Είδαμε την παράσταση ‘Το είδος της – Ο τελευταίος μονόλογος της Anne Sexton’ στο Faust Theatre
Θέλει θάρρος, θέλει κουράγια και φυσικά ταλέντο, να σταθείς μόνος σου στη σκηνή για να ερμηνεύσεις έναν μονόλογο. Και ναι, όλα αυτά τα έχει η Μάρω Παπαδοπούλου. Αισθαντική, όμορφη, εκφραστική, ήρεμη, με ένταση, χαριτωμένη ή σκοτεινή, τολμά και διεισδύει στο είναι της Anne Sexton, εκφράζοντας την εσωτερικότητά της μέσα από τις λέξεις. Είναι σαν να έχεις μπροστά σου την ίδια την ποιήτρια, η οποία διηγείται τη ζωή της σε κάποιον που εμπιστεύεται πολύ.
Μ’ ένα τσιγάρο ή μ’ ένα ποτό στο χέρι, πάνω από τη γραφομηχανή της, η ερωτευμένη με τις λέξεις Sexton, μέσα από την εξομολογητική ποίηση, παλεύει με την ψυχική της ασθένεια και προσπαθεί για την κάθαρση. Έχει παίξει όλους τους ρόλους στη ζωή της. Της κόρης, της ερωμένης, της γυναίκας, της συζύγου της μητέρας, της βαθιά άρρωστης, της θεραπευόμενης και τέλος έναν επιπλέον ρόλο, αυτόν της αυτόχειρος. Ρόλοι που μέσα απ’ αυτούς αναζητά την δική της προσωπική ταυτότητα…
Αυτούς όλους τους ρόλους ερμηνεύει η Μάρω Παπαδοπούλου, η οποία σκηνοθετεί τον εαυτό της, σε ένα κείμενο δικό της, που το συνθέτει συγκεντρώνοντας στοιχεία*** για τη ζωή και την ποίηση της Anne Sexton. Αν και η Sexton φημιζόταν για την ομορφιά της, η Παπαδοπούλου την ξεπερνά. Είναι σχεδόν διάφανη, είναι ανήθικη όσο και φωτεινή. Είναι μανιοκαταθλιπτική, εξομολογητική, θηλυκή, με αυτοκτονική διάθεση και άρρηκτα συνδεδεμένη με τον δικό της ασυμβίβαστο πόνο. Η Παπαδοπούλου μπορεί και κάνει το αόρατο ορατό και τα άυλα απτά και μέσα από τη μουσική που επιλέγει να εκφράζει τα επώδυνα της.
Η Αμερικανίδα ποιήτρια Anne Sexton (1928-1974), μια γυναίκα ιδιαίτερης ομορφιάς, μητέρα δύο παιδιών, υπέφερε στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής της από κατάθλιψη. Η συγγραφή ποίησης, της είχε προταθεί το 1955, από τον Dr. Martin Orne, ως πιθανό φάρμακο, το οποίο θα την οδηγούσε στη θεραπεία της. Η ποίησή της γνωρίζει αμέσως μεγάλη επιτυχία, αρχίζει να διδάσκει σε εργαστήρια και απαγγέλει τα ποιήματά της σε δημόσιες εκδηλώσεις. Στη διάρκεια μιας ακόμη κατάρρευσης της, ένας Καθολικός ιερέας, της λέει «Ο Θεός είναι στην γραφομηχανή σου» και από αυτή τη φράση παίρνει δύναμη, συνεχίζει να ζει και γράφει την 8η συλλογή της «The Awful Rowing Toward God».
Η εξομολογητική ποίηση της Sexton καθοδηγεί τους ψυχικά ασθενείς και τους δίνει κουράγιο. Γράφει για θέματα ανέγγιχτα έως τότε. Θέματα ταμπού. Θέματα δύσκολα. Ποιήματα που μιλούν για τις γυναίκες, για την κακοποίησή τους, για τους ισχυρούς άνδρες, για την απομόνωση, για θύτες και για θύματα. Για τη σιωπή, για τη μητρότητα, για την κόρη της Linda, για τον πόνο, για τις εκτρώσεις, για τη διαστρεβλωμένη συγνώμη, για τις συζητήσεις του μυαλού, για την αυτοκτονία.
Αν και έγινε αποδεκτή από όλους, αν και κέρδισε, το 1967 το βραβείο Pulitzer, για την ποιητική της συλλογή «Live or Die», λίγα χρόνια αργότερα, το 1974, δεν αντέχει και αυτοκτονεί, με γκάζι, στο γκαράζ του σπιτιού της.
∞
Η παράσταση «Το είδος της – Ο τελευταίος μονόλογος της Anne Sexton», ένα διαμαντάκι που λαμπυρίζει στη σκηνή του ατμοσφαιρικού Faust.
∞
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Φεβρουάριος 2019
***το κείμενο είναι βασισμένο στην έκδοση «Anne Sexton – Ποιήματα», από τις εκδόσεις Printa, σε μετάφραση Δήμητρας Σταυρίδου (2010), στην αναζήτηση υλικού στο διαδίκτυο, σε βίντεο, φωτογραφίες, ηχογραφήσεις, αλλά και στα ποιήματα και στην αλληλογραφία της Sexton. Τρία από τα ποιήματα της παράστασης είναι σε μετάφραση Γιάννη Αντιόχου και Ευτυχίας Παναγιώτου.
