Είδαμε την παράσταση ‘Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια’ στο Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος
Δεύτερη επίσκεψη στο πολύ ζεστό και όμορφο θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος και ξανά για παράσταση του Δημήτρη Λάλου. Από τη δεκαετία του ’70 (βλ. ‘Τάβλι’), μεταφέρεται πίσω στο ’50 και πιάνει τη ‘Στέλλα με τα κόκκινα γάντια’, του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με μια ομάδα νέων ταλαντούχων ηθοποιών. Δεν θα σου κρύψω πως πήγα λιγάκι δύσπιστος στην παράσταση, μάλλον φταίει το ότι η κινηματογραφική μεταφορά του έργου από τον Μιχάλη Κακογιάννη είναι από τις πολύ αγαπημένες μου ταινίες… Ήξερα πως το έργο γράφτηκε ως θεατρικό και πως η τεράστια επιτυχία της ταινίας ανέβαλε τότε την πρεμιέρα του και πως έχει ξανανέβει ακόμη 2 φορές (αν δεν κάνω λάθος) μόνο, τα τελευταία 20 χρόνια στις ελληνικές σκηνές. Ίσως η “αναμέτρηση” με το φιλμ να τρομάζει…
Το σκηνικό είναι μια ταβέρνα, που η ιδιοκτήτριά της θα ήθελε να δει να μεγαλώνει και να γίνεται ένα νυχτερινό μαγαζί με το όνομα “Το όνειρο”. Όχι αλληγορικός ο τίτλος, αλλά αληθινός, καθώς η χώρα προσπαθεί ακόμη να ξεπεράσει τα δεινα που προκάλεσε ο πόλεμος κι ο εμφύλιος, στη συνέχεια, κάνοντας όνειρα για τις καλύτερες μέρες. 2 κορίτσια τραγουδάνε για να διασκεδάσουν τους όποιους πελάτες μπορεί να μπουν, αλλά ο κόσμος κάθεται απέξω, ακούει και βλέπει… πού χρήματα για να μπει μέσα.
Αυτός είναι ο κόσμος της Στέλλας, που ξεχωρίζει μέσα σε αυτό το μικρόκοσμο, με το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα της και την προσωπικότητά της. Εκεί και η συγκαταβατική Αννέτα, που περιμένει το “καλό” παιδί για να ξεφύγει μια και καλή, αλλά μένει με την απορία γιατί όλοι προτιμούν την άλλη. Και ο καλοβαλμένος μέλλων γιατρός που τριγυρνά σαν αρπακτικό και προσπαθεί με δώρα κι ό,τι άλλο κατατεργάζεται να πάρει τη Στέλλα και να την τοποθετήσει δίπλα του ως τρόπαιο… όμως η Στέλλα δεν αγοράζεται. Πέφτει στην αγκαλιά του Μίλτου, που είναι ένα αυθεντικό λαικό παιδί, και για χάρη του ξεπερνάει προσωρινά τα όριά της, για να επανέλθει λίγο μετά. Στα χέρια αυτού του ανθρώπου που νιώθει ότι ορίζει το πεπρωμένο της, αφήνει την τύχη της σαν να δέχεται ότι αυτό της έχουν γράψει οι μοίρες.
Η παράσταση διαφέρει αρκετά από το φίλμ. Δεν μοιάζουν καθόλου τα πρόσωπα και οι συμπεριφορές τους. Εδώ δεν υπάρχει φως, όλα συμβαίνουν σε μαύρο φόντο. Μονάχα το φεγγάρι αχνοφέγγει στις στιγμές των ηρώων. Μη θεωρήσεις ότι θα δεις, όμως, μια σκοτεινή παράσταση. Το αντίθετο μάλιστα, έχει γίνει εξαιρετική δουλειά στους φωτισμούς της και τα τραγούδια που την ντύνουν (ερμηνευμένα όλα ζωντανά, συνοδεία πιάνου, από τους καλλίφωνους πρωταγωνιστές) σου φτιάχνουν την διάθεση.Υπέροχη η σκηνογραφία του χώρου και η αίσθηση ότι βρίσκεσαι πραγματικά σε έκεινη την εποχή.
Ερμηνευτικά ξεχώρισα τη Μαρία, την ταβερνιάρισσα της ιστορίας χωρίς να υστερήσουν οι υπόλοιποι συμπρωταγωνιστές. Απλά, αυτή μου έμεινε λίγο παραπάνω! Όλα τα παιδιά που παίζουν, δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους και έχουν την ευτυχία να καθοδηγούνται από τον εξαιρετικό Δημήτρη Λάλο, που ακόμη μια φορά παραδίδει μια παράσταση γεμάτη συναίσθημα, χωρίς φανφάρες και υπερβολές.
Θα ήταν μεγάλη μου παράλειψη να μην εκθειάσω την κα Άννα Παπαθανασίου για τα έξοχα κουστούμια της παράστασης. Σίγουρα με διαφορά αυτή είναι η πιο “καλοντυμένη” παράσταση απ’ όσες έχω παρακολουθήσει μέχρι στιγμής.
Αν σου αρέσει να παρακολουθείς νέα παιδιά και τη δουλειά τους, μην παραλείψεις να δεις οπωσδήποτε τη ‘Στέλλα με τα κόκκινα γάντια’. Αν σου αρέσουν τα έργα σημαντικών Ελλήνων συγγραφέων, κι εσύ πρέπει να κατέβεις στην Ακαδημία Πλάτωνος.
Μια παράσταση που θα σε συγκινήσει και θα σε ψυχαγωγήσει και, αν αγάπας σαν κι εμένα πολύ την κινηματογραφική Στέλλα, κι αυτή εδώ θα γίνει εξίσου αγαπημένη σου!
Υ.Γ. Δε γνωρίζω αν τα παιδιά πάντα πριν από τις παραστάσεις μαζεύονται γύρω απο το πιάνο και τραγουδάνε αγαπημένα ελληνικά τραγούδια. Εκείνη την βραδιά της επίσημης πρεμιέρας τους μας ζεστάναν πολύ και μας έφτιαξαν υπέροχα τη διάθεση!
Υ.Γ.2. Το κομμάτι για τον άνδρα και το ζεϊμπέκικο, όπως έμαθα μετά, είναι πρόσθετο κι όχι στο αρχικό κείμενο. Συγχαρητήρια για την ενσωμάτωσή του και γι’ αυτόν που το έγραψε.
Υ.Γ.3. Και μια απορία… το μαχαίρι, γιατί λείπει στην τελευταία σκηνή του ζευγαριού; Ήταν το μόνο σημείο της παράστασης που στους περισσότερους δημιούργησε εύλογα ερωτήματα.
Περισσότερα εδώ.
