημερινή κατάσταση γίνεται η ιδιόμορφη ευκαιρία, ώστε η Άλκηστις να αρχίσει έναν χειμαρρώδη μονόλογο, ενώ περιμένει το γιο της να επιστρέψει από την έξοδό του. Μια γυναίκα, αιώνια έφηβη, που δεν εμβαθύνει ιδιαίτερα στη ζωή, τη δέχεται όπως της έρθει και διατηρεί τη νεύρωση που χαρακτηρίζει πολλούς από τους σύγχρονους ανθρώπους. Μας μιλά για την ιστορία της ζωής της, τους έρωτές της και τα παιδιά της και βλέπουμε μια γυναίκα που δεν έχει προβληματιστεί ποτέ ιδιαίτερα για το πώς και το γιατί των πραγμάτων. Η διήγησή της ρέει και απλά καταγράφει γεγονότα σημαντικά και ασήμαντα, αλλά δεν θέλει να κουράσει το μυαλό της. Η ηλικία της, βέβαια, την καλεί να ψάξει πιο εσωτερικά, τόσο στα γεγονότα της ζωής όσο και στην ψυχή της, για να βρει το πιο βαθύ της είναι. Θα το τολμήσει, θα ξεφύγει από την επιφάνεια που είναι τόσο γοητευτικά βολική;
Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο παίρνει μορφή πάνω στη σκηνή από την Έφη Νιχωρίτη, η οποία και σκηνοθετεί την παράσταση. Η κα Νιχωρίτη μπαίνει στο πετσί της ηρωίδας και νιώθεις ότι σου είναι τόσο οικεία, που θα μπορούσε να είναι η δική σου μητέρα, αδελφή, θεία. Πολύ καλά και τα σκηνικά που, αν και διακριτικά, μας κάνουν να νιώθουμε σαν τους γείτονες της Άλκηστης, που παρακολουθούμε πίσω από τις κουρτίνες ή και από το μπαλκόνι μας (ανάλογα με τη διάθεση και το πώς την κρίνουμε). Δεύτερη φορά στο θέατρο Διθύραμβος για εμένα και σας προτείνω να το επισκεφθείτε, αν βρεθείτε πιο βόρεια, καθώς είναι ένας χώρος που σέβεται τον θεατή και είναι πολύ προσεγμένος.
Περισσότερα εδώ.
