Είδαμε την παράσταση ‘Το κενό αυτοπροσώπως’ στο Πόλη Θέατρο

Ξανά στο Πόλη Θέατρο βρεθήκαμε απόγευμα Σαββάτου, στη νέα παράσταση που πρωταγωνιστεί το ντούετο Κατρανίδης-Βλαντή (τους είχα δει και πέρσι στο ‘Σκηνές από έναν γάμο’). Ένα θεατρικό ζευγάρι που δένει στη σκηνή, έχει χημεία και σε προϊδεάζει ότι κάτι καλό θα παρακολουθήσεις. 

Αυτήν την φορά με ελληνικό έργο (το προτιμώ από τα σουηδικά, πολύ “βόρεια” για την ιδιοσυγκρασιά μου, παρ’ όλη την αξία τους), το τελευταίο του Άκη Δήμου, που γράφτηκε το καλοκαίρι του 2015, μέσα στον απόλυτο παροξυσμό που έζησε όλη η ελληνική κοινωνία.

Μια ιστορία 3 ανθρώπων που η μοίρα, σε ένα απο τα πιο περίεργα παιχνίδια της, πλέκει πριν 20 χρόνια σε έναν ιδιόμορφο ιστό, εκ των οποίων μόνο η γυναίκα του τριγώνου γνωρίζει, οι 2 άνδρες αγνοούν και ποιος ο κομβικός ρόλος της γραβάτας στην ιστορία; Όταν η ηρωίδα αποφασίζει να μιλήσει, τα γεγονότα, εν μέσω του θερμού (από πολλές απόψεις) καλοκαιριού, αλλάζουν ξανα τις ισορροπίες και τα δεδομένα… αυτά που θα ανακαλύψουν θα τους βυθίσουν ακόμη περισσότερο στη μιζέρια.

Ο Άκης Δήμου χαρακτηρίζει το έργο, “μαύρη κωμωδία για την ήττα”. Κι όντως μέσα από τα κωμικά στοιχεια υπάρχει η τραγικότητα των ηρώων που σε κάθε σκηνή, κάτι νέο αποκαλύπτεται που τους οδηγεί σε νέες ήττες, μικρές ή μεγαλύτερες, απόρροια των παλιότερων επιλογών τους και της άγνοιας της αλήθειας των άλλων πλευρών του τριγώνου.

Ο Δάνης Κατρανίδης, σε έναν πιο κωμικό ρόλο αυτή φορά, είναι απολαυστικός, ακόμα κι όταν αρχίζει να συνειδητοποιεί κομμάτι-κομμάτι αυτά που αποκαλύπτονται και επιχειρεί να τα διασκεδάσει ή να κάνει πως δεν τα ακούει. Ο ψυχονευρωτικός του πρώην σκηνοθέτης, νυν κριτικός θεάτρου, σε γενικευμένη κρίση ταυτότητας είναι από τους ωραιότερους ανδρικούς ρόλους που έχω δει μέχρι στιγμής.

Στο ίδιο μήκος κύματος και η πανέμορφη Παναγιώτα Βλαντή, σε ένα ρόλο που της ταιριάζει γάντι και τον ενδύεται, γινόμενη η ίδια η ηρωίδα της. Προσπαθεί να διαχειριστεί με ψεύτικη άνεση τις αποκαλύψεις κι όσα φέρνουν και είναι θαυμαστή η μετάβαση της από την προαναφερόμενη κατάσταση στον προβληματισμό και τις πιθανές τύψεις για τις επιλογές του τότε.

Στην παράσταση παίζουν και 2 νέα παιδιά, ο Κωνσταντίνος Κουνέλλας και η Σίσσυ Τουμάση, που δένουν αρμονικά με τους μεγαλύτερους, ηλικιακά, ηθοποιούς και είναι αρκετά καλοί στους ρόλους τους.

Πολύ καλή δουλειά στα φώτα της παράστασης, μουσικά δυστυχώς δεν μου άφησε κάτι να θυμάμαι (πολύ αδιάφορες επιλογές για την παράσταση αυτή), σκηνικό αρκετά όμορφο και λειτουργικό.

Σκηνοθετικά, το εύρημα με την προβολή εικόνων στο τοίχο από το περσινό καλοκαίρι για να μας βάλει στο κλίμα, σε εμένα δε λειτούργησε και το βρήκα πολύ φτηνό… επίσης -σε κάποια σημεία- μου φάνηκε ότι οι ηθοποιοί σαν να έπαιζαν με αυτόματο πιλότο κι όχι βάση οδηγίας, αλλά το απόλυτο είναι ουτοπικό κι αν ήταν όλα άψογα, τι θα είχαμε εμείς για να ασχολιόμαστε; Σε γενικές γραμμές, η ματιά και το “άρωμα” του Κωνσταντίνου Ρήγου βρίσκονται στην παράσταση και την βοηθούν να κυλίσει ευχάριστα μπροστά στα μάτια του θεατή.

Οι φίλοι των 2 πρωταγωνιστών θα έχουν την ευκαιρία να τους δουν φέτος σε κάτι εντελώς διαφορετικό από το περσινό, και που σίγουρα θα το βρουν αρκετά ενδιαφέρον. Ένα “φρέσκο” ελληνικό έργο που με την αλληγορία να τοποθετεί τη ρίζα των δεινών των ηρώων του 20 χρόνια πριν, εκεί που αρκετοί τοποθετούν και την απαρχή του γενικότερου κακού… μάλλον κάποιοι θέλουν να ξεχνάνε ότι το χάλι μας ξεκίνησε απο την ίδρυση του Ελληνικού κράτους και πως τόσα χρόνια σπρώχναμε κάτω από τη μοκέτα τα σκουπίδια, όπως κι οι ήρωες της παράστασης…. κι όταν έγιναν βουνό, κι εμείς κι εκείνοι μείναμε αποσβολωμένοι να τα κοιτάμε, απορώντας ποιος να ευθύνεται για αυτό… οι ήττες μας έχουν εμάς για γονείς κι όχι άλλους τρίτους…

Περισσότερα για την παράσταση εδώ.