Η Ρίκα δεν είναι μοδίστρα. Ράβει ρούχα για κούκλες. Ή και για κορίτσια που θέλουν να ντύνονται σαν κούκλες. Ή και μεγαλύτερα ακόμα κορίτσια, αρκεί να θέλουν να μοιάζουν με κούκλες. Είναι ευγενική και ήσυχη, μέχρι που ένα κουτί λαχταριστά αμυγδαλωτά, φέρνει τα πάνω κάτω. Ο κόσμος της διαταράσσεται και μικραίνει, τόσο που δεν φαίνεται να χωρά πια την ευγένειά της. Θα ψάξει για σύμμαχο, αφηγούμενη την παρεξήγηση στον καρακουτσομπόλη […]
Ένα πασίγνωστο κλασσικό έργο του Θερβάντες. Το θυμάμαι σε κινούμενα σχέδια στην παιδική μου ηλικία και μου είχε κάνει εντύπωση η ζωηρή, παιδική φαντασία αυτού του βαρεμένου ιδαλγού. Τι να περιμένεις, όμως, όταν αυτό γίνεται θεατρική παράσταση; Τι νομίζεις ότι θα δεις; Το στόρι, λίγο πολύ, το ξέρεις. Γιατί να πας; Καταρχάς θα σου πω να ΜΗΝ κάνεις το λάθος να το προσπεράσεις. Να ξεχάσεις ό,τι νομίζεις ότι ξέρεις και […]
Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες! Μια κωμωδία που σατιρίζει, με ευχάριστο τρόπο, τα μοτίβα της ελληνικής μας οικογένειας. Βλέπεις, λοιπόν, την εργαζόμενη, τρία χρόνια παντρεμένη και καλά στον γάμο της, δημοσιογράφο και της χτυπάει πλέον το βιολογικό της ρολόι και θέλει να γίνει μαμά, μανούλα. Και γίνεται!! Και δείχνει όλο το παραλήρημα, τη φρίκη, τις γιαγιάδες –αχ, αυτές οι γιαγιάδες- με πολύ χιουμοριστικό και ευχάριστο τόνο και τρόπο βέβαια […]
Ο Δημήτρης Μαραμής μελετά την Ελληνική παράδοση και τα στοιχειά της και γράφει εμπνευσμένη μουσική, με ήχους σύγχρονους, οικείους, δυνατούς, με ένταση, που σου γεννούν μοναδικά συναισθήματα. Κι όταν η παράδοση γίνεται ένα σύγχρονο έργο στα χέρια του Μαραμή, τότε έχουμε ένα ελληνικό μιούζικαλ, σε τρεις παραλογές, με δύο δημοτικά τραγούδια «Το γεφύρι της Άρτας», «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» και ένα σύγχρονο «Το στοιχειό της Χάρμαινας», σε στίχους του Σωτήρη Τριβιζά. Είναι […]
Δεν τη γνώρισα ποτέ… ...ποτέ όμως… Εδώ δεν ρωτάμε για τον χρόνο· ρωτάμε για το ποια; Ποια και σκέφτεσαι γυναίκα... πρόσωπο... Ποια πλευρά του εαυτού; Μήπως...;; Μιλάμε για έναν σχιζοφρενή, με το όνομα Αντώνης, που είναι μέσα σε δωμάτιο, κλεισμένος και παραληρεί. Παραληρεί, μέσα στις ψευδείς αισθήσεις του, μέσα σε φαντάσματα και φαντασίες, μέσα σε ατέλειωτους διαλόγους με την κα πετσέτα, τον κύριο κρεβάτι, τον Γιώργο (το ποντίκι) και τον […]
Στην κάτω αίθουσα του «Από Μηχανής Θέατρο» αναπαρίσταται, φέτος το χειμώνα, μια ανάκριση, μιας ιδιαίτερης, αληθινής ιστορίας, η οποία διαδραματίζεται στο Βερολίνο, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μιας ιστορίας που αναφέρεται στη χρονική περίοδο κατά την οποία οι Αμερικάνοι ανακρίνουν τους πιθανούς συνεργάτες των Ναζί. Όχι τους απροκάλυπτους εγκληματίες πολέμου, αλλά τους φαινομενικά αθώους Γερμανούς, αυτούς που είχαν τη δύναμη και την επιρροή, των οποίων η συμβολή στον πόλεμο δεν […]
Ο «Συμβολαιογράφος» (1855), η νουβέλα του Αλέξανδρου Ραγκαβή, εξιστορεί μια μελοδραματική ιστορία εποχής. Πρόκειται για ιστορία δολοπλοκίας, αγωνίας και ρομάντζου, αν και από αρκετούς χαρακτηρίζεται και ως αστυνομικό μυθιστόρημα. Γραμμένη στην καθαρεύουσα, κάνει χρήση της δημοτικής, ενώ χρησιμοποιεί και πολλά Επτανησιακά γλωσσικά ιδιώματα. Συγκεκριμένα, αναφέρεται στο χρονικό της δολοφονίας του πλούσιου κόμητα Ναννέτου, στην αναζήτηση του δολοφόνου του, μεταξύ των κληρονόμων του, και στην περίεργη δράση του συμβολαιογράφου Τάπα. ∞ […]
Υπάρχουν στη ζωή όλων, άνθρωποι που συναντηθήκαμε κάπου-κάποτε και μετά, λόγω συνθηκών ή διαφόρων άλλων λόγων, χαθήκαμε... και κάποια μέρα μάθαμε νέα τους... παντρεύτηκε, γέννησε το τρίτο της παιδί, χώρισε, έφυγε στο εξωτερικό, πέθανε.... ειδικά στο τελευταίο νέο, η διαχείριση είναι λιγάκι ιδιαίτερη, γιατί η ιδέα του θανάτου και της ζωής που τελειώνει είναι κάτι που τρομάζει τους ανθρώπους. Ίσως η σκέψη πως τα πάντα τελειώνουν και το άγνωστο του […]
Tι κάνουν αυτές οι στρίνγκλες... Πας Κυριακάτικο να πιείς ένα ποτήρι κρασί στο Κρεμλίνο, λες θα δω ακόμη ένα σχήμα και 5αδα μάλιστα! 5 γυναίκες και συνεννοούνται;; Αποκλείεται... Και βγαίνουν 5 γυναίκες. Ναι μεν, με ένα πολύ ιδιαίτερο στυλ στο ντύσιμό τους και μάλιστα αρμονικά δεμένο, και σκέφτεσαι, μα που είναι τα μουσικά όργανα; Και δεν τα βλέπεις πουθενά και, ναι, όντως δεν υπάρχουν. Και εκεί που μένεις με το […]
