Είδαμε την παράσταση ‘Εικοσιτέσσερις ώρες από τη ζωή μιας γυναίκας’ στο Θησείον
Εποχή, μέσα της δεκαετίας του ’20. Εκεί ζει ο κόσμος μετά απο μια πρώτη γενικευμένη σύρραξη και επουδενί υποψιάζεται τι έρχεται από το βάθος… Όπως πάντα, σε τέτοιες συνθήκες, οι άνθρωποι “κουμπώνονται” και μαζεύονται στα καβούκια τους και χτίζουν πάνω σε πολύ αυστηρούς κώδικες τη ζωή τους, για να αισθάνονται ασφαλείς. Αλίμονο σε όποιον σπάσει την αρμονία, ακούγοντας το συναίσθημα έναντι της λογικής, και αυτή του η ενέργεια γίνει κοινόχρηστη, μαθευτεί από τους υπόλοιπους…. το μαύρο πρόβατο που θα σηκώσει όλο το ανάθεμα είναι έτοιμο προς χρήσιν…. αν, όμως, το κάνεις και δεν σε πάρει γραμμή κανείς, ούτε γάτα ούτε ζημιά…. παραμένει αναλλοίωτη η δημόσια εικόνα σου και, όσο για κάτι τύψεις, με τον καιρό θα ξεχασεις. Το βασικό είναι η εικόνα σου να είναι καθαρή!
Μπερδεύτηκες; Μήπως μιλάμε για το σήμερα; Ναι, και πριν έναν αιώνα, η ίδια σκουριά και οι ίδιες αγκυλώσεις υπήρχαν – η όποια καθαριότητα από αυτά έχει συμβεί μόνο κατ’ επίφασιν και για τις εκθέσεις στα σχολεία. Απλά, στο τώρα, η κουλτούρα της εικόνας έχει αποκτήσει μεγαλύτερη ισχύ και συχνά καταλήγουμε να ζούμε για αυτήν κι όχι για εμάς τους ίδιους.
Ένα όμορφο πρωινό, ο μικρόκοσμος ενός ξενοδοχείου για ευκατάστατους πελάτες, αναστατώνεται από την είδηση, πως όμορφη νεαρή κυρία και μητέρα δύο τέκνων, εγκατέλειψε την οικογένειά της, και το έσκασε με αρρενωπό, πολύ όμορφο, νεαρό άνδρα, που γνωρίστηκαν πριν μια περίπου ημέρα. Ω, τον δυστυχή σύζυγο-κερατά πλέον, που βρέθηκε με δυο μικρά παιδιά στα χέρια (και τι να τα κάνει ο ανθρωπος, σάμπως δουλειά του ήταν τα παιδιά;), κουτσομπολεύουν οι θαμώνες και, όπως αντιλαβάνεσαι, με σάλτσες και καρικεύματα, όλο αυτό γίνεται η βασική κουβέντα της μικρής, εκεί, κοινωνίας. Δύο πρόσωπα, παρακολουθούν με σκεπτικισμό και ουχί κανιβαλλική διάθεση.
Αυτή 60 και κάτι, κυρία πολύ πλούσια, χήρα πολλά χρόνια τώρα, γνωστή κοσμική και αυτός, συγγραφέας, νέος, υπερασπιστής του δικαιώματος της νεαρής κυρίας να ακούσει τη φωνή μέσα της και να κάνει αυτό που θέλει πραγματικά, αψηφώντας τους πάντες. Τα πρέπει και τα γιατί που μπαίνουν στον διάλογο, οδηγούν σε μια εξομολόγηση της γηραιάς κυρίας στον συγγραφέα.
20 χρόνια πριν, χήρα όντως, βρέθηκε σε ένα γαλλικό θέρετρο και, κατά την προσφιλή συνήθεια της εποχής, επισκέφτηκε ένα καζίνο για να παρακολουθήσει τα παίγνια. Ένα ζευγάρι χέρια, τα ομορφότερα ανδρικά χέρια που είδε ποτέ της, τράβηξαν το βλέμμα και ο νεαρός αριστοκράτης που του ανήκαν, μετά απο μια μεγαλοπρεπή χασούρα στη ρουλέτα, θέλησε να τελειώσει τη ζωή του. Παρακινημένη αρχικά από την έννοια να μην πάθει κακό ένας νέος άνθρωπος, θέλησε να τον βοηθήσει. Όμως, κάτω απο τα ευγενή κίνητρα φούντωναν άλλες φλόγες. Μια νύχτα έρωτα μαζί του έφτανε να αρχίσει να σκέφτεται να τα παρατήσει όλα και να τον ακολουθήσει. Το επόμενο πρωινό που πέρασαν μαζί, τακτοποίησε όσο μπορούσε τις σκέψεις της και έπραξε αυτό που ήταν πρέπον… θα μπορούσε να ήταν γιος της, δεν ηταν σωστό. Φρόντισε για την αποκατάστασή του, του έβαλε ένα εισιτήριο τρένου στο χέρι και τον έδιωξε… κι έμεινε πίσω εκείνη να παλεύει με τις φωνές μέσα της και τα θέλω του σώματος της.
