Είδαμε την παράσταση ‘Κάθε Τρίτη με τον Μόρι’ στο θέατρο Ιλίσια Βολανάκης

Υπάρχουν στη ζωή όλων, άνθρωποι που συναντηθήκαμε κάπου-κάποτε και μετά, λόγω συνθηκών ή διαφόρων άλλων λόγων, χαθήκαμε… και κάποια μέρα μάθαμε νέα τους… παντρεύτηκε, γέννησε το τρίτο της παιδί, χώρισε, έφυγε στο εξωτερικό, πέθανε…. ειδικά στο τελευταίο νέο, η διαχείριση είναι λιγάκι ιδιαίτερη, γιατί η ιδέα του θανάτου και της ζωής που τελειώνει είναι κάτι που τρομάζει τους ανθρώπους. Ίσως η σκέψη πως τα πάντα τελειώνουν και το άγνωστο του μετά (τι γίνεται; ισχύει ό,τι λέει η θρησκεία; κι αν ισχύει, ήμουν αρκετά καλός, ώστε να διεκδικήσω κάτι; κι αν δεν ισχύει, τότε τι;), μας αποσυντονίζουν και μας κάνουν να λειτουργούμε ανασταλτατικά και με άρνηση, για ένα γεγονός που καλώς ή κακώς μας αφορά όλους και μοιραία θα το αντιμετωπίσουμε.

Η παράσταση βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Mitch Albom και μιλάει για την πραγματική του σχέση με τον καθηγητή του, Morrie Schwartz, σχέση μαθητή και καθηγητή στην αρχή, όταν ο πρώτος ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο κι ο δεύτερος δίδασκε εκεί Κοινωνιολογία. Είπα, προηγουμένως, στην αρχή, καθώς η παράσταση ξεκινάει από το τέλος της γνωριμίας των δύο! Σε κάποιο νεκροταφείο, ένας άνδρας βγάζει μια κουβέρτα, τη στρώνει στο γρασίδι, προσφέρει στον κύριο, που το όνομα του κοσμεί την πλάκα δίπλα του, λίγο από το ψωμί του και αρχίζει έναν διάλογο μαζί του – μάλλον ρωτάει αυτά που επιθυμεί τον φίλο του, όπως συμβαίνει κάθε Τρίτη… Για να μην τον παρεξηγήσουμε, μας συστήνεται (είναι ο Μιτς Άλμπομ, συγγραφέας) και μας ταξιδεύει στον χρόνο, στην αρχή της ιστορίας, στα γεγονότα που τον οδήγησαν να γράψει το βιβλίο του.

Νέος, ιδεολόγος και φιλόδοξος φοιτητής, συναντιέται και γοητεύεται από τον Μόρι Σβάρτς, καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο που σπουδάζει. Αντισυμβατικός και με πολλές υπαρξιακές αναζητήσεις, με μια σταθερή προσήλωση στο αληθινό και ουσιαστικό, γίνεται ο αγαπημένος καθηγητής του νεαρού και, μετά το τέλος των σπουδών του, κρατάνε μια επαφή, μέχρι που, για επαγγελματικούς και διάφορους προσωπικούς λόγους, ο Μιτς διακόπτει την επικοινωνία τους.

Θα ξαναβρεθούν 16 χρόνια μετά, όταν μαθαίνει από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ότι ο διάσημος καθηγητής του πάσχει από τη νόσο ALS (Amyotrophic Lateral Sclerosis), αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση. Η νόσος αυτή έχει ως αποτέλεσμα τη δυσκολία στην ομιλία και την κατάποση και, εν τέλει, τη διακοπή της αναπνοής.Κάτι θα τον ταρακουνήσει και θα σπεύσει στο σπίτι του παλιού του καθηγητή. Από εκεί, θα αρχίσει μια νέα διαδρομή, κάθε Τρίτη, που οι δύο άνδρες θα συναντιούνται και θα συζητάνε. Ο Μιτς, που μέχρι τότε είχε πετύχει να αποκτήσει πολλά υλικά αγαθά από εκείνα που πίστευε ότι εξασφαλίζουν την ευημερία (αλλάζοντας, μέσα στα χρόνια, προσανατολισμούς, σε σχέση με την καριέρα μουσικού που ήθελε κάποτε να ακολουθήσει), βλέποντας τη στάση του Μορι στο επερχόμενο τέλος, επιχειρεί μια επαναξιολόγηση των πεπραγμένων και της ζωής του.

