Eίδαμε την παράσταση ‘Το χάδι της μηΤέρας ‘ στο Θέατρο Άβατον

Στο Θέατρο Άβατον έχει τύχει έως σήμερα να παρακαλουθήσω παραστάσεις ανάλαφρες, ευχάριστες, σχεδόν πάντα κωμωδίες και έχω συνηθίσει να βγαίνω από αυτόν τον χώρο με ένα αίσθημα αναγαλίασης και χαράς. Όλα αυτά άλλαξαν κατά την τελευταία επίσκεψή μου, για την παράσταση ‘Το χάδι της μηΤέρας’, το πρώτο ανέβασμα στο θέατρο του συγκλονιστικού, αυτοβιογραφικού βιβλίου της Λυδίας Γιαννακοπούλου…

Η Art and Μedia Ζone τολμά και παρουσιάζει ένα κοινωνικό φαινόμενο, την παιδική κακοποίηση, η σκληρότητα του οποίου, αν δεν γνωρίζαμε ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία, θα πιστεύαμε ότι αγγίζει την υπερβολή και –κατά τη λαϊκή ρήση– ‘αυτά δεν συμβαίνουν’. Όμως συνέβησαν και οι συντελεστές της παράστασης μας τα παρουσίασαν μέσα από μια μικρή αποστασιοποίηση, καθώς η πραγματικότητα σίγουρα είναι κάτι που κανένας θεατής δεν θα άντεχε.

Η σκηνή χωρισμένη αρχικά σε δύο μέρη. Στα αριστερά, το παρελθόν, τα αρνητικά συναισθήματα, οι γκροτέσκ εικόνες, το αδιέξοδο, η άγνοια της πραγματικότητας και στα δεξιά το παρόν, η αγάπη, η κατανόηση, η επίγνωση, η δράση. Με το φωτισμό να έχει το ‘γενικό πρόσταγμα’ στην επικέντρωσή μας σε καθένα από τα δύο σκηνικά, γινόμαστε μάρτυρες της φρίκης που ζούσε η ηρωίδα από την ίδια της τη μάνα. Μια μάνα ψυχρή, εγωπαθή, σαδίστρια! Μια μητέρα Τέρας! Η κόρη αγνοεί πώς λειτουργεί μια οικογένεια και πιστεύει ότι σε όλα τα σπίτια έτσι πρέπει να’ ναι.. Ο πατέρας, απών, αδύναμος, δεν φαίνεται να γνωρίζει καν τι συμβαίνει στο ίδιο του το σπίτι (ή έτσι θέλει να νομίζουμε…). Από την άλλη, η κοπέλα σήμερα με έναν σύντροφο που την αγαπά, έχει φτιάξει τη ζωή της, αλλά κρατά το μυστικό βαθιά μέσα της, μέχρι που αποφασίζει να το μοιραστεί μαζί του, συγκλονίζοντάς τον με αυτήν την αποκάλυψη. Στο τέλος, η σκηνή γίνεται μία, με τη ψυχική ανάταση της ηρωίδας, που δεν ξεχνά μεν, αλλά προχωρά στο δικό της δρόμο ζωής.

Σίγουρα κάποιες σκηνές μπορεί να σας κάνουν να κλείσετε τα μάτια σας (ή και τα αυτιά σας), αλλά πιστεύω ότι η παρουσίαση ήταν πολύ διακριτική, με σεβασμό στο βίωμα της ηρωίδας, αποφεύγοντας να σοκάρει ανοικτά, απλώς για να.. σοκάρει και να ‘τραβήξει’ θεατές. Γι’ αυτό αξίζουν συγχαρητήρια στη σκηνοθέτιδα Ιωάννα Νιάχα (που έχει και την επιμέλεια του κειμένου) που χειρίστηκε το θέμα με λεπτότητα, χωρίς υπερβολές και περιττούς εντυπωσιασμούς. Στο ίδιο μοτίβο και οι ερμηνείες, αν και λόγω επίσημης πρεμιέρας, διέκρινα μια μικρή (δικαιολογημένη) αμηχανία που, όμως, δεν επηρέασε το τελικό αποτέλεσμα.

Πρόκειται για μια παράσταση που θα σε κάνει να σκεφτείς ότι τα προβλήματα της δικής σου καθημερινότητας φαντάζουν τόσο μικρά κι ασήμαντα μπροστά σε αυτό που μόλις είδες (προϋπόθεση να μπορείς να το αντιληφθείς, να συναισθανθείς και να μην το προσπεράσεις ως απλά άλλη μία θεατρική έξοδο).

Περισσότερα εδώ.