ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ

Την παράσταση «Leopold ή κόβοντας τα δάχτυλα του κοινού» δεν την είδα χθες, ούτε προχθές. Την είδα πριν από δύο εβδομάδες. Δεν σχολίασα άμεσα, μιας και ήθελα να περάσουν κάποιες ημέρες, ώστε να έχει «κάτσει ο κουρνιαχτός» του συναισθήματός μου. Να έχουν αμβλυνθεί οι κοφτερές γωνίες. Ήθελα να δω, μετά από μέρες, πόση επίδραση έχει ακόμη μέσα μου αυτό που βίωσα... Και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές διαπιστώνω ότι, […]

Θέατρο Σταθμός. Παράσταση – σταθμός. Τέτοιες επικές παραστάσεις εύχομαι πάντα να ανεβαίνουν και να πρωτοπορούν. Μια οικογένεια, πέντε μέλη, έντονες προσωπικότητες. Στην αρχή, λες, «εντάξει μια ακόμη κλασική» οικογένεια. Μετά, αρχίζεις και βλέπεις συμπεριφορές, σχέσεις, καθημερινότητα, στιγμές. Ένα πολύ όμορφο σκηνικό μιας οικογένειας που αποτελείται και από ένα παιδί κωφό· κωφό, που η οικογένειά του το αντιμετωπίζει ως ένα κανονικό παιδί ακόμη, όπως τα άλλα δύο. Πρώτη φορά βλέπω παράσταση με τέτοιο […]

Εποχή, μέσα της δεκαετίας του '20. Εκεί ζει ο κόσμος μετά απο μια πρώτη γενικευμένη σύρραξη και επουδενί υποψιάζεται τι έρχεται από το βάθος... Όπως πάντα, σε τέτοιες συνθήκες, οι άνθρωποι "κουμπώνονται" και μαζεύονται στα καβούκια τους και χτίζουν πάνω σε πολύ αυστηρούς κώδικες τη ζωή τους, για να αισθάνονται ασφαλείς. Αλίμονο σε όποιον σπάσει την αρμονία, ακούγοντας το συναίσθημα έναντι της λογικής, και αυτή του η ενέργεια γίνει κοινόχρηστη, […]

Κατ' αρχάς, όταν γράφεις ένα έργο με τον τίτλο 'F*ucking Men', σίγουρα θες να προκαλέσεις και στανταράκι κάποιο μηνυματάκι έχεις κρύψει πίσω από τη 'βιτρίνα'. Ο Joe Di Pietro, ο συγγραφέας στην προκειμένη, με το έργο του, δεν θέλει τόσο να προκαλέσει όσο να παρουσιάσει μια αλήθεια, για τον άνθρωπο και τους μηχανισμούς λειτουργίας του. Η πρώτη εικόνα που βλέπεις, μπαίνοντας στην αίθουσα, είναι ένα ανθρώπινο κουβάρι 10 ανδρών - […]

Στο ιστορικό θέατρο Παλλάς ευτυχήσαμε να δούμε, στην πρεμιέρα της, την ιστορική παράσταση «Ζητείται Ψεύτης». Το έργο του διαχρονικού Δημήτρη Ψαθά, μέσα από τον «Ψευτοθόδωρο», μας υπενθυμίζει ότι τα πράγματα στην Ελληνική κοινωνία, ήταν, είναι και, δυστυχώς, προβλέπονται να είναι ίδια κι απαράμιλλα. Τι κι αν αυτό που παρακολουθούμε στη σκηνή αφορά την κοινωνία του 1950; Τι κι αν αναφέρεται στις παθογένειες του τότε; Τι κι αν η καυστική σάτιρα […]

Υπό τους ήχους του βαλς «Tales from the Vienna Woods» του Johann Strauss και με την προμετωπίδα του Horváth «Τίποτε δε μας δίνει, τόσο πολύ, την αίσθηση του άπειρου όσο η βλακεία»… ξεκινάει η παράσταση στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. ∞ Ο Αυστρο-Ούγγρος συγγραφέας Ödön Von Horváth, σε ένα πολυεπίπεδο έργο, αποδεικνύει πως η βλακεία είναι όντως απέραντη, είναι καταστροφική, είναι χωρίς ελπίδα. Ένα μελόδραμα που ψιθυρίζει τον ερχομό του […]

Θέλει θάρρος, θέλει κουράγια και φυσικά ταλέντο, να σταθείς μόνος σου στη σκηνή για να ερμηνεύσεις έναν μονόλογο. Και ναι, όλα αυτά τα έχει η Μάρω Παπαδοπούλου. Αισθαντική, όμορφη, εκφραστική, ήρεμη, με ένταση, χαριτωμένη ή σκοτεινή, τολμά και διεισδύει στο είναι της Anne Sexton, εκφράζοντας την εσωτερικότητά της μέσα από τις λέξεις. Είναι σαν να έχεις μπροστά σου την ίδια την ποιήτρια, η οποία διηγείται τη ζωή της σε κάποιον […]

Ο Φώτης... Ο Φώτης στο καφενείο... Ο Φώτης, ο φορτηγατζής, στο καφενείο... Ένας άνδρας μεσήλικας πια, που, ξαφνικά μεν, πήρε μια απάντηση, σε αυτό που χρόνια ζητούσε, αλλά γιατί έχει ακόμη απορίες; Τι μπορεί να έκανε λάθος και επηρέασε τη σκέψη και τις ενέργειες ανθρώπων που αγαπούσε; Η παράσταση ξεκινάει με τον υπερκινητικό μας ήρωα, στο καφενείο που συχνάζει. Απέναντί του, ο βουβός καφετζής - τι να πει άλλωστε; Μήπως […]

Κομμωτήριο… ή αλλιώς, για κάποιες γυναίκες, εξομολογητήριο, καθαρτήριο, παρεούλα. Ένας χώρος ιερός και συμβολικός, όπου μαζί με το μαλλί μπορείς να περιποιηθείς και την ψυχή σου, με την προϋπόθεση αυτός / ή που σε ακούει να έχει την ικανότητα ενός καλού ακροατή και την υπομονή ενός ερασιτέχνη ψυχολόγου. Τα θέματα που απασχολούν και ανακυκλώνονται, χωρίς καθορισμένη σειρά, είναι ποικίλα, αλλά σταθερά. Και βασικό αυτών, ο έρωτας. Ο άνδρας, ο άπιαστος […]