Ο Μόρι γνωρίζει ότι η κλεψύδρα του αδειάζει και πως έχει προκαθορισμένο εναπομείνον νήμα ζωής, δε μεμψιμοιρεί, δε δειλιάζει και προσπαθεί να ζήσει κάθε στιγμή, δίνοντας μαθήματα στον Μιτς και σε όλους εμάς. Το παράδειγμα και η στάση του βάζουν υπαρκτά διλήμματα για τον αξιακό κώδικα και τις επιλογές του καθενός. Ο Μιτς υποχρεώνεται να πάρει αποφάσεις που αφορούν τον ίδιο και να αντιληφθεί πως η αγάπη στο τέλος της μέρας είναι ο σκοπός του ταξιδιού και όχι να σε αγαπήσουν με σκοπό! Σαν χάρτινος πύργος θα καταρριφθούν όλα αυτά που πρέσβευε, αυτά που φοβόταν να αντιμετωπίσει, οι ιδεοληψίες του όλες… Ακόμη κι αυτή η βεβαιότητα του τέλους του αγαπημένου του Μόρι θα αμβλυνθει και θα γλυκάνει μέσα από τη διαδρομή αυτών των συναντήσεων.

Είμαι ένας άνθρωπος που κλαίει σπάνια (θα θυμηθώ μια φορά από υπερβολική πίεση, άλλη μια όταν πέθανε ο πρώτος γάτος μου και στην κηδεία της γιαγιάς που με μεγάλωσε), όχι απο άποψη, αλλά γιατί δεν μου βγαίνει. Στο τέλος της παράστασης, σκούπιζα, με τρόπο, δυο δάκρυα από τα μάτια μου και παρατήρησα πως το ίδιο έκαναν κι οι διπλανοί μας – οι μπροστινοί είχαν ήδη περάσει στο δεύτερο χαρτομάντηλο και κάποιοι άλλοι κρατιόνταν, σφίγγοντας τα δόντια. Μεγάλη υπόθεση μια θεατρική παράσταση να σε αγγίξει τόσο καθολικά και σου λύσει όλες σου τις αντιστάσεις.

Μεγάλο κομμάτι της ευθύνης ανήκει στον Γρηγόρη Βαλτινό, που οι μέχρι τώρα θεατρικές μας συναντήσεις με είχαν πείσει ότι πρόκειται για έναν αξιολογότατο ηθοποιό, αλλά κάτι μου έμενε ανεκπλήρωτο μονίμως (τώρα πλεον ούτε αυτό). Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω το πόσο συγκλονιστικός είναι στις σκηνές των τελευταίων ημερών του Μόρι. Είναι απο τις πιο ολοκληρωμένες ερμηνείες άνδρα ηθοποιού που έχω δει μέχρι σήμερα στο θέατρο. Πραγματικός υποκριτικός γίγαντας! 

Δίπλα του στέκει ο Γιάννης Σαρακατσάνης, που γνώριζα ως κωμική περσόνα, χωρίς να παρασύρεται καθόλου από τον χειμαρώδη συμπρωταγωνιστή του, κάνοντας εντελώς δικό του τον χαρακτήρα του Μιτς, παρουσιάζοντας κι αυτός ένα ολοκληρωμένο υποκριτικά αποτέλεσμα. Πραγματική αποκάλυψη κι αυτός σε έναν ρόλο, που εύκολα θα μπορούσε να τον καταστήσει κομπάρσο και του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια.

Όλα αυτά δεν θα είχαν συμβεί ποτέ, αν δεν σκηνοθετούσε ο Νικορέστης Χανιωτάκης (περιμένω να δω κακή παράστασή του… και μάλλον θα περιμένω καιρό!), που κράτησε μια στάση ευθύνης στο κείμενο που είχε στα χέρια του, παρουσιάζοντάς μας μια παράσταση στην οποία ο θεατής παρατηρεί και βγάζει μόνος του συμπεράσματα, μπαίνει σε διλήμματα και απαντά ο ίδιος και όχι οι ήρωες, δίνοντας την ίδια ελευθερία και στους ηθοποιούς του.Υπέροχη από κάθε άποψη η θεατρική διασκευή στο ομότιτλο βιβλίο!

Πολύ όμορφη και λειτουργική σκηνογραφία, ατμοσφαιρικοί και πολύ ταιριαστοί οι φωτισμοί, πολύ ωραία η μουσική επένδυση, όπου υπήρχε και χρειάζοταν. Ευγενέστατο και χαμογελαστό το προσωπικό στη μικρή σκήνη του θέατρου Ιλίσια (πρώτη μου επίσκεψη και έχω την υποψία ότι θα μου μείνει αξέχαστη), όμορφος χώρος, προσεγμένος και προπάντων με σεβασμό στον θεατή.

Να κλείσετε χθες εισιτήριο και να δείτε αυτό το έργο-μάθημα ζωής, καθώς είναι μία από τις καλύτερες παραστάσεις της πόλης.

*Υπάρχει και μια εξίσου εξαιρετική ταινία του 1999 με τον Τζακ Λέμον στον ρόλο του Μόρι, που αξίζει να ψάξετε και να παρακολουθήσετε.

Περισσότερα εδώ.

Τheodore a.k.a. Evil Chef, Φεβρουάριος 2019