Eίδαμε την παράσταση ‘Ο άνθρωπος με τις διασυνδέσεις’ στο Θέατρο ‘Αλμα
Τι γίνεται όταν η σκληρή πραγματικότητα έρχεται να γκρεμίσει χάρτινα όνειρα και ψευδαισθήσεις σε ένα ζευγάρι επιτυχημένων – φαινομενικά – ανθρώπων; Μπορεί μια οικογένεια να στηριχθεί αποκλειστικά στην «καλή ζωή» και μπορεί αυτή η ευμάρεια να λύσει προβλήματα που πιάνουν εξ απίνης τα μέλη της και τα αποσυντονίζουν;
Ο τίτλος της παράστασης, που ανεβαίνει στο Θέατρο Άλμα, προδιαθέτει για μια θεματολογία επίκαιρη και… διαπλεκόμενη. ‘Ο άνθρωπος με τις διασυνδέσεις’, λοιπόν, μια παράσταση με δύο αξιόλογους ηθοποιούς, που έχουν γράψει τη δική τους σημαντική ιστορία στο χώρο, τη Νόνη Ιωαννίδου και το Γιώργο Χριστοδούλου. Υποδύονται ένα ζευγάρι που είναι μαζί 20 χρόνια, εκείνος πολιτικός μηχανικός κι εκείνη στο ρόλο της συζύγου που, με όπλο την εξυπνάδα και τη φιλοδοξία της, τροφοδοτεί την ανάγκη ανέλιξης του συζύγου της, διατηρώντας η ίδια ένα προφίλ που την κρατά σε απόσταση από τα γεγονότα στη ζωή του, σε ένα αέναο παιχνίδι αλληλοκατηγοριών και εναλλαγής ρόλων (ισχυρός – αδύναμος). Κοινό τους σημείο, αλλά και θύμα τους το ίδιο τους το παιδί, που τους αναγκάζει, με έναν σκληρό τρόπο, να ανοίξουν τα μάτια και να έρθουν αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους και τον ίδιο τους τον εαυτό. Ο ένας γίνεται ο καθρέφτης του άλλου και τα είδωλά τους εναλλάσσονται. Το γεγονός που τους συνταράσσει γίνεται αφορμή για να επαναπροσδιορίσουν τη ζωή τους, όχι, δυστυχώς, με επιτυχία. Οι αδυναμίες αποκαλύπτονται, οι αντιδράσεις είναι ελλιπείς ψυχραιμίας και αγγίζουν τα όρια της σωματικής, αλλά κυρίως ψυχολογικής βίας. Δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος, παρά μόνο δύο άδειες ψυχές…
Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα! Η παράσταση κύλησε με απίστευτο ρυθμό και δεν μας κούρασε ούτε λεπτό! Η σκηνοθεσία (Κοραής Δαμάτης) ήταν αποτελεσματική στη διδασκαλία των χαρακτήρων και μας έβαλε στην ατμόσφαιρα (ή καλύτερα, στο σπίτι των ηρώων) ιδανικά, ως παρατηρητές μέσα από μια.. θεατρική κλειδαρότρυπα που δεν έκρυψε τίποτα, παρά ξεγύμνωσε τους πρωταγωνιστές στα μάτια μας και μας άφησε μεν να δούμε την προσωπικότητά τους, ως το κοινωνικό φαίνεσθαι, αλλά, στην πορεία της παράστασης, να νιώσουμε και ένα, ίσως, μέρος από τα πιο βαθιά τους συναισθήματα.
Για τις ερμηνείες, ό,τι και να πω, λίγο θα’ ναι. Οι ηθοποιοί έχουν ενδυθεί τους ρόλους τους και ζουν τις καταστάσεις πάνω στο σανίδι με πάθος και πειθώ. Ο Γιώργος Χριστοδούλου φορά τα πολλά προσωπεία του χαρακτήρα του και ξεχωρίζει με το δυναμισμό του, αλλά και την έκφραση του συναισθήματος. Η Νόνη Ιωάννίδου, μου φάνηκε λίγο πιο αγχωμένη (ήταν και επίσημη πρεμιέρα), αλλά διατήρησε το υψηλό επίπεδο της τέχνης της, εκπλήσσοντάς μας με τις συναισθηματικές μεταπτώσεις της ηρωίδας της. Σκηνικά απλά και λειτουργικά, με το μπουκέτο των κόκκινων τριαντάφυλλων να είναι το μόνο χρώμα (βλ. τρέιλερ για να πάρετε μια ιδέα), και φωτισμός (Σπύρος Κάρδαρης) που βοήθησε τη σκηνική παρουσία των ηθοποιών.
Μια παράσταση ειλικρινής και άμεση, που δεν “χαϊδεύει” τα αυτιά, αλλά προκαλεί το μυαλό μας να σκεφθεί για καταστάσεις που είναι σχεδόν επικρατούσες και στη χώρα μας και πιθανότατα μας έχουν οδηγήσει εδώ που είμαστε…
Περισσότερα εδώ.
