Είδαμε την παράσταση ‘Έφη. Από το Ευτυχία’ στο θέατρο Αλκμήνη
Ο Φώτης…
Ο Φώτης στο καφενείο…
Ο Φώτης, ο φορτηγατζής, στο καφενείο…
Ένας άνδρας μεσήλικας πια, που, ξαφνικά μεν, πήρε μια απάντηση, σε αυτό που χρόνια ζητούσε, αλλά γιατί έχει ακόμη απορίες;
Τι μπορεί να έκανε λάθος και επηρέασε τη σκέψη και τις ενέργειες ανθρώπων που αγαπούσε;
Η παράσταση ξεκινάει με τον υπερκινητικό μας ήρωα, στο καφενείο που συχνάζει. Απέναντί του, ο βουβός καφετζής – τι να πει άλλωστε; Μήπως πρώτη φορά ο Φώτης θα παίξει την κασέτα του; Θα πει πάλι για τη μάνα του, για τις γυναίκες που πέρασαν και τον άφησαν, για τον πατέρα του, τις δουλειές, το γήπεδο… τα έχει μάθει απέξω πια και δεν χρειάζεται να σχολιάζει.
Όμως, σήμερα, ο Φώτης θα πιάσει το κουβάρι και θα το ξετυλίξει πιο ορθόδοξα… σήμερα ο πελάτης του έχει την απάντηση στο βασικό του ΓΙΑΤΙ και χρειάζεται νέες απαντήσεις, καθώς προέκυψαν νέα δεδομένα.
Καλός άνθρωπος ο ήρωας, λίγο ανώριμος, αλλά ψυχούλα. Πρώτος στη παρέα και μέσα σ’ όλα, με θέματα που λύνονται, αρκεί να κάτσει κάποιος με υπομονή δίπλα του και με αγάπη να τον ακούσει και να τον βοήθησει. Όμως, οι γυναίκες που θα μπορούσαν να το κάνουν ιδανικά αυτό, ως σύντροφοί του, μένουν για λίγο και φεύγουν – βλέπεις ο Φώτης δίνει εσφαλμένα την εντύπωση του πουλιού που δεν θέλει μόνιμη φωλιά… έλα όμως που την έχει ανάγκη, αλλά δε μπορεί να το μεταδώσει….
Μας κάνει ένα ταξίδι, από την παιδική του ηλικία, στην εφηβεία, την γνωριμία με την Έφη, το αναπάντεχο αντίο και την εξαφάνισή της, τα χρόνια που πέρασαν, τις άλλες κοπέλες που θέλησε να τοποθετήσει στη θέση της, τον ερωτύλο πατέρα, που ξελογιάστηκε στα γεράματα, τη μάνα που κουράστηκε μια ζωή να τον νταντεύει. Και ερχόμενος στο τώρα, η Έφη επιστρέφει, πετάει μια βόμβα και τον αναγκάζει για πρώτη φορά στη ζωή του να κάνει τις σωστές ερωτήσεις και να ψάξει πού έφταιξε κι αυτός. Αν μας δίνει τις απαντήσεις; Δε θα σου πω, γιατί ξεκάθαρα δεν ομολογεί τίποτα, τα αφήνει σε σένα να τα επεξεργαστείς και να βγάλεις συμπεράσματα. Το τέλος μοιάζει σα να το έχεις ξαναδεί σε κάποια ταινία του ελληνικού κινηματογράφου – η κάθαρση επέρχεται με τα χέρια ψηλά σε ένα βαρύ ζεϊμπέκικο. Ο Φωτης ξεσπά και ετοιμάζεται να πάρει αποφάσεις κι εσύ θα υποψιαστείς ποιες μπορεί να είναι αυτές…
Πήγα στο θέατρο με μια επιφύλαξη. Μου έλεγε πράγματα η υπόθεση του έργου, φοβόμουνα πώς θα μου φανεί ο Παύλος Ευαγγελόπουλος. Τελικά και το έργο και ο πρωταγωνιστής με αποζημίωσαν!
