Είδαμε την παράσταση ‘Φυλές’ στο θέατρο Σταθμός
Θέατρο Σταθμός. Παράσταση – σταθμός. Τέτοιες επικές παραστάσεις εύχομαι πάντα να ανεβαίνουν και να πρωτοπορούν.
Μια οικογένεια, πέντε μέλη, έντονες προσωπικότητες. Στην αρχή, λες, «εντάξει μια ακόμη κλασική» οικογένεια. Μετά, αρχίζεις και βλέπεις συμπεριφορές, σχέσεις, καθημερινότητα, στιγμές. Ένα πολύ όμορφο σκηνικό μιας οικογένειας που αποτελείται και από ένα παιδί κωφό· κωφό, που η οικογένειά του το αντιμετωπίζει ως ένα κανονικό παιδί ακόμη, όπως τα άλλα δύο.
Πρώτη φορά βλέπω παράσταση με τέτοιο παλμό. Ναι, αυτό το παιδί, λοιπόν, μεγάλωσε σε μια οικογένεια που το αντιμετώπισαν σα να μην είχε αυτή την ιδιαιτερότητα, και αυτή η ανατροφή το καθιστά επομένως μη διαφορετικό, παρότι -ιατρικά- διαφέρει απο τα αδέρφια του; Ποιος είναι και ποιος δεν είναι τελικά διαφορετικός; Και αυτό το παιδί τελικά ερωτεύεται κι η κοπέλα αυτή είναι το κεντρικό πρόσωπο κόντρα σε ό,τι αίσθηση είχες μέχρι στιγμής. Αυτός ήταν και ο ρόλος που με συνεπήρε, η κοπέλα που ερωτεύεται το αγόρι – και αυτό γιατί κι εκείνη κωφαίνεται.. σιγά σιγά και σταδιακά… Και κάποια στιγμή, στην αναζήτηση της θέσης τους στον κόσμο που τους περιβάλλει, ενσωματώνονται σε μια κλειστή ομάδα ανθρώπων με την ίδια πάθηση κι εκεί γνωρίζουν μέρη και πρόσωπα που αντιμετωπίζουν την ίδια κατάσταση με αυτούς στη καθημερινότητά τους και στην συναναστροφή με τους «υγιείς» συνανθρώπους μας. Και βλέπεις τον ρατσισμό και το bullying που ασκείται από την κοινωνία προς αυτά τα άτομα… και προβλημάτιζεσαι σίγουρα, αλλά, μήπως κάποιες φορές συμβαίνει, παράλληλα και το ακριβώς αντίστροφο;;; Και εδώ είναι που πραγματικά σοκαρίστηκα, πολύ περισσότερο!
Ο πατέρας που αντιμετώπισε το παιδί αυτό, όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας -αυτός καλά έκανε και είχε δίκιο και, ναι, κι ‘γω το ίδιο θα έκανα, σκέφτεσαι- όμως, έρχεται ο γιος του να του επιβεβαιώσει ακριβώς το ανάποδο. Και να του ζητήσει τελικά τον λόγο «γιατί δεν με αντιμετωπίσατε διαφορετικά» και βλέπεις έναν ατέλειωτο, αστείρευτο και αδυσώπητο εγωισμό να βγαίνει σαν τέρας και να θέλει να καταβροχθίσει αυτό που θεωρεί λάθος αντιμετώπιση. Πωπω, συγκλονιστικό… Γιατί όλοι έχουν περιέργως ένα ιδιομόρφο δίκιο, όλοι όμως. Και η μάνα που υποστηρίζει τον πατέρα και η αδερφή που, στο ξέσπασμά της, νιώθει ότι και σ’ αυτήν συμβαίνει το ίδιο· όλοι παρουσιάζουν τις ίδιες συμπεριφορές και ανεξαρτήτως θέσης και ιδιότητας, εκδηλώνουν τον ίδιο ρατσισμό.
Τελικά κάθε μορφή μη αποδοχής είναι μια μορφή βίας, σε εισαγωγικά ή και χωρίς αυτά. Σίγουρα σκέφτεσαι ότι είναι μια πολύ καλή ιδέα, να πας να μάθεις τη νοηματική, μετά από όλο αυτό και να γίνεις πιο φιλικός προς τα κωφά άτομα που ζουν δίπλα σου, με κάθε τρόπο. Σίγουρα σκέφτεσαι ότι δεν είσαι ο μόνος που μπορεί να αισθάνεται περίεργα, άβολα, μη εξοικειωμένα με τέτοια ζητήματα και συνολικά σε ό,τι αφορά συνανθρώπους μας που ζουν με διάφορα προβλήματα. Νιώθεις μια σύγχυση, ένα μπέρδεμα, έναν προβληματισμό και μια αίσθηση ότι σε πότισαν με ένα ποτήρι σαπουνόνερο, που σου ανακατεύει το στομάχι και δεν μπορείς απόλυτα να ερμηνεύσεις το γιατί αισθάνεσαι έτσι (σίγουρα δε μπορείς να πάρεις εσυ όλο το ανάθεμα μιας κοινωνίας, ούτε θα έχεις τη δύναμη να αλλάξεις τον κόσμο, το ξέρεις, αλλά, αν ψάχτεις τι ελάχιστο έχεις κάνει μέχρι τώρα, όποτε βρέθηκες παρών σε δύσκολες συνθήκες ή καταστάσεις για τέτοιους ανθρώπους, το σύνηθες αρχίζει με τη λέξη δεν….).
Σίγουρα, από τις πιο συγκινητικές και ουσιαστικές παραστάσεις της χρονιάς. Επιβάλλεται να τη δούμε όλοι, να ανοίξουμε τα μάτια, την ακοή μας, όλες τις αισθήσεις και να αφουγκραστούμε τα μηνύματα αυτής της μοναδικής παράστασης, αλλά και να απολαύσουμε την ερμηνεία των εκπληκτικών πρωταγωνιστών.
Άλλωστε όπως λένε πολύ σωστά «Τα μυαλά και τα αλεξίπτωτα δουλεύουν καλύτερα ανοιχτά» και τέτοιες υπέροχες θεατρικές παραστάσεις μας βοηθάνε να το εμπεδώσουμε καλύτερα.
Περισσότερα εδώ.
Κωνσταντίνα Κούτσικου, Μάρτιος 2019
