Είδαμε την παράσταση ‘Δεν τη γνώρισα ποτέ’ στο θέατρο Αλκμήνη

Δεν τη γνώρισα ποτέ…

…ποτέ όμως…

Εδώ δεν ρωτάμε για τον χρόνο· ρωτάμε για το ποια;

Ποια και σκέφτεσαι γυναίκα… πρόσωπο…

Ποια πλευρά του εαυτού; Μήπως…;;

Μιλάμε για έναν σχιζοφρενή, με το όνομα Αντώνης, που είναι μέσα σε δωμάτιο, κλεισμένος και παραληρεί. Παραληρεί, μέσα στις ψευδείς αισθήσεις του, μέσα σε φαντάσματα και φαντασίες, μέσα σε ατέλειωτους διαλόγους με την κα πετσέτα, τον κύριο κρεβάτι, τον Γιώργο (το ποντίκι) και τον Δημήτρη από το διπλανό δωμάτιο. Δεν απαντάει, φαντάζεται, χορεύει, τραγουδάει, παραμιλάει…

Ναι, για όλα φταίει η γυναίκα του, η Σοφία, η απόλυσή του από τον φούρνο (;). Τελικά, γιατί τον παράτησε; Τελικά, γιατί την σκότωσε ή μήπως δεν την σκότωσε; Στη φαντασία του ζούσε κάθε στιγμή. Πήγε να τον παρατήσει και να φύγει και να πάρει τον γιο τους μαζί. Καλός άνθρωπος φαίνεται. Ένας ανθρωπάκος που αρρώστησε ή που, επειδή αρρώστησε, μετά οδηγήθηκε εκεί, στο ψυχιατρείο, δηλαδή, εσώκλειστος.

Εκπληκτική ερμηνεία, ανατριχιαστική σε πολλές στιγμές. Μια γραμμή είναι όλα. Το σκέφτεσαι, βλέποντας την ιστορία αυτού του ανθρώπου, βλέποντας την κατάληξή του, βλέποντας το παραλήρημά του. Εξαιρετική ερμηνεία, συμμετέχει με όλες του τις αισθήσεις και σε κάνει να μπαίνεις μέσα σε αυτό. Δραματική φιγούρα και φεύγεις με ένα μούδιασμα. Εγώ, τουλάχιστον, έτσι αισθάνθηκα. Περίεργο και ξένο, αλλά και τόσο γνώριμο.

Περισσότερα εδώ.

Κωνσταντίνα Κούτσικου, Φεβρουάριος 2019