Όταν κόπασε η μεγάλη τρικυμία, πήρε τον δρόμο για το καζίνο, ξανά. Κι αυτός, αμετανόητος, ήταν και πάλι εκεί… μια χαμένη παρτίδα, ένα όνειρο που ήταν πολύ καλό για να’ναι αληθινό, αποκαθηλώθηκε μεγαλοπρεπώς μπρος τα μάτια της. Το ταξιδάκι παράδεισος-κόλαση-κόλαση (ξανά), το έκανε σε 24 μόλις ώρες… έφυγε για να διαχειριστεί την ήττα της και δεν μίλησε ποτέ σε κανέναν γι’αυτό, παρα μόνο στον νέο άγνωστο συγγραφέα, σαν να ήθελε κάπου να βγάλει όλο αυτό το βάρος και τις ενοχές (;) που κουβαλούσε τόσο καιρο κι εκείνος ήταν το σωστό πρόσωπο….
Όλη αυτή η ιστορία αναπαριστάται μπροστά στα μάτια των θεατών – καζίνο, άμαξες και βόλτες στη παραλία, ξενοδοχεία και τρένα, πολλά από όσα ακούς, τα βλέπεις. Χωρίς τα πολύπλοκα σκηνικά ή τα εντυπωσιακά ευρήματα, και μόνο με πέντε ηθοποιούς επί σκηνής… μέχρι και καταιγίδα βλέπεις στον δρόμο (σε κανονικό δρόμο, την οδό Λεωκορίου, που βρίσκεται πίσω από την σκηνή!). Πολύ ατμοσφαιρική δουλειά στα φώτα της παράστασης, που δείχνουν απλά, αλλά βοηθούν πολύ στην εξέλιξη της αφήγησης. Όμορφα τα ρούχα μάς έπεισαν ότι αναφέρονταν στη συγκεκριμένη εποχή.
Η Ιωάννα Μαυρέα είναι η κεντρική ηρωίδα, η γυναίκα που δεν μπορεί να δεχτεί πώς επέτρεψε κάποτε στον εαυτό της να κάνει πράγματα που δεν άρμοζαν στη θέση και την τάξη της. Έχει μια ηρεμία και μια αριστοκρατική φινέτσα στην ερμηνεία της, μια εσωτερική δύναμη και λάμψη ταυτόχρονα, που δε σε αφήνει να τη χάσεις στιγμή από τα μάτια σου.
Οι νέοι ηθοποιοί, Γιώργης Βασιλόπουλος, Ολυμπία Σκορδίλη και Άρης Νινίκας, καλούνται να ερμηνεύσουν πολλαπλούς ρόλους μέσα στην παράσταση, καθώς και να τροποποιούν τον σκηνικό χώρο. Ο Γιώργης Βασιλόπουλος, λιγότερο σε σχέση με τα δύο άλλα παιδιά, καθώς έχει αναλάβει και να υποδύεται την πέτρα του σκανδάλου, τον νεαρό αριστοκράτη χαρτοπαίκτη. Αξιολογότατοι και πολλά υποσχόμενοι για το μέλλον κι οι τρεις τους.
Ο Σήφης Πολυζωίδης είναι ο άγνωστος στιβαρός άνδρας· κατ’ εμέ ίσως να είναι ο ίδιος ο συγγραφέας της νουβέλας, ο Στέφαν Τσβαιχ, που σε πολλά έργα του ψάχνει την ψυχοσύνθεση των γυναικείων προσώπων, θέλοντας να καταδείξει τις διαφορές στην εικόνα που επιβάλλεται και στον εσωτερικό κόσμο τους. Πολύ καλός, ήταν η ιδανική ενσάρκωση γι’αυτόν τον ρόλο.
Η σκηνοθέτιδα, Κίρκη Καραλή, μέσα σε 60 λεπτά στήνει ένα μεγάλο ταξίδι, γεμάτο εικόνες και ιστορίες και τροφή για σκέψη, χωρίς να έχεις την αίσθηση ότι σε πηγαίνει με το γκάζι στο πάτωμα. Ακολουθώντας έναν ρυθμό που παραπέμπει σε ρομαντικό χορό, αφήνει τους ήρωες να δημιουργήσουν τις ιστορίες τους με τα ξεσπάσματα, τις αμήχανες στιγμές, αλλά και τις αγωνίες και τα θέλω τους τους ενσωματωμένα όλα στη χορογραφία της παράστασης. Μετά το χειροκρότημα, κοιτάς το ρολόι σου και δεν πιστευεις ότι σε τόσο λίγο χρόνο υπήρξε τόση δράση και τέτοια παροχή πληροφορίας!
Μια δουλειά που αξίζει της προσοχής σου και καταπιάνεται, μέσα από το υπέροχο κείμενο και τη δουλειά σκηνοθέτιδος και ηθοποιών, με ζητήματα ηθικής, συνείδησης, λογικής και καρδιάς, που πάντα βασανίζουν όλες τις ευαισθητες ψυχές. Μια ματιά στο μέσα του ανθρώπου και τις συμβάσεις που κάνουμε για την ασφάλειά μας, ένας προβληματισμός για τα ‘πρέπει’ και τα ‘θέλω’ (και τη διαχείρισή τους), ένα πολύ επίκαιρο έργο, παρότι γράφτηκε 100 χρόνια πριν…. προτείνεται σε όλους ανεπιφύλακτα, αξίζει κάθε λεπτό της θέασής του!
Περισσότερα εδώ.
Τheodore a.k.a. Evil Chef, Μάρτιος 2019
