Είδαμε την παράσταση ‘Ιστορία του γερασμένου παιδιού’ στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
Όταν είμαστε παιδιά, θέλουμε να μεγαλώσουμε, να έχουμε τις δυνατότητες των μεγάλων και μην μας λέει κανείς τι να κάνουμε. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτό συμβεί; Πολλές φορές λαχταράμε την ανεμελειά των παιδικών μας χρόνων, την έλλειψη προβλημάτων, που πρέπει να διαχειριστούμε οι ίδιοι, και τη φροντίδα που λαμβάναμε σε μικρότερη ηλικία. Το κορίτσι της παράστασης ‘Iστορία του γερασμένου παιδιού’ δεν μεγάλωσε ποτέ…
Βρεθήκαμε στον Πολυχώρο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, στα πλαίσια της επίσημης πρεμιέρας της παράστασης, που πρόκειται για τη θεατρική μεταφορά της επιτυχημένης νουβέλας της Τζέννυ Έρπενμπεκ, που εκδόθηκε το 1999, σε διασκευή (βασισμένη στην ελληνική μετάφραση του Αλέξανδρου Κυπριώτη) και σκηνοθεσία της Σεβαστιάνας Αναγνωστοπούλου. Καθώς δεν γνώριζα τη νουβέλα, η θεματολογία μου προκάλεσε το ενδιαφέρον και ειδικότερα ο τίτλος, που, πριν δω την παράσταση, ήδη είχα πλάσει διάφορες εκδοχές για τη σημασία του στο μυαλό μου. Η αντίθεση των λέξεων ‘γερασμένο’ και ‘παιδί’ μου κέντριζαν το ενδιαφέρον και με έκαναν να αναρωτιέμαι… Πώς ένα παιδί μπορεί να έχει ‘γεράσει’, τι κακουχίες έχει περάσει, πού έχει πάει η παιδικότητά του; Ή είναι ένας ενήλικας που επιθυμεί και κατορθώνει την επιστροφή στην παιδική του ηλικία, για να βρει τη γαλήνη της ρουτίνας που ηρεμεί τις σκέψεις και αμβλύνει ένα άσχημο παρελθόν; Μήπως η αλήθεια βρίσκεται κάπου μέσα και στα δύο ερωτήματα…;
Μια παράσταση που στηρίζεται έντονα στην κινησιολογία, τον ήχο και το φωτισμό, και παρουσιάζει τα γεγονότα περιληπτικά, αλλά με όλη τη μεταδοτικότητα των νοημάτων, που δεν αφήνει αμφιβολία για την κατανόηση του έργου, στο τέλος, για τον θεατή. Οι ηθοποιοί κινούνται συντονισμένα, σε μια διαρκή επανάληψη, που αν και σε έναν μέσο άνθρωπο θα φάνταζε βαρετή, στους χαρακτήρες του έργου είναι αναζωογονητική και παρέχει ασφάλεια. Και περισσότερο από όλους, στο κορίτσι του έργου, που επιδίωξε την ένταξή της σε αυτό το ίδρυμα για παιδιά, χάνοντας την επαφή με τον έξω κόσμο. Το κορίτσι που δεν ήταν κορίτσι, με την έννοια της ηλικίας, αλλά με αυτή της επιλογής να γυρίσει και να παραμείνει σε μια άλλη –προγενέστερη– εποχή της ζωής της, την εφηβική, και που κατάφερε να πείσει τον εαυτό της και το περιβάλλον της ότι δεν πλησίαζε τα τριάντα, αλλά ήταν μόλις δεκατεσσάρων…
Μια περίπτωση ψυχοπαθολογίας καταφέρνει να μεταφερθεί με επιτυχία στο θεατρικό σανίδι του αγαπημένου Πολυχώρου, διατηρώντας το σεβασμό στην ηρωίδα και το περιβάλλον της, αποδίδοντας με μαεστρία τον πολύπλοκο εσωτερικό κόσμο τους, με μια απλότητα που μας προκαλεί τη συμπάθεια, αλλά και την όσο το δυνατόν αμεσότερη προσέγγιση της ψυχοσύνθεσής τους, χωρίς πολλά λόγια, αλλά με εικόνες που συνθέτουν τον κόσμο τους.
Περισσότερα για την παράσταση εδώ.