Ώριμος ερμηνευτικά πλέον, ο Παύλος Ευαγγελόπουλος, ένας από τους ανθρώπους που μεγάλωσα μαζί του, με τις ταινίες του παλιότερα και με τηλεοπτικές σειρές που έπαιξε, τη χρυσή εποχή του Μεγάλου Καναλιού, είναι ο Φώτης. Ο γείτονάς μου, ο οικογενειακός φίλος που όλοι γουστάρουμε, γιατί είναι αλλέγκρος και ωραίος τύπος, ο άνθρωπος με το βλέμμα γεμάτο απορίες που θα συναντήσεις στο μετρό.
Είναι ένας από εμάς, με τις απώλειες, τα λάθη και τα πάθη του, που ψάχνει το τι πήγε στραβά κάποτε, ενώ στην ουσία ψάχνει να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του… αυτόν τον ενδύεται ο Παύλος Ευαγγελόπουλος και μας τον φέρνει μπροστά στα μάτια μας, σαν έναν ιδιόμορφο καθρέφτη που δείχνει αυτά που ο καθένας αναγνωρίζει. Δίπλα του βουβός, αλλά με τη δική του δύναμη, ο Νικόλας Κλωντίρας, στον ρόλο του καφετζή – ένα πρόσωπο οικείο, της καθημερινότητας, που πολλές φορές ακούει και γνωρίζει πολλά, μα ποτέ δεν μας απαντά. ‘Ισως, γιατί και να απαντήσει, δε θα θελήσουμε να τον ακούσουμε, οπότε τον βάζουμε στο mute – θα είχε ενδιαφέρον αν έκανε ορισμένες παρεμβάσεις, οδηγώντας σε μονοπάτια πιο βαθιάς αναζήτησης ή αυτογνωσίας τον Φώτη.
Ωραίο το κειμενο της ψυχοθεραπεύτριας Κατερίνας Μαγγανά, που βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία και φωτίζει τεχνικά τα σκοτάδια του ήρωα και τις αγωνίες του. Δεν μας δίνει απαντήσεις για την επόμενη μέρα, αφήνοντάς μας να σκεφτούμε, αν ο Φώτης μπορεί να συνεχίσει με τα νέα δεδομένα ή θα συνεχίσει την περιπλάνηση στην “ασφαλή” έρημό του. Μου άρεσε και η σκηνοθεσία του Μιχάλη Παναγιωτόπουλου, που δεν εκβίασε κάτι από τους ηθοποιούς του και έστησε μια παράσταση, έναν μονόλογο 90 λεπτών, που δεν σε κουράζει, ούτε κάνει κάποια “κοιλιά”. Πειστική η σκηνογραφία του καφενείου και πολύ καλοί οι φωτισμοί, λιτοί και ουσιαστικοί.
Συνολικά, έχουμε μια “ανδρική” παράσταση, μια κάθοδο στο εσωτερικό και τις διαδρομές 20 χρόνων του ήρωα, που αφορούν όλους μας. Όλοι έχουμε γκρίζες ζώνες στον χάρτη μας και λίγοι επιχειρούμε να τις καθαρίσουμε. Μας εξυπηρετεί μια αέναη μουρμούρα και το ποιος φταίει, που ποτέ αυτός δεν είμαστε εμείς…
Αν γοητεύεσαι από το θέατρο, που δίνει κίνητρα να γίνουμε καλύτεροι και να προβληματιστούμε, τότε αυτή η παράσταση, στην πιο βαθιά της ανάγνωση, σου ταιριάζει. Αλλά και για εσένα που θες να δεις μια πολύ καλή ερμηνεία από έναν αγαπημένο πρωταγωνιστή, είναι επίσης. Προτείνεται σε όλους ανεπιφύλακτα λοιπόν!
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Μάρτιος 2019
