Είδαμε την παράσταση ‘Αυτό που εγώ ονομάζω λήθη’ στο Vault

4 να δέρνουν έναν, τί είναι;

Μαγκιά;

Επίδειξη δύναμης;

Αρρωστημένη αντίληψη μιας ιδιότυπης “δικαιοσύνης”;

Κι εμείς όταν το βλέπουμε τι κάνουμε;

Και πόσο μένει στην μνήμη μας, πριν θαφτεί στη λήθη;

Και τι κάνουμε, αν κάνουμε, για να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο;

ΤΙΠΟΤΑ, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ!

Ενα άκρως κοινωνικό-πολιτικό έργο είχα την ευκαιρία να δω στη θεατρική του μεταφορά για δεύτερη φορά φέτος, σε μια άλλη σκηνοθετική-εικαστική προσέγγιση.

Ένας άνδρας αφηγείται την ιστορία ενός φτωχού ανθρώπου [σαν κι αυτούς που κυκλοφορούν και σε αυτήν την πόλη, κι αν αύριο δεν τους ξανασυναντήσουμε, κανείς δε θα αναρωτηθεί πού χάθηκαν], που έπεσε θύμα μιας ακραίας βίαιης συμπεριφοράς από 4 σεκιουριτάδες στο Παρίσι, επειδή δεν πλήρωσε ένα κουτάκι μπύρα που άνοιξε κι ήπιε σε ένα σουπερμάρκετ. Ο δυστυχής αυτός άνθρωπος πέθανε για την αξία ενός αντικειμένου σχεδόν 50 λεπτών του ευρώ… τόσο άξιζε η ζωή του;

Ο αφηγητής απευθύνει το λόγο στον αδερφό του θύματος και διηγείται όλο το ιστορικό όσων συνέβησαν, προσπαθώντας να του θυμίσει πως αυτός που χάθηκε, ήταν αίμα του και πως ήταν πολύ άδικο για εκείνον αυτό το τέλος. 

Προσπαθεί να του πει πράγματα, που ο “αόρατος” αδερφός (κυριολεκτικά και μεταφορικά) δε γνώριζε και πως η ιστορία δεν έχει 2 χρώματα, ασπρο και μαύρο, αλλά μια παλέτα χρωμάτων, πως ο εκλιπών ήταν ένα ενδιαφέρον άτομο, που ίσως να μην είχε τις ίδιες ευκαιρίες με άλλους, αλλά δεν άξιζε ο πρώτος που θα τον θάψει στη λήθη, όντας ακόμη ζωντανός, να είναι ο αδερφός του. Είχε την αξία του, τα όνειρα του, τις μικρές “φτηνές” χαρές του, ήταν ένας φυσιολογικός άνθρωπος…

Μαζί με τον αδερφό του θύματος, γινόμαστε κοινωνοί κι εμείς όσων λέει και βλέπουμε σαν φιλμ όλη την ιστορία μπροστά στα μάτια μας. Κι αν εμείς, ως θεατές, δεν μπορούμε να μιλήσουμε, ο αδερφός γιατί σιωπαίνει; Γιατί απουσιάζει; Γιατί έχει γυρίσει την πλάτη, έχοντας δεχτεί τα γεγονότα σαν κάτι το φυσιολογικό και ίσως με “ανακούφιση” που θα έχει πλέον ένα πρόβλημα λιγότερο; Αν αυτός έχει απαξιώσει τόσο πολύ το ίδιο του το αίμα, τότε πώς θα τον σέβονταν οι 4 φορείς της βίας, πώς θα τον θυμάται αύριο η κοινή γνώμη, πώς το παραδειγμά του θα γίνει αφορμή να μην επαναληφθεί το έργο;

Η λήθη του τίτλου σκεπάζει τα πάντα και ο αφηγητής μάς τοποθετεί έναν καθρέφτη απεναντί μας, μην ζητώντας απαντήσεις, αλλά για να ανακαλύψουμε όσα “εγκλήματα” έχουμε θάψει στην προσωπική μας κατακόμβη…

Ο αφηγητής-ηθοποιός, Δημήτρης Αγοράς, με συντροφιά τους χτύπους μιας καρδιάς (δική του ή του θύματος;) και το φως, κάνει έναν ερμηνευτικό άθλο, στεκόμενος απέναντί μας, μεταδίδοντάς μας συναισθήματα, εικόνες και προβληματισμούς. Η σκηνοθεσία δωρική, λιτή, όπως απαιτεί ένα τέτοιο κείμενο. Εξαιρετικός ο φωτιστής της παράστασης, βάζει τη δική του υπογραφή δίπλα σ’αυτή του ηθοποιού.

Παράσταση που σε φορτίζει ιδιαίτερα και βγαίνεις διαφορετικός από την αίθουσα, όμως τα ερωτήματά της διαρκούν μια-δυο μέρες μετά; Και μετά, μήπως ξαναπέφτουμε στην παγίδα της λήθης; Ατέρμονος και προβλέψιμος κύκλος ή ίδιον του άνθρωπου;

Δυστυχώς, η τεχνολογική πρόοδος δεν συνοδεύτηκε με αντίστοιχη ανθρωπιστική και οι ενοχές μας διαρκούν τόσο όσο οι βαθμολογήσεις των εκθέσεων ιδεών των πανελληνίων… μόλις ανακοινωθούν τα αποτέλεσματα, άλλοι θα χαρούν άλλοι θα λυπηθούν, μετά η λήθη θα ρίξει το πέπλο της, θα πούμε “έτσι είναι η ζωή, οφείλει να συνεχίζεται”, μέχρι την επόμενη φορά που για κάποιο λόγο κάτι θα μας ταρακουνήσει λιγάκι το μαλακό συννεφάκι μας…

Περισσότερα για την παράσταση εδώ.