Είδαμε την παράσταση ‘Στη Σιωπή’ στο Θέατρο Τέσσερις εποχές – Γιάννης Μόρτζος
Πάλι, και σχετικά σύντομα, βρέθηκα στο όμορφο θέατρο ‘Τέσσερις εποχές – Γιάννης Μόρτζος’ και μάλιστα για παράσταση με τον ίδιο ηθοποιό, τον Πέτρο Αποστολόπουλο, που παράλληλα με το ρόλο του ως Σίγκμουντ Φρόυντ στην παράσταση ‘Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ’, δοκιμάζεται στο δύσκολο είδος του μονολόγου (έχοντας, μάλιστα, αναλάβει και τη σκηνοθεσία), στην παράσταση ‘Στη σιωπή’.
Χωρίς να έχουμε διαβάσει κάτι, πέραν του δελτίου τύπου, ξεκινήσαμε για την αγαπημένη γειτονιά και, αφού απολαύσαμε έναν ζεστό καφέ, περάσαμε στην αίθουσα, όπου το εσωτερικό ενός σπιτιού μάς περίμενε. Ένα τραπέζι με δύο σερβίτσια, πολλά βιβλία και μια… ηρεμία… Ο ήρωάς μας βγαίνει στη σκηνή και αρχίζει να μιλά σε μία άδεια καρέκλα. Άδεια μόνο από υλικής πλευράς, καθώς τα λόγια του απευθύνονται στον έρωτα της ζωής του, τη γυναίκα του. Λόγια που εναλλάσσουν ρυθμό, τόνο και ύφος. Λόγια πικρά, έντονα, πονεμένα, σχεδόν προσβλητικά, αλλά και λόγια τρυφερά, ερωτικά, απεγνωσμένα. Μια γυναίκα που, όπως μας ενημερώνει ο ‘Γιώργης’, πιάστηκε από ένα ψέμα και από τότε, εδώ και 25 χρόνια, δεν του μιλά πια… ‘Μιλά’ μόνο με τους ποιητές της, που βρίσκει στα πολλά βιβλία της, και τους οποίους ο ‘Γιώργης’ απορρίπτει σχεδόν μετά μανίας, στην κορύφωση της αντίδρασής του.
Η σιωπή γεννά τη μοναξιά. Αλλά πώς προέκυψε αυτή η σιωπή; Είναι πράγματι αυτό που μας δηλώνει ως αιτία ή κάτι άλλο συμβαίνει; Υπήρξε ποτέ αυτή η γυναίκα στη ζωή του ήρωά μας; Μήπως είναι φανταστικό πρόσωπο, εξειδανίκευση από το παρελθόν ή ένα ερωτικό απωθημένο; Μήπως η γυναίκα του απλά δεν ζει πια και η μη αποδοχή του γεγονότος τον έχει κάνει να ζει μια ιδιόμορφη καθημερινότητα; Και πώς οι ως άνω πιθανότητες καθορίζουν αντίστοιχα την οπτική μας απέναντι στην ψυχοσύνθεση του ήρωα; Δεν νομίζω ότι η απάντηση είναι εύκολη και τελικά ίσως και να μην έχει νόημα να προβληματιστούμε επί τούτου. Σημασία έχει ότι έχουμε μπροστά μας την εικόνα ένός ερωτευμένου άνθρωπου, που δεν βρίσκει ανταπόκριση στα συναισθήματά του, και όχι μόνο τα ερωτικά… Βασανίζει τον εαυτό του και δεν ξεφεύγει, ούτε καν το προσπαθεί. Είναι προσκολλημένος και απελπισμένος. Δεν θα βρει λύτρωση, αλλά, στα μάτια μας τουλάχιστον, θα είναι καταδικασμένος στη διαρκή επανάληψη που πιθανόν να τον κάνει να νιώθει μια περίεργη οικειότητα, αλλά και την ασφάλεια της δικής της ‘παρουσίας’ στη ζωή του, με όποιο τίμημα.
Εξαιρετικός ο Πέτρος Αποστολόπουλος, που αποδίδει με ευαισθησία και λεπτότητα τον ήρωα και τις διακυμάνσεις των συναισθημάτων του, αλλά μας αφήνει να διακρίνουμε και τον πιο βαθύ ψυχικό του κόσμο, που κρύβεται κάτω από τις λέξεις. Πολύ λειτουργικό το σκηνικό, που σε συνδυασμό με τα κοστούμια, μας βοηθούν στην οικειοποίηση του χαρακτήρα, αν και κάποιοι από εμάς ίσως δεν παραδεχτούν ότι έχουν περάσει από παρεμφερη συναισθηματικά στάδια… Ο ‘Γιώργης’ – λιγότερο ή περισσότερο – είναι ένας από εμάς, ο εαυτός μας, οι φίλοι μας, οι έρωτές μας. Ένας χαρακτήρας – σύμβολο που δεν θέλει τη σιωπή, αλλά δεν μπορεί και να ξεφύγει από αυτή…
Περισσότερα εδώ.
