Eίδαμε την παράσταση ‘Nυφη Κουραγιο’ στην Αθηναΐδα
Το θεματάκι νύφη-πεθερά είναι ανεξάντλητο και οι άνδρες αναγνώστες θα με νιώσουν, καθώς οι μαμάδες μας δύσκολα δέχονται πως ο γιος τους δεν βρίσκεται στην επικυριαρχία τους πλέον! (εμένα η μητέρα μου 2 νύφες έχει και, παρ’ όλα όσα έλεγε στο παρελθόν, πως δεν θα κάνει ό,τι η δική της πεθερά, σχεδόν τα πάντα σε αυτές την πειράζουν…).
Η παράσταση, όπως την είδα εγώ, μου θύμισε αρκετά το κινηματογραφικό Monster-in-law του 2005, με αρκετές σκηνές να έχουν αποτέλεσει έμπνευση για το σκηνοθέτη-σεναριογράφο της παράστασης, Νικο Μουτσινά. Σε σχέση με την Jane Fonda, η δική μας Ζωή Λάσκαρη είναι πολύ καλύτερη ηθοποιός, απορώ δε πώς η Αμερικανίδα κυρία θεωρείται καλή σε αυτό που κάνει…
Το έργο στηρίζεται πάνω στην πρωταγωνίστρια, που επιστρέφει σε κωμικό έργο, μετά από αρκετά χρόνια, και δέχεται να αυτοσαρκαστεί με τη χρησιμοποίηση στοιχείων που κι η ίδια έχει ως άνθρωπος, στην ηρωίδα. Η κ. Ζωή Λάσκαρη κυριαρχεί και λάμπει πάνω στην σκηνή, παραδίδοντας μια απολαυστική μαμά που δεν μπορεί να δεχτεί ότι το παιδί της δεν είναι πλέον μωρό και έχει δική του ζωή.
Συνοδοιπόροι της ερμηνευτικά η Βίβιαν Κοντομάρη, στο ρόλο της βοηθού της, που αποδεικνύεται το ίδιο τρελή, ορισμένες φορές, με την κεντρική ηρωίδα (κρυφό ταλέντο, γιατί δεν της το έχεις, όπως την πρωτοβλέπεις να την ταλαιπωρεί η πλούσια εργοδότριά της) κι ο “θειούλης” Κωνσταντίνος Ζαμπάρας, που υποδύεται τον ψυχαναλυτή της ηρωίδας, ο οποίος μάλλον δεν πρέπει να κάνει και τόσο σωστά τη δουλειά του ή είναι κρυφοθαυμαστής της και δεν της χαλάει χατήρι. Ευχάριστη νότα ο νεαρός που υποδύεται τον gay, που μισθώνει η μαμά για να διώξει τη νύφη!
Οι υπόλοιποι μου φανήκαν επαρκείς σε αυτό που έκαναν (εντάξει, από τη Μαρία-Ελένη δεν είχα καμία απαίτηση, αφού η κοπέλα δεν έχει μεγάλη εμπειρία υποκριτικής), ειδικά δε ο γιος μου φάνηκε πολύ χαλαρός σαν ερμηνεία, μπροστά στα όσα η μητέρα του κάνει στο έργο (δεν του “βγήκε” η τσαντίλα από την ωμή παρέμβαση της μάνας του στη ζωή του).
Σκηνοθετικά, υπάρχει γρήγορος ρυθμός, με αρκετή δράση και συχνές εναλλαγές, όμως κάπου το πράγμα μένει “κολλημένο” στη ταίνια-έμπνευση στο σεναριό του (κακώς για μένα, αφού στην ελληνική φιλμογραφία, αν ήθελε να αντλήσει περιεχόμενο, υπάρχουν πιο αυθεντικές και τρελές αντίστοιχες καταστάσεις) και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δε βοηθάνε και κάποια τεχνικά (π.χ. φωτισμός σε κάποιες σκηνές), οπότε μου δημιούργησε την αίσθηση ότι η παράσταση πηγαίνει με το χειρόφρενο σηκωμένο (και κανείς από τους “συνεπιβάτες” δεν το βλέπει ή υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον οδηγό;), ενώ έχει το υλικό από ανθρώπινο δυναμικό και θεματική να πάει πολύ καλύτερα. Φυσικά, μην παραλείψω ότι ήταν και η πρεμιέρα της παράστασης και διάφορα θεματάκια μπορεί ήδη να βρίσκονται στο δρόμο της διόρθωσης.
Παρά τις όποιες παρατηρήσεις μου, το συγκεκριμένο έργο είναι μια πρόταση για τους φίλους των κωμωδιών καταστάσεων, σε έναν πολύ όμορφο θεατρικό χώρο (λίγο τον κλιματισμό να προσέξουν οι υπεύθυνοι γιατι την “ακούσαμε” εκείνο το βράδυ) και εγγύηση ότι θα περάσουν ένα αρκετά όμορφο βράδυ.
Υ.Γ. Επιτέλους ας πει κάποιος στις τηλεπερσόνες ότι το ωράριο στις παραστάσεις δεν προσαρμόζεται στα θέλω τους και καλό είναι να μάθουν να σέβονται λιγάκι παραπάνω τον κόσμο, που χάρη σε αυτον βρίσκονται, όπου βρίσκονται και χάρη στην αφέλεια του ότι και καλά αποτελούν είδος ξεχωριστό, σε χαλεπούς καιρούς ζουν βασιλικά… (δεν ισχύει, φυσικά, για όλους και ως εξαίρεση του κανόνα, συγκεκριμένο άτομο με τη στάση της εκείνη την μέρα μού άλλαξε προς το καλύτερο την αποψη που είχα γι’αυτήν).
Περισσότερα για την παράσταση εδώ.
