Είδαμε την θεατρική παράσταση ‘Κόλχαας’ στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Όταν θα σου πω ότι είδαμε έναν μονόλογο, θα με ρωτήσεις πώς ήταν ο ερμηνευτής… στην περίπτωση αυτής της παράστασης, θα σου πω “ποιος από όλους;”

Μπαίνοντας στη μικρή σκηνή του Κ.Ε.Τ., το μάτι έπεσε στο μικρό ξύλινο βάθρο και την καρέκλα που υπήρχε πάνω σε αυτό. Τίποτα άλλο, μόνο αυτά. Το γεγονός αυτό ήταν αρκετό, να μου εξάψει ακόμη περισσότερο την περιέργεια για αυτό που θα παρακολουθούσαμε.

Η πραγματική ιστορία ενός νομοταγούς εμπόρου αλόγων, που, αδικημένος από έναν ευγενή, έψαξε το δίκιο του στα όργανα της πολιτείας, αλλά ο άλλος ήταν πολύ ισχυρός και με πολύ πιο ισχυρούς φίλους… Η αδικία αυτή ώθησε τον ήρωα, στο άκρο της αυτοδικίας και τη δημιουργία του θρύλου του.

Γραμμένο πριν 300 χρόνια το έργο, για μια πραγματική ιστορία που διαδραματίστηκε στη Γερμανία 600 χρόνια πριν… κι όμως, νομίζεις πως το έγραψε κάποιος σύγχρονος, χρησιμοποιώντας πρόσωπα κι εικόνες μιας άλλης εποχής…

Ο Νίκος Αλεξίου πήρε τη θέση του στην καρέκλα και ξεκίνησε να μας διηγείται την ιστορία… κι αυτόματα στα μάτια μας παρουσιάστηκαν λιβάδια με άλογα, οι άρχοντες κι ο έμπορος αλόγων, οι λασπωμένοι δρόμοι, οι φωτιές και οι κραυγές των πολεμιστών, ακούσαμε τον αέρα να σφυρίζει μέσα στα δέντρα, το νερό στα ποτάμια…

Μη νομίσεις πως υπήρχε κάποιος προτζέκτορας που τα έδειχνε όλα αυτά ή κάποια μουσική επένδυση. Ο αφηγητής μάς τα πρόσφερε όλα αυτά, με το λόγο και τη φωνή του – μεταμορφωνόταν στα πρόσωπα της ιστορίας και τα στοιχεία της φύσης. Μου θύμισε τους παππούδες στο καφενείο του χωριού, που διηγούνταν ιστορίες από τα παλιά και εμείς, παιδάκια συνεπαρμένα, παρακαλάγαμε να μην τελειώσουν ποτέ!

Βαθιά πολιτικό και κοινωνικό το έργο, με νοήματα για τη δικαιοσύνη και το πόσο αποδίδεται τυφλά, αλλά και τους κινδύνους που ελλοχεύουν, όταν πολεμήσεις τη φωτιά με φωτιά… θα διαπιστώσεις ότι δύσκολα, από κάποια στιγμή και μετά, την ελέγχεις…

Ο Νίκος Αλεξίου έχει μεταφράσει, σκηνοθετήσει και πρωταγωνιστεί σε αυτήν την καθηλωτική παράσταση. Δεν μπορεί με λέξεις να αποδοθεί το πλήθος των συναισθημάτων που μας γέμισε εκείνη τη βραδιά, προσφέροντάς μας, σίγουρα, ίσως τον κορυφαίο μονόλογο που, μέχρι σήμερα, έχουμε παρακολουθήσει.

Αν θες να βιώσεις κάτι που δεν έχεις νιώσει ξανά, διάλεξε αυτήν την παράσταση και σίγουρα θα με θυμηθείς. Εγώ να ευχαριστήσω από καρδιάς τον Νίκο Αλεξίου για αυτό που μου πρόσφερε, κόντρα στο δήθεν, το πρέπει και το πλαστικό που μας έχει πνίξει περισσότερο από κάθε φορά.

Περισσότερα για την παράσταση εδώ.