ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ

Μια παράσταση που μου κέντρισε το ενδιαφέρον αμέσως μόλις έμαθα γι’ αυτήν είναι το ‘Χωρίς Ανάσα’ στο θέατρο Λύχνος. Δεν βλέπεις κάθε μέρα θεατρικό έργο που χαρακτηρίζεται ως ερωτικό θρίλερ. Συνήθως, το είδος αυτό ευδοκιμεί στον κινηματογράφο και φυσικά είναι άκρως γοητευτικό και ατμοσφαιρικό! Ουσιαστικά αυτή η παράσταση είναι το προσωπικό όραμα του Ιάκωβου Μυλωνά, ο οποίος και πολυπράττει, έχοντας την ιδιότητα του συγγραφέα, του σκηνοθέτη και του ηθοποιού. Μια […]

Πολλοί οι θεατρικοί μονόλογοι και φέτος και όσο περισσότερους παρακολουθώ τόσο οι προσδοκίες μου αυξάνονται. Μετά το εξαιρετικό ‘Κοιμήθηκα με τα μαλλιά μου μέσα σε ένα άδειο κουτί πίτσας’ ξαναβρεθήκαμε στο Studio Μαυρομιχάλη για να δούμε τον μονόλογο ‘Γιατί μαμά;’, σε κείμενο Τζωρτζίνας Τζήλιου και σκηνοθεσία Αριστοτέλη Μαγουλά. Επί σκηνής η Λίζυ Ξανθοπούλου, στο ρόλο μιας, εξαρτώμενης από τη μητέρα της, γυναίκας. Πρωταγωνιστής εκτός της ιδίας ένα (κομμένο) τηλέφωνο που […]

Πρόσφατα ήμασταν καλεσμένοι στο πάρτι γενεθλίων της Αρετής. Μιας γυναίκας κοντά στα εξήντα, μιας φιγούρας της διπλανής πόρτας, με φωτιά στο βλέμμα, που αποπνέει, όμως, και μία διαρκή αίσθηση απορίας, ένα σιτεμένο ‘γιατί’ που δεν έχει λάβει ποτέ απάντηση… Το σπίτι, λιτό και παλιομοδίτικο στα δικά μας μάτια, αλλά όχι μακριά από την οικειότητα που μας προκαλεί, καθώς κάπως έτσι ήταν και το σπίτι της γιαγιάς μας, της θείας μας, […]

Η κομεντί, και γενικότερα η αισθηματική κωμωδία, χαρακτηρίζεται από πολλούς ως "ευκολάκι" και ευτελές είδος θεατρικής πράξης. Γιατί καλή/καλέ μου, το λες αυτό; Είναι εύκολο με έναν ξένο να παίζεις τον ερωτευμένο (ηθοποιοί είναι, τη δουλειά τους κάνουνε, θα πεις....), ανεξαρτήτως της διάθεσής σου και μπροστά σε ένα κοινό που συχνά δε σέβεται τον κόπο και τη δουλειά σου; (άλλη πονεμένη ιστορία κι αυτή· με την κουβεντούλα την ώρα της […]

Ένα βράδυ του Νοέμβρη ταξιδέψαμε σε μέρες Ιούνη, από τα χείλη της Ρουμπίνης Βασιλακοπούλου, σε έναν μονόλογο ψυχής στην παράσταση 'Μωρό μου' στο Χυτήριο. Ένα κείμενο δικό της, δυνατό και με μαγκιά! Μια γυναίκα που αναλογίζεται, σκέφτεται και αναζητά. Η χωροταξία των θέσεων στο Χυτήριο ήταν αλλαγμένη, σε κυκλική μορφή και με κάποιους θεατές πάνω στη σκηνή. Αυτός ο τρόπος μας έφερνε, κάποιους πιο κοντά στην ηρωίδα, αλλά και κάποιους […]

  #peste na me fate Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη απο τους "κανίβαλους", που δρουν και τρέφονται από το δηλητήριο που τρέχει ποτάμι για τα θεατρικά δρώμενα... Και το κάνω αυτό, γιατί δεν θα μπω στη διαδικασία να συνταχθώ με τη μάζα και να προσπαθήσω να τους γίνω αρεστός. Ομολογώ πως το έργο του Σαίξπηρ "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" το έχω δει μόνο σε κινηματογραφικές εκδοχές και στη διασκευή από την ομάδα Ιδέα […]

Μια παιδική παράσταση που ακόμα κι από τον τίτλο της σε προδιαθέτει θετικά, είναι το έργο «Μόνο αν το πιστέψεις» σε κείμενο και σκηνοθεσία της Κέλλυς Σταμουλάκη, στο θέατρο Αλίκη. Σε μια χώρα φιλήσυχη, τη Χώρα της Υπομονής, όλοι είναι αγαπημένοι και οι κάτοικοί της έχουν μια όμορφη και αρμονική ζωή. Όμως, ο αρχιστράτηγος Τραμουντάνας έρχεται με τον κακό και ζηλόφθονο χαρακτήρα του να τους αναταράξει την ηρεμία και να […]

Η πρώτη μας επίσκεψη στο αγαπημένο (και ανανεωμένο) ‘Τσάι στην Σαχάρα’ έμελλε να είναι άκρως κεφάτη και διασκεδαστική! ‘Να μ’ αγαπάς τα Σάββατα’ και το γνωστό τραγούδι του Ρέμου να μου έρχεται στο μυαλό. Στην είσοδο πήραμε το πρώτο μήνυμα για το τι θα επακολουθούσε: μας παρέδωσαν μαζί με τα εισιτήρια ένα καλαθάκι με γαρίφαλα και η επιλογή της ημέρας Σάββατο για να δούμε την παράσταση, ήρθε κι έδεσε, τονώνοντας […]

Είναι πολλοί οι τρόποι να παρουσιάσεις μια ιστορία και έχοντας παρακολουθήσει στην εξαιρετική παρουσίαση – μονόλογο του έργου ‘Κόλχαας’ του Χάινριχ φον Κλάιστ στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, ομολογώ ότι μου προκάλεσε το ενδιαφέρον η προοπτική να δω την εκδοχή, δοσμένη από τρία άτομα αυτήν την φορά – την ταλαντούχα ομάδα ‘Τρίς’. Στο υπόγειο του Bios δεν είχα ξαναβρεθεί και μου φάνηκε αρκετά περιοριστικό ως προς τις επιλογές που μπορεί να […]