Είδαμε την παράσταση ‘Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης’ στο Θεάτρο Τέχνης
Υπό τους ήχους του βαλς «Tales from the Vienna Woods» του Johann Strauss και με την προμετωπίδα του Horváth «Τίποτε δε μας δίνει, τόσο πολύ, την αίσθηση του άπειρου όσο η βλακεία»… ξεκινάει η παράσταση στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης.
∞
Ο Αυστρο-Ούγγρος συγγραφέας Ödön Von Horváth, σε ένα πολυεπίπεδο έργο, αποδεικνύει πως η βλακεία είναι όντως απέραντη, είναι καταστροφική, είναι χωρίς ελπίδα. Ένα μελόδραμα που ψιθυρίζει τον ερχομό του φασισμού στην Ευρώπη. Ένας κόσμος, που, μες τη μωρία του, εμπνέεται από τα προπαγανδιστικά τραγούδια. Μια Marianne που επαναστατεί σε έναν ανούσιο γι’ αυτήν αρραβώνα και που γίνεται η αφορμή ο Horváth να περιγράψει τη μικροαστική κοινωνία που ζει τη ζωή της σε υπόκωφη απελπισία. Μια Marianne και μια κοινωνία κάνοντας, λόγω βλακείας, σφάλματα, τα οποία πρέπει να πληρώσουν πικρά.
Τα βαλς του Strauss συνοδεύουν αυτήν την πορεία, το βιεννέζικο δάσος αποτελεί τον καμβά της ιστορίας, όσο ο κόσμος αυτός γίνεται όλο και πιο ευάλωτος στο σκοτάδι που έρχεται. Όμως, είναι ευάλωτος, γιατί είναι ατομιστής, είναι αδιάφορος, είναι θρησκόληπτος, είναι ημιμαθής και η βλακεία είναι η οδηγός του. Έτσι εκκολάπτεται και γεννιέται το αυγό του φιδιού. Και μόνο το ένστικτο της ζωής, δεν είναι αρκετό για να τον σώσει.
Ο Horváth, το 1931, προβλέπει την έλευση ενός ακόμη παγκόσμιου πολέμου, μιας και η άνοδος του Χίτλερ είναι ορατή. Σκληρός, αλλά και με δόση συμπόνιας, περιγράφει καθημερινούς ανθρώπους, που, με την απάθεια και την αμάθειά τους, θα φέρουν το αδιέξοδο και τελικά το τέρας του φασισμού στις ζωές τους. Όμως, μέχρι να γίνει αυτό, στις ζωές τους, αυτά τα ίδια στοιχεία, μαζί με τη θρησκοληψία και την υποκρισία, τους μετατρέπουν σε καθημερινά θύματα του ίδιου τους του εαυτού. Και μέχρι να έρθει το τέρας, καθημερινά στις ζωές τους η μουσική του Strauss και ο «Γαλάζιος Δούναβης» τους δίνει την ψευδαίσθηση ότι ήταν μέρος ενός ένδοξου παρελθόντος, παρόλο που δεν ήταν ποτέ το δικό τους.
Οι «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» αποτελούν το πορτρέτο μιας κοινωνίας που κατευθύνεται με βιάση προς την άβυσσο. Είναι μια παράσταση που μόνο το Θέατρο Τέχνης θα μπορούσε να αποδώσει το βαθύτερο νόημά της.
Ερμηνείες, μουσική, σκηνικά και σκηνοθεσία υπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο την τρυφερή και συνάμα πικρή ιστορία, εκθέτοντας την ανθρώπινη μωρία, σχετικά με τη θρησκεία και τη βαρβαρότητα της μικροαστικής τάξης, με τρόπο τραγικοκωμικό.
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Μάρτιος 2019
