Είδαμε τους ‘F*cking Men’ στο Vault
Κατ’ αρχάς, όταν γράφεις ένα έργο με τον τίτλο ‘F*ucking Men’, σίγουρα θες να προκαλέσεις και στανταράκι κάποιο μηνυματάκι έχεις κρύψει πίσω από τη ‘βιτρίνα’. Ο Joe Di Pietro, ο συγγραφέας στην προκειμένη, με το έργο του, δεν θέλει τόσο να προκαλέσει όσο να παρουσιάσει μια αλήθεια, για τον άνθρωπο και τους μηχανισμούς λειτουργίας του.
Η πρώτη εικόνα που βλέπεις, μπαίνοντας στην αίθουσα, είναι ένα ανθρώπινο κουβάρι 10 ανδρών – ένα ζωντανό κουβάρι, που αλλάζει σχήματα και μορφές, καθώς τα μέρη που το αποτελούν κινούνται-χαιδεύονται-αναπνέουν.
Πρώτη σκηνή, ένας στρατιωτικός που “ψωνίζει” έναν εραστή… ασυνήθιστη εικόνα για κάποιους που δεν βλέπουν τι συμβαίνει γύρω τους στην πόλη και πώς παίζεται το ‘παιχνίδι’. Πρώτο σοκ, και θα ακολουθήσουν κι άλλα. Η τηλεοπτική περσόνα, ο συγγραφέας, ο κρυφός, ο καθηγητής, πρόσωπα και ρόλοι που κυκλοφορούν δίπλα μας και γύρω μας, παρελαύουν, μπροστά στα μάτια μας, κυριευμένοι από διονυσιακή μανία και παρακινούμενοι από το ένστικτο της ερωτικής επαφής. Όπλα, τα γυμνά σώματά τους, αντικείμενα, ερωτικά βοηθήματα, ρούχα, πράγματα καθημερινά, που βλέπουν τα μάτια παντού.
Τι παίρνει ο θεατής, παρακολουθώντας την παράσταση; Τι νιώθει, πώς αντιμετωπίζει τη συνθήκη των ηθοποιών, που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής μπροστά του;
Θα απαντήσω χωρίς περιστροφές – παρότι δε θεωρούμαι πουριτανός και πολλά απο τα δρώμενα που είδα επι σκηνής, είτε τα έχω δει με τα μάτια μου, είτε μου τα έχουν μεταφέρει άνθρωποι που δουλεύαμε μαζί και είχαν μια αντίστοιχη ζωή – αισθάνθηκα μια αμηχανία. Όχι τόσο από το θέαμα, όσο από τη ‘φασαρία’ που συνοδεύει τις δράσεις. Δεν κατάλαβα προς τι όλος αυτός ο χαμούλης επί σκηνής, γιατί έπρεπε να μοιάζουν με μικρή καρναβαλική γιορτή κάποια δρώμενα.
Ας προσπεράσω αυτή την αισθητική ένσταση και να περάσω στα θετικά της βραδιάς μου. Οι ρόλοι μού φάνηκαν πολύ οικείοι και τα πρόσωπα αισθάνθηκα πως ήταν τα ίδια με κάποιους παλιούς συναδέλφους μου, τότε που μου περιέγραφαν καταστάσεις και συνθήκες στην πόλη, που τους αφορούσαν. Γεγονότα που αναπαραστώνται, ήρθαν σαν ένα ιδιότυπο deja vu, μόνο που τότε υπήρξα μάρτυρας για πρώτη φορά και ευτυχώς που υπήρχε δίπλα μου ο Β., ο παιδικός φίλος μου, να με τραβήξει από το μπράτσο και να μου ψιθυρίσει “μην καρφώνεσαι ρε μαλάκα, παίξτο άνετος, κάλμα”. (τις επόμενες φορές θα ήμουνα εντελως ζεν, σαν να παρακολουθούσα κάτι πολύ κοινότυπο).
Στα τεχνικά της παράστασης, έχει γίνει μια συνεπής δουλειά, που λειτουργεί υποστηρικτικά σε αυτό που καταθέτουν οι ηθοποιοί επί σκηνής. Η σκηνογραφία για μένα θα έπρεπε να είναι πιο λιτή, αλλά εξυπηρετεί στον απόλυτο βαθμό το όραμα του σκηνοθέτη.
