Είδαμε την παράσταση ‘Μίχαελ Κόλχαας, Η ιστορία ενός δίκαιου ανθρώπου» ‘ στο BIOS.TESLA [Basement]

Είναι πολλοί οι τρόποι να παρουσιάσεις μια ιστορία και έχοντας παρακολουθήσει στην εξαιρετική παρουσίαση – μονόλογο του έργου ‘Κόλχαας’ του Χάινριχ φον Κλάιστ στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, ομολογώ ότι μου προκάλεσε το ενδιαφέρον η προοπτική να δω την εκδοχή, δοσμένη από τρία άτομα αυτήν την φορά – την ταλαντούχα ομάδα ‘Τρίς’.

Στο υπόγειο του Bios δεν είχα ξαναβρεθεί και μου φάνηκε αρκετά περιοριστικό ως προς τις επιλογές που μπορεί να κάνει μια θεατρική ομάδα τόσο στα σκηνικά όσο και στην κίνηση επί σκηνής. Όμως, όταν το ταλέντο και η δημιουργικότητα συνυπάρχουν αρμονικά, βρίσκονται λύσεις για να μπορέσει να αξιοποιηθεί το υπάρχον υλικό και χώρος και, στην παρούσα περίπτωση, να αναδειχθούν ως ιδανικά!

Ο Κόλχαας, ένας άνθρωπος υπερβολικά δίκαιος που πορεύεται στη ζωή του ήσυχα και ακολουθώντας τους νόμους, αδικείται από τους ισχυρούς και αντιδρά. Η αντίδρασή του δεν μένει απαρατήρητη, αφού παίρνοντας το νόμο στα χέρια του και αποκτώντας υποστηρικτές, προκαλεί την εξουσία, που βάζει στόχο να τον εξολοθρεύσει.

Η Ομάδα ‘Τρις’ καταφέρνει με λιτά μέσα, που χρησιμοποιεί έξυπνα να στηρίξει ένα πολυπρόσωπο κείμενο, αναλαμβάνοντας να αποδώσει πλήθος χαρακτήρων, αντιφατικών μεταξύ τους, αποδίδοντάς τους με επιτυχία και δημιουργώντας στα μάτια του θεατή ποικίλες εικόνες. Εκτός από το κείμενο που ρέει και είναι πλήρως κατανοητό στον θεατή, οπτικά η παράσταση εκπλήσσει, καθώς εντάσσεται στο χώρο τόσο χρωματικά (κοστούμια – τοίχοι υπογείου) όσο και με τη δημιουργική χρήση του φωτισμού. Παράλληλα, η εξαιρετική κινησιολογία και ο απόλυτος συντονισμός της ομάδας, οδηγούν σε ένα άρτιο και καθηλωτικό αποτέλεσμα.

Το ίδιο το κείμενο, διαχρονικό και επίκαιρο, μας παραπέμπει σε σημερινές καταστάσεις, όπου ‘ο καλός καλό δεν έχει’ και η αδικία – αναξιοκρατία επικρατούν, όταν υπάρχει άνωθεν υποστήριξη… Πόσοι ‘Κολχαας’ υπάρχουν άραγε ανάμεσά μας, σε μια κοινωνία που έχει αλλοιωθεί και κλασικές αξίες αντιμετωπίζονται ως γραφικές; Και κατά πόσο ο συγκεκριμένος χαρακτήρας μπορεί να αποτελεί ένα είδος έμπνευσης, για απόσπαση της σκέψης μας από τη λογική του καναπέ; Μπορεί οι μέθοδοί του να μην είναι πάντοτε οι ορθές, αλλά δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το κίνητρο και την πηγή της αγανάκτησής του. Μιας αγανάκτησης που δεν έμεινε στα λόγια…

Οι παραστάσεις ολοκληρώνονται σύντομα, γι’ αυτό μην χάσετε την ευκαιρία να την παρακολουθήσετε. Περισσότερα εδώ.