ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ

4 να δέρνουν έναν, τί είναι; Μαγκιά; Επίδειξη δύναμης; Αρρωστημένη αντίληψη μιας ιδιότυπης "δικαιοσύνης"; Κι εμείς όταν το βλέπουμε τι κάνουμε; Και πόσο μένει στην μνήμη μας, πριν θαφτεί στη λήθη; Και τι κάνουμε, αν κάνουμε, για να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο; ΤΙΠΟΤΑ, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ! Ενα άκρως κοινωνικό-πολιτικό έργο είχα την ευκαιρία να δω στη θεατρική του μεταφορά για δεύτερη φορά φέτος, σε μια άλλη σκηνοθετική-εικαστική προσέγγιση. Ένας άνδρας αφηγείται […]

Ξανά στο Πόλη Θέατρο βρεθήκαμε απόγευμα Σαββάτου, στη νέα παράσταση που πρωταγωνιστεί το ντούετο Κατρανίδης-Βλαντή (τους είχα δει και πέρσι στο 'Σκηνές από έναν γάμο'). Ένα θεατρικό ζευγάρι που δένει στη σκηνή, έχει χημεία και σε προϊδεάζει ότι κάτι καλό θα παρακολουθήσεις.  Αυτήν την φορά με ελληνικό έργο (το προτιμώ από τα σουηδικά, πολύ "βόρεια" για την ιδιοσυγκρασιά μου, παρ' όλη την αξία τους), το τελευταίο του Άκη Δήμου, που γράφτηκε […]

Το θεματάκι νύφη-πεθερά είναι ανεξάντλητο και οι άνδρες αναγνώστες θα με νιώσουν, καθώς οι μαμάδες μας δύσκολα δέχονται πως ο γιος τους δεν βρίσκεται στην επικυριαρχία τους πλέον! (εμένα η μητέρα μου 2 νύφες έχει και, παρ' όλα όσα έλεγε στο παρελθόν, πως δεν θα κάνει ό,τι η δική της πεθερά, σχεδόν τα πάντα σε αυτές την πειράζουν...). Η παράσταση, όπως την είδα εγώ, μου θύμισε αρκετά το κινηματογραφικό Monster-in-law […]

Μια από τις πλέον χαλαρές επιλογές μας για Σαββατόβραδο με το έτερον ήμισυ, είναι να διαλέξουμε μια ταινία με τον Βαν Νταμ (από τα παλιά του κυρίως), το Στέιθαμ (για πιο... στυλιζαρισμένες καταστάσεις) ή Τζέιμς Μποντ (για λίγο περισσότερη ποιότητα). Συντροφιά με τσιπς και ένα κουτάκι μπίρα, ξεκουράζουμε το μυαλό μας και ηρεμούμε μετά από μια δύσκολη εβδομάδα. Όπως κανένας δεν μπορεί να ζει μόνο με... gourmet φαγητά και κάπου κάπου […]

Το παιδικό θέατρο, ένα από τα πιο δύσκολα είδη, απαιτεί τη μέγιστη φροντίδα από όλους τους συντελεστές που δημιουργούν μια παράσταση, καθώς, εκτός από τον ψυχαγωγικό του ρόλο, καλείται να λειτουργήσει και σε εκπαιδευτικό επίπεδο. Να μεταφέρει αξίες και έννοιες που θα ‘κλειδώσουν’ στην ψυχή ενός παιδιού και να του δημιουργήσει μια γλυκιά ανάμνηση στη μετέπειτα ζωή του. Ακόμα κι αν το παιδί δεν θυμάται ακριβώς την παράσταση μετά από […]

‘Τα παιδιά του Ήλιου’, ένα έργο του Μαξίμ Γκόρκι που το γράφει μέσα στη φυλακή, σε μία περίοδο έντονη και μεταβατική, τόσο χρονικά όσο και κοινωνικά, είναι η παράσταση που μας προτείνει το Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης και είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε πρόσφατα. Μια αστική οικογένεια, που κατά τη λαϊκή έκφραση, «είναι στον κόσμο της», βιώνοντας τα συναισθήματα και τα πάθη της, λειτουργώντας με μια αταραξία της καθημερινότητάς της, […]

Σάββατο πρωί, τηλέφωνο από το Μιχάλη-παιδικός φίλος. -"Αύριο σου έρχομαι για φαΐ" - "Αύριο, forget, θα πάω στον Ελληνικό Κόσμο να δω το Μάγο του Οζ". - "Αδερφέ, έχεις συνειδητοποιήσει πως είσαι 40 χρονών, χωρίς παιδιά, και έχεις δει φέτος περισσότερο παιδικό θέατρο απ' όταν ήμασταν παιδάκια, και ακόμη περισσότερο από τα δικά μου;" - "Φυσικά και το ξέρω και το απολαμβάνω μάλιστα!" Τον απόλαυσα αυτόν τον Μαγο του Οζ […]

Η Κυριακή είναι η ημέρα που, τους περισσότερους, μας «προετοιμάζει» για την επόμενη εργασιακή εβδομάδα και τη σκληρή καθημερινότητα. Συνεπώς, φροντίζουμε όλοι να την περνάμε όσο το δυνατόν πιο χαλαρά με δραστηριότητες που μας ευχαριστούν και διασκέδαση που μας χαλαρώνει και μας ταξιδεύει... Με βάση τα ανωτέρω, η μουσικοποιητική βραδιά στη Galerie Δημιουργών την περασμένη Κυριακή, φάνταζε ως η ιδανική απόδραση σε έναν κόσμο λόγου, ποίησης, μουσικής και ποιοτικής διασκέδασης. […]

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα μιας Παρασκευής, αρχές του... ζεστού (;) Νοέμβρη, βρίσκομαι στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, για την πρεμιέρα της παράστασης ‘Παρασκευή Παλιμπαιδισμού’ από την Εταιρεία θεάτρου So7. Ο τίτλος με είχε ιντριγκάρει, μόλις τον είδα στο δελτίο τύπου, αλλά και η όλη θεματολογία της παράστασης φάνταζε άκρως γοητευτική. Μετά τα διαδικαστικά για την είσοδο και την απαραίτητη ‘συνάντηση’ με την ασπρόμαυρη γατούλα του θεάτρου που μας συνόδευσε στο […]