Είδαμε την παράσταση ‘Κομμάτια σπασμένου καθρέφτη’ στο Θέατρο Παραμυθίας

Όταν ο καθρέφτης σπάει, λένε ότι είναι γρουσουζιά και όταν ο τίτλος μιας παράστασης είναι «Κομμάτια σπασμένου καθρέφτη», μπορείς να είσαι σχετικά προετοιμασμένος ότι αυτό που θα παρακολουθήσεις θα είναι τουλάχιστον δυνατό και όχι ευχάριστο, τολμηρό ίσως, ανάλογα με τις αντοχές σου, και σίγουρα αφορμή για συζήτηση μετά το τέλος του.

Τι γίνεται όταν σε ένα ζευγάρι ανδρών ο ένας αποφασίζει ξαφνικά να αλλάξει την κοσμοθεωρία του, να στραφεί στο Θεό και να απορρίψει το παρελθόν του; Πώς το δέχεται ο σύντροφός του; Πώς αλλάζουν οι δυναμικές της σχέσης και πόσο χάνονται οι ισορροπίες; Πώς μεταλλάσσονται τα συναισθήματα και ποια καινούργια αναδύονται; Ποιος είναι τελικά το θύμα και ποιος ο θύτης; Είναι, μήπως, η όψη του ίδιου νομίσματος;

Όλα τα ανωτέρω ερωτήματα και πολλά άλλα, αν εμβαθύνεις στο νόημα του έργου, καλούνται να ανιχνεύσουν, αν όχι απαντήσουν, οι δύο ήρωές μας. Φως και σκοτάδι καθορίζουν το σκληρό παιχνίδι που παίζουν οι δύο άνδρες και ο καθρέφτης, κρύος και απόλυτος, τους καλεί να δουν την αλήθεια κατάματα. Την αλήθεια που ο καθένας αντιλαμβάνεται… Κινηματογραφική αισθητική, εξαιρετικές σκηνές αναφοράς (ξεχώρισα αυτή με το φακό και την -πολλαπλών ερμηνειών- σκηνή με το νάυλον – δεν θα επεκταθώ, γιατί πρέπει να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις μαζί μου, αφού δεις ο ίδιος την παράσταση!), με την εμπνευσμένη σκηνοθετική ματιά του Σπύρου-Ανδρέα Παπαδάτου, που τολμά, χωρίς να προκαλεί, και αποδίδει την επιθυμητή ατμόσφαιρα με επιτυχία και χωρίς φθηνούς εντυπωσιασμούς, κάνοντας χρήση λιτών μέσων που αναβαθμίζονται ως προς τη λειτουργικότητά τους, για το επιθυμητό θεατρικό αποτέλεσμα. Σημειωτέον ότι το κείμενο είναι επίσης δικό του, οπότε respect.

Οι δύο ηθοποιοί είναι άψογοι ερμηνευτικά – αψεγάδιαστοι θα έλεγα. Τον Γιάννη Κοκορέτσα τον γνώριζα από παλιά, τον καιρό που ήταν στο πολυβραβευμένο Θεατρικό εργαστήρι Δήμου Μοσχάτου-Ταύρου Εν-δράσει και τον παρακολουθούσα κάθε χρόνο (αρχής γενομένης από την παράσταση ‘Η Τελετή’ του Π. Μάτεσι το 1995). Από τότε ξεχώριζε και χαίρομαι που έχει προχωρήσει, γιατί το αξίζει. Από τους δύο χαρακτήρες του έργου, είναι ο πιο «εσωτερικός» που εγκαταλείπει το παρελθόν του, αναζητά νέες διεξόδους και φαίνεται ως ο πιο ‘υποταγμένος’. Ο Γιάννης αποδίδει με μαεστρία το συναισθηματικό κόσμο του ήρωα, προβάλλοντας μια θλίψη και μια ‘παράδοση’. Ο Τιμόθεος Θάνος, το έτερον ήμισυ, με εντυπωσίασε με την ερμηνεία του. Δυναμική και δύσκολη, πιστεύω ότι έδωσε τον καλύτερο εαυτό του, ως το σύντροφο που αντιδρά, ασκεί βία, αυτοκαταστρέφεται, αγαπάει (;).

H παράσταση ολοκληρώνει τον κύκλο της για τη χρονιά, αυτήν την Παρασκευή και Σάββατο, οπότε είναι μια καλή ευκαιρία να περάσετε ένα βράδυ από το Θέατρο Παραμυθίας (που θα ήθελε και μια ανακαινισούλα, αλλά τέτοιες εποχές, τέτοια λόγια…) και να δείτε ένα έργο χαρακτήρων που προβληματίζει και ίσως κάπου εκεί μέσα ανακαλύψετε και στοιχεία της δικής σας ζωής.

Περισσότερα εδώ.