ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ

«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή». Με τη φράση αυτή του Νίκου Καζαντζάκη, που μας είχε τραβήξει την προσοχή στο δελτίο τύπου της μουσικοχορευτικής performance Lifeline/Hymn to Gaia, προσήλθαμε στο Χώρο Τέχνης 14η Μέρα, για να παρακολουθήσουμε αυτό το ενδιαφέρον έργο. Και τι το κάνει ενδιαφέρον; Ότι πάνω στη σκηνή βρίσκονται μία performer, μία σοπράνο και δύο μουσικοί, ο […]

Δεύτερη επίσκεψη στο πολύ ζεστό και όμορφο θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος και ξανά για παράσταση του Δημήτρη Λάλου. Από τη δεκαετία του '70 (βλ. 'Τάβλι'), μεταφέρεται πίσω στο '50 και πιάνει τη 'Στέλλα με τα κόκκινα γάντια', του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με μια ομάδα νέων ταλαντούχων ηθοποιών. Δεν θα σου κρύψω πως πήγα λιγάκι δύσπιστος στην παράσταση, μάλλον φταίει το ότι η κινηματογραφική μεταφορά του έργου από τον Μιχάλη Κακογιάννη είναι από τις πολύ αγαπημένες μου […]

Είναι η παράσταση που τη μάνα μου δεν πρόκειται να την πάω! Ούτε τόλμησα καν να της πω ότι πήγα και την είδα... γιατί, όπως κάθε πιστός που θεωρεί ότι σέβεται τα πιστεύω του, αρνείται την όποια κριτική μπορεί να ακουστεί γι'αυτά. Ένα αγγλικό έργο από την ομάδα του έγραψε το αντίστοιχο για τον Σαίξπηρ, που σκοπός του δεν είναι να κρίνει τη θρησκεία κανενός, αλλά, μέσα από το έξυπνο […]

Eπιστροφή για μένα 20+ χρόνια μετά στη Μαυρομιχάλη, στο 168... με τον Βαγγέλη τότε να με "τραβάει" σε μια μουσική παράσταση των Στέρεο Νόβα, που εγώ απλά είχα ακούσει ως όνομα μόνο (μετά απο εκείνη την εμπειρία έγιναν αγαπημένοι μου). Πλέον ο Φούρνος λειτουργεί ως θεατρική σκηνή και η πρόσκλησή μας αφορούσε την παράσταση 'Μια υπέροχη Κυριακή για εκδρομή' από το θεατρικό κείμενο του Τέννεση Ουίλλιαμς. Μια ιστορία στην Αμερική […]

4 να δέρνουν έναν, τί είναι; Μαγκιά; Επίδειξη δύναμης; Αρρωστημένη αντίληψη μιας ιδιότυπης "δικαιοσύνης"; Κι εμείς όταν το βλέπουμε τι κάνουμε; Και πόσο μένει στην μνήμη μας, πριν θαφτεί στη λήθη; Και τι κάνουμε, αν κάνουμε, για να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο; ΤΙΠΟΤΑ, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ! Ενα άκρως κοινωνικό-πολιτικό έργο είχα την ευκαιρία να δω στη θεατρική του μεταφορά για δεύτερη φορά φέτος, σε μια άλλη σκηνοθετική-εικαστική προσέγγιση. Ένας άνδρας αφηγείται […]

Ξανά στο Πόλη Θέατρο βρεθήκαμε απόγευμα Σαββάτου, στη νέα παράσταση που πρωταγωνιστεί το ντούετο Κατρανίδης-Βλαντή (τους είχα δει και πέρσι στο 'Σκηνές από έναν γάμο'). Ένα θεατρικό ζευγάρι που δένει στη σκηνή, έχει χημεία και σε προϊδεάζει ότι κάτι καλό θα παρακολουθήσεις.  Αυτήν την φορά με ελληνικό έργο (το προτιμώ από τα σουηδικά, πολύ "βόρεια" για την ιδιοσυγκρασιά μου, παρ' όλη την αξία τους), το τελευταίο του Άκη Δήμου, που γράφτηκε […]

Το θεματάκι νύφη-πεθερά είναι ανεξάντλητο και οι άνδρες αναγνώστες θα με νιώσουν, καθώς οι μαμάδες μας δύσκολα δέχονται πως ο γιος τους δεν βρίσκεται στην επικυριαρχία τους πλέον! (εμένα η μητέρα μου 2 νύφες έχει και, παρ' όλα όσα έλεγε στο παρελθόν, πως δεν θα κάνει ό,τι η δική της πεθερά, σχεδόν τα πάντα σε αυτές την πειράζουν...). Η παράσταση, όπως την είδα εγώ, μου θύμισε αρκετά το κινηματογραφικό Monster-in-law […]

Μια από τις πλέον χαλαρές επιλογές μας για Σαββατόβραδο με το έτερον ήμισυ, είναι να διαλέξουμε μια ταινία με τον Βαν Νταμ (από τα παλιά του κυρίως), το Στέιθαμ (για πιο... στυλιζαρισμένες καταστάσεις) ή Τζέιμς Μποντ (για λίγο περισσότερη ποιότητα). Συντροφιά με τσιπς και ένα κουτάκι μπίρα, ξεκουράζουμε το μυαλό μας και ηρεμούμε μετά από μια δύσκολη εβδομάδα. Όπως κανένας δεν μπορεί να ζει μόνο με... gourmet φαγητά και κάπου κάπου […]

Το παιδικό θέατρο, ένα από τα πιο δύσκολα είδη, απαιτεί τη μέγιστη φροντίδα από όλους τους συντελεστές που δημιουργούν μια παράσταση, καθώς, εκτός από τον ψυχαγωγικό του ρόλο, καλείται να λειτουργήσει και σε εκπαιδευτικό επίπεδο. Να μεταφέρει αξίες και έννοιες που θα ‘κλειδώσουν’ στην ψυχή ενός παιδιού και να του δημιουργήσει μια γλυκιά ανάμνηση στη μετέπειτα ζωή του. Ακόμα κι αν το παιδί δεν θυμάται ακριβώς την παράσταση μετά από […]