Είδαμε την παράσταση ‘Και μετά; Και μετά;’ στο Θησείον, Ένα Θέατρο Για Τις Τέχνες
Τρίτη ήταν, δεύτερη παράσταση για το έργο, νωρίς το απόγευμα, γιατί να πω όχι στο κάλεσμα; Νέα παιδιά παίζουν, που είχα ξαναδεί σε μεγαλύτερη σκηνή (κάποια από αυτά), από το δελτίο δεν είχα καταλάβει και πολλά (οπότε μια ίντριγκα την είχα), πήρα τους δρόμους και να’μαστε ξανά στο Θησείο, στη Τουρναβίτου. Παραλαμβάνω εισιτήρια και κατευθείαν στην αίθουσα (είχα έναν φόβο, μη μου πουν να κάτσω στα χαμηλά μπροστινά καθίσματα γιατί α) τον κολικό τον είχα στη κωλότσεπη και β) δε θα ξανασηκωνόμουν από εκεί!). Ευτυχώς, κάτσαμε σε πολύ ωραία θέση στα πλάγια… Τώρα εσύ περιμένεις να σου πω για το έργο… δεν θα σου πω, γιατί, αν το κάνω, θα χαλάσω την έκπληξη που κρύβει… άντε θα πω, αλλά προσεκτικά!
Έχουμε 5 πρόσωπα, που ο καθένας κουβαλάει την ιστορία του, και που έχουν βρεθεί στο άσχετο σε μια αίθουσα αναμονής, όπου μια φωνή τους δίνει οδηγίες για να αντιληφθούν τι ακριβώς τους συμβαίνει. Όσο αντιλαμβάνεται ο θεατής τι γίνεται, άλλο τόσο αντιλαμβάνονται κι αυτοί οι παντέρμοι, που είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους και δεν μπορούν να βρουν μια φόρμα συνεργασίας για να λύσουν το ‘μυστήριο’.
Εχουμε έναν τυπικό Ελληνάρα (με το τσιγαριλίκι του και το κλασικό “δε βαριέσαι”), μια Ελληνίδα που την έχει ψάξει με το Φενγκ Σούι και άλλες τέτοιες ιστορίες ψυχικής ανάτασης, έναν Κύπριο που τον καταδιώκει η προστάτιδα Αγία του, έναν ακόμη Έλληνα που στην πορεία μαθαίνουμε πως είναι gay και μια Γαλλίδα που έχει βαλαντώσει στο κλάμα γιατί την κεράτωσε κάποιος Πωλ (τα λοιπά που λέει, μη με ρωτήσεις να στα πω γιατί δεν γνωρίζω τη γλώσσα!). Μέσα σε όλη την διαδικασία, να βρούμε μαζί τους την άκρη και τι ακριβώς συμβαίνει εκεί, γνωρίζουμε καλύτερα τους ήρωες, γνωρίζονται κι αυτοί και εκεί που όλοι (πρωταγωνιστές και κοινό) πιστεύουμε πως λύσαμε το αίνιγμα και είμαστε σε μια φάση χαρμολύπης (δεν θα σου πω γιατί, μην επιμένεις!), έρχεται η ανατροπή και ξαφνιαζόμαστε…. Τα λοιπά θα τα δεις με τα ματάκια σου, δεν περιγράφω άλλο! Ο Κύπριος του Γιωργή Τσουρή ήταν ο ρόλος που συζητούσαμε, γυρνώντας στο σπίτι. Μας άρεσαν πολύ κι ο gay του Γεράσιμου Σκαφίδα (επιτέλους μια ‘νορμαλ’ απεικόνιση’ κι όχι ξανά κάποια καρικατούρα), ο Ελληνάρας του Γιάννη Μπισμπικόπουλου (στη σκηνή του χορού, έκλαψα!!!) και το τυπάκι της Αριάδνης Καβαλιέρου (ωραία στιγμή οι ασκήσεις αναπνοής).
Τη Φωτεινή Αθερίδου την άφησα τελευταία, γιατί έχει διπλή ιδιότητα, μιας κι έχει γράψει και το κείμενο. Ανατρεπτική η Γαλλίδα της επί σκηνής, ωραία προφορά στα Γαλλικά (αν έχεις ακούσει εμένα να τα μιλάω, τότε θα την εκτιμήσεις κι εσύ), έριξε στο μύλο το νερό την κατάλληλη στιγμή, ώστε να πάει παρακάτω η ιστορία – άλλωστε αυτή βρήκε και το κλειδί του γρίφου. Ως σεναριογράφος, τώρα, η πρώτη της απόπειρα κρίνεται πάρα πολύ θετική, σε ένα έργο πολύ φρέσκο, με μια ιδιαίτερα έξυπνη ιδέα, που χρειάστηκε σίγουρα πολύ δουλειά για να την παρουσιάσει στην τελική της μορφή. Μια σύγχρονη κωμωδία με καταστάσεις, που όλοι εύκολα αναγνωρίζουμε – πόσες φορές δεν έχουμε δει έργα, που ‘πνίγηκαν’ στις καλές προθέσεις; – δοσμένες τόσο όμορφα και επιτηδευμένα εύκολα, ώστε κανείς να μην πει ότι δεν κατάλαβε τα νοήματα του κειμένου. Σε αυτούς που θα πουν για μήλα και μηλιές, θα απαντήσω πως η μικρή έχει μάλλον τσουλήσει ήδη πιο μακριά απο δέντρο και στο χέρι της είναι να κάνει ακόμη πιο σπουδαία πράγματα.
Σκηνοθετικά, ο Μίνως Θεοχάρης, πήρε όλο αυτόν τον φρέσκο αέρα από το κείμενο, έβαλε και δικές του πινελιές κι έφτιαξε κάτι που σου βγάζει πολύ υγεία και πολύ ενδιαφέρον – δε δίστασε να πειραματιστεί με το υλικό του (ηθοποιοί και κείμενο) και τολμώ να ομολογήσω πως αυτό το κομμάτι με φόβιζε πριν δω τη παράσταση – η σκηνοθεσία – καθώς δεν είχα δει δείγμα του μέχρι τώρα. Να μην παραλείψουμε την εξαιρετική δουλειά στην κίνηση που έχει γίνει, που με πρώτη ματιά μπορεί να φανεί απλή (πιστεψέ με δεν είναι καθόλου…). Από τα λοιπά… κουστούμια, μουσικές δεν έχω κάτι να θυμάμαι, ούτε και το βρίσκω απαραίτητο.
Συμπερασματικά, μέχρι τις 8 του Μάρτη (να πάρει, ρε παιδιά, και παράταση!), έχεις την ευκαιρία να δεις κάτι διαφορετικό, που την επιμέλειά του έχουν νέοι καλλιτέχνες, που αξίζουν και της προσοχής και της υποστήριξής μας. Μια ιδιαίτερα φρέσκια πρόταση, για αυτούς που τους αρέσει να παρακολουθούν την εξέλιξη την στιγμή που συντελείται…
Περισσότερα εδώ.