Εκτίμησα αρκετά τα μηνύματα που βγάζει το έργο και μεταδίδονται στο κοινό – τα νήματα που συνδέουν την πραγματικότητα του καθενός με το υποσυνείδητο, τις φαντασιώσεις, τα κρυμμένα μυστικά και το πώς μπορεί να επηρεάσουν συνολικά τη ζωή του, είναι αληθινά κι όχι αληθοφανή, όπως άλλοτε συμβαίνει σε παραστάσεις. Οι ήρωες συνειδητοποιείς γιατί βουλιάζουν ή εξυψώνονται και γι’αυτό αποκλειστική ευθύνη έχουν οι αποφάσεις ζωής που παίρνουν κι όχι η σεξουαλική τους κατεύθυνση.
Μια τελευταία ένσταση και απορία ταυτόχρονα – γιατί, ενώ περιγράφονται διάφοροι τύποι ηρώων, δεν είδα και διαφορετικές ηλικίες στη σύνθεση της ομάδας, και γιατί όλοι να είναι τόσο καλοσχηματισμένοι; Δηλαδή ο καθηγητής των ιδιαίτερων πάντα είναι ‘άγαλμα’; Ενας παντρεμένος άνδρας με 20 χρονια καριέρας και σχέσης γιατί δείχνει μόλις 30 ετών (στα 12 τους παντρέψαν -σαν τους τσιγγάνους- αυτούς;).
Έχω μια συνολική αίσθηση για την παράσταση και είναι θετική. Θα την ήθελα να είναι λιγότερο θορυβώδης, ώστε κάποιοι να μην έχουν το άλλοθι πως έχασαν κάτι μέσα στη βαβούρα. Θα ήθελα να μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον ηθοποιό και να μην έχουν μπει όλοι τόσο κάτω από την ομπρέλα της ομαδικής δουλειάς – αυτό είναι λίγο διττό, δείχνει ότι έκανε καλή δουλειά ο σκηνοθέτης, αλλά ταυτόχρονα ίσως κρύβει τη λάμψη κάποιων, σκέφτομαι. Μου έδειξε ότι αυτά που γνωρίζω από τις συναναστροφές μου με τον κόσμο που δουλεύω μαζί ή έχω υπάρξει μάρτυρας, μπορούν να απεικονιστούν με φυσικότητα σε μια θεατρική σκηνή, χωρίς υπερβολές, παρότι θα ‘τρομάξουν’ κάποιους που δε γνωρίζουν, ούτε τι συμβαίνει ούτε τι στέκια υπάρχουν στην πόλη…
Θα ήθελα να δω κι ένα έργο για την μη διονυσιακή όψη του νομίσματος, ένα διαφορετικό F*cking Men, με τον όποιο τίτλο θα έχει, με άλλους, καθημερινούς, πιο ατσούμπαλους, πιο ασχημούληδες, φυσιολογικούς, όπως τους λέω εγώ, ήρωες που θα έχουν τις ίδιες ανησυχίες και θα κυνηγάνε, παραλληλα με τα ένστικτά τους, και την καθημερινή τους επιβίωση, σε μια πόλη που open minded και gay friendly – να με συγχωρέσετε -, αλλά μόνο για εμπορικούς λόγους προσδιορίζεται ως τέτοια….
Μη σε παραπλανήσει ο τίτλος και δεν δεις την παράσταση – σκέψου ότι αυτά που κάνουν αυτά τα 10 αγόρια θα μπορούσαν να τα κάνουν και 10 κορίτσια ή μια μικτή ομάδα. Το κυνήγι της ηδονής και των σεξουαλικών ενστίκτων δεν έχει φύλο. Όταν ξυπνήσει το θηρίο, απλά ό,τι του στέκεται εμπόδιο δεν το υπολογίζει, ό,τι ταυτότητα κι αν έχει. Απλά, επειδή το θέατρο, πέρα απο ψυχαγωγία, είναι και μπίζνα, χρειάζεται και η κατάλληλη συσκευασία για να πουλήσει μια ωραία ιστορία περισσότερο. Να πας μέχρι το τέλος του μήνα που τελειώνει η παράσταση, να δεις και να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα, από μια πολύ ωραία δουλειά που συνεχίζει την παράδοση που έχει χτίσει, όλο αυτό τον καιρο, το Vault.
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Μάρτιος 2019
