Είδαμε την παράσταση ‘Τσέχωφ’ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου – Κάτω χώρος

Μαγιονέζα δεν είχα βάλει στο στόμα μου μέχρι τα 12… αν με ρωτήσεις γιατί, απάντηση δεν έχω… τότε δοκίμασα και διαπίστωσα τι έχανα.

Κάπως έτσι λειτουργώ και με κάποιους απο τους κλασσικούς δραματουργούς, όπως ο Τσέχωφ… Νομίζω ότι είναι κάτι που πικρίζει και συνήθως, μόλις δω κάτι, αλλάζω κάπως γνώμη (σε σχέση με την προαναφερόμενη σάλτσα, οι κλασσικοί δραματουργοί μού χορηγούνται σε μικρές μαι επιλεγμένες δόσεις!).

Κάπως έτσι προέκυψε και ο “Τσέχωφ”. Παίζουν και 2 αγαπημένα πρόσωπα, είχα ακούσει και τα καλύτερα, πείστηκα να πάω να δω κι εγώ! Το γεγονός ότι με υποδέχτηκε ξανά η γάτα του θεάτρου κι ήταν πολύ φιλική μαζί μου (είχαμε ένα τριλεπτο χαδιών και τρυφερότητας… μετά βαρέθηκε κι έφυγε), μου έφτιαξε ακόμη περισσότερο τη διάθεση.

Με τη συνήθη καθυστέρηση (που όποιο θέατρο σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να έχει), κατεβήκαμε στον Κάτω Χώρο – “έχουμε να έρθουμε εδώ, από την ‘Παρέλαση“, είπα στη συνοδό μου (συνήθως πάμε στις παραστάσεις στη μεγάλη αίθουσα) και η εξυπηρετικότατη ταξιθέτρια μας έδειξε τις πολύ καλές θέσεις μας.

Η παράσταση ξεκίνησε με ύμνο στον Τσέχωφ, για να συνεχίσει με αποσπάσματα από διάφορα έργα του (μη ρωτήσεις να σου πω ποια έργα ήταν, δεν το έχω με τον συγκεκριμένο, το είπαμε!), σκηνές ουσιαστικά που βλέπαμε εν είδει ανοιχτής πρόβας από τους 4 πρωταγωνιστές. Για τους οπαδούς του εν λόγω συγγραφέα, αυτή η παρουσίαση μπορεί να κρίθηκε από βέβηλη ως ιερόσυλη. Εγώ τη βρήκα πολύ φρέσκια, πολύ ενδιαφέρουσα και με κράτησε να παρακολουθώ με ενδιαφέρον όσα διαδραματίζοταν επί σκηνής. Μπορώ μάλιστα να πω ότι μόλις τελείωσε η παράσταση και χαρίσαμε στα παιδιά το πιο αυθεντικό και ζεστό μας χειροκρότημα, είχα μια τεράστια θετική διάθεση για οτιδήποτε “τσεχωφικό” (ευτυχώς, το επόμενο πρωί επανήλθα). Αυτό για μένα είναι το μεγαλύτερο κέρδος που έχει η συγκεκριμένη δουλειά, να κεντρίσει το ενδιαφέρον σε ανθρώπους που αγνοούν το συγγραφέα ή βρίσκούν βαρετό το ύφος του. 

Τα παράσημα για αυτό το εγχείρημα πάνε πρώτα στο σκηνοθέτη της παράστασης, Δημήτρη Μυλωνά, που τόλμησε να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό από τη συνήθη “ακαδημαϊκή” προσσέγιση του έργου του Ρώσου συγγραφέα, με σεβασμό στο έργο του και στο κοινό που θα παρακολουθούσε.

Είχε την ευτυχία να συνεργαστεί με τους Μυρτώ Γκόνη (τσεκαρισμένη από τις Μικρές Ιστορίες Φόνων πέρυσι στο Vault), Πάνο Μπρατάκο (τα λόγια είναι περιττά για τον άνθρωπο!) και τους Παύλο Κατσιβέλη, Πάρι Θωμόπουλο (πολύ καλοί αμφότεροι, τους σημείωσα κι αυτούς στο μπλοκάκι), που δίνουν κάτι παραπάνω από τον καλύτερο εαυτό τους στη σκηνή. Σημαντικοί συμπαραστάτες, η κινησιολόγος της παράστασης (εξαιρετική δουλειά, σαν να έβλεπες χορογραφία) και η σχεδιάστρια του φωτισμού. Σκηνικό λιτό και λειτουργικό για την παράσταση, όπως και τα κοστούμια.

Συμπερασματικά, έχουμε μια όμορφη έκπληξη με αυτή την παράσταση, μια φρέσκια οπτική σε ένα κλασσικό συγγραφέα, που παρακολουθείται πολύ ευχάριστα. Κι επειδή τελειώνει αυτήν την εβδομάδα, αν δεν την έχετε παρακολουθήσει, κοιτάξτε την ατζέντα σας και βρείτε μια μέρα να πάτε να χειροκροτήσετε κι εσείς αυτήν τη δουλειά.

Περισσότερα για την παράσταση εδώ.