Είδαμε την παράσταση ‘Donna Abbandonata ή πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου’ στο Vault
Κομμωτήριο… ή αλλιώς, για κάποιες γυναίκες, εξομολογητήριο, καθαρτήριο, παρεούλα. Ένας χώρος ιερός και συμβολικός, όπου μαζί με το μαλλί μπορείς να περιποιηθείς και την ψυχή σου, με την προϋπόθεση αυτός / ή που σε ακούει να έχει την ικανότητα ενός καλού ακροατή και την υπομονή ενός ερασιτέχνη ψυχολόγου. Τα θέματα που απασχολούν και ανακυκλώνονται, χωρίς καθορισμένη σειρά, είναι ποικίλα, αλλά σταθερά. Και βασικό αυτών, ο έρωτας. Ο άνδρας, ο άπιαστος ή ο «πιασμένος», που μας βασανίζει η σκέψη του, και η λύση είναι ακόμα μια ψαλιδιά ή γιατί όχι, βρε αδελφέ, μια δραστική αλλαγή στο χρώμα!
Δύο γυναίκες σε ένα (πανέμορφο) σκηνικό κομμωτηρίου των 80s, στην Καβάλα, σε ρόλο θεραπευτή και ασθενούς, σε ένα παιχνίδι σκέψεων και αναλύσεων, χωρίς κατάληξη. Η πελάτισσα Αρετή, σε μια απελπισμένη ψυχική κατάσταση, βρίσκει πάντα έναν φιλόξενο ώμο στην κομμώτρια Βάντα και αναρωτιέται για έναν έρωτα που δεν ξεκίνησε ούτε θα ξεκινήσει ποτέ. Τον ανεκπλήρωτο έρωτά της για τον ποιητή Γιώργο Χειμωνά, που την έχει φέρει σε μία φάση, όπου κάθε σιωπηλό τηλεφώνημα κρύβει μια προσδοκία και κάθε ποιητική φράση μια υπόσχεση. Μόνο γι’ αυτήν υπονοούνται όλα, αλλά με μια αδικαιολόγητη «μυστικοπάθεια» από πλευράς του ποιητή, που δεν αφήνει αυτή τη… «σχέση» να αποκτήσει υπόσταση. Η Αρετή αιωνίως θα περιμένει τον κ. Γιώργο. Και κάθε κοπή στην ψαλίδα του καμένου της μαλλιού θα της δίνει μια ψευδο-ώθηση «ανανέωσης» που θα την οδηγεί όλο και πιο κοντά στο νοερό αντικείμενο του πόθου της. Η δε Βάντα ακούει, χωρίς να μιλά πολύ. Έχει καταλάβει το πρόβλημα ή απλά περιφέρεται με την περσόνα που υιοθετεί για κάθε περίπτωση που φιλοξενεί στο κομμωτήριό της;
Το όνομα της ηρωίδας μας, Αρετή, η γλυκιά της φυσιογνωμία και η απαλή της φωνή καλύπτουν –αρχικά– πανέμορφα, στα μάτια μας, το βάθος της θλίψης και της μοναξιάς. Όταν, όμως, στη συνέχεια της αφήγησης – παραληρήματος, αρχίζουμε να βλέπουμε τη μπέρτα του κομμωτηρίου σαν ζουρλομανδύα και το χτένισμα σαν φαρμακευτική αγωγή, τότε αναρωτιόμαστε αν το σκηνικό είναι κάπου αλλού… Το τέλος έρχεται με πολλαπλά νοήματα, που ο καθένας μας «διαβάζει» με γνώμονα τις εμπειρίες, την προσωπική του γνώμη, αλλά και το εύρος της φαντασίας του!
Εξαιρετική η Μαίρη Σταυρακέλλη, μας ταξιδεύει στον κόσμο της Αρετής, διατηρώντας μας τη συμπάθεια στην ηρωίδα, που είναι κατά βάση ένα βασανισμένο άτομο, βυθισμένο στην απόγνωση, όχι μόνο του έρωτα, αλλά και της ίδιας της ζωής. Μια ηρωίδα που δεν μαθαίνουμε πολλά γι’ αυτήν, αλλά η ψυχική της κατάσταση μας εντυπώνεται. Πολύ καλή και η Δώρα Θωμοπούλου, ως Βάντα, ο «σωτήρας» των μαλλιών, αλλά και της ψυχής της Αρετής, που παραμένει σχεδόν σιωπηλή, διακριτική και ώρες-ώρες απόμακρη, αλλά με τον επίλογο υπερτονίζει τον σημαντικό και δυσανάγνωστο πραγματικό της ρόλο.
Μια παράσταση βασισμένη στο έργο της Γλυκερίας Μπασδέκη «Donna Abbandonata ή πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου» σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Παπαδόπουλου που θα σας αγγίξει, όπως το απαλό χέρι του κομμωτή σας, και θα τη θυμάστε κάθε φορά που θα σας πιάνει η εξομολογητική διάθεση του κομμωτηρίου, που πολλοί υποτιμούν, αλλά παραβλέπουν τις.. θεραπευτικές της ιδιότητες.
Περισσότερα εδώ.
