Eίδαμε την παράσταση ‘Ρωμαίος και Ιουλιέτα’ στο Πάνθεον
#peste na me fate
Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη απο τους “κανίβαλους”, που δρουν και τρέφονται από το δηλητήριο που τρέχει ποτάμι για τα θεατρικά δρώμενα…
Και το κάνω αυτό, γιατί δεν θα μπω στη διαδικασία να συνταχθώ με τη μάζα και να προσπαθήσω να τους γίνω αρεστός. Ομολογώ πως το έργο του Σαίξπηρ “Ρωμαίος και Ιουλιέτα” το έχω δει μόνο σε κινηματογραφικές εκδοχές και στη διασκευή από την ομάδα Ιδέα (Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2). Οπότε δεν θεωρώ εαυτόν γνώστη του πώς είναι ένα συμβατικό ανέβασμα αυτού του κειμένου, έτσι ώστε να κρίνω και να στέλνω στο πυρ το εξώτερον όποια απόπειρα νεωτερισμού.
Επίσης, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί τους κλασικούς συγγραφείς δεν πρέπει να τους πειράζουμε. Αυτά που οι περισσότεροι έγραψαν έχουν αραχνιάσει, αφού μετρούν περίπου 200 χρονάκια μεσοσταθμικά – ήταν ίδιος ο κόσμος τότε με σήμερα; Δεν αντιλέγω πως τα βαθύτερα νοήματα δεν έχουν αλλοιωθεί, καθώς οι άνθρωποι, αντί στο πέρασμα των ετών να προοδεύουν, γίνονται μάλλον χειρότεροι (απλά ξέρουμε και το κρύβουμε καλύτερα τώρα…), αλλά μια προσαρμογή στο σήμερα δεν είναι απαραιτήτως ένα τεράστιο όνειδος.
Στην παράσταση καθ’ αυτή μπορώ, με ειλικρίνεια, να πω ότι βρήκα αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία και κάμποσα αρνητικά. Σίγουρα δεν πρόκειται να την ξεχάσω για πολλούς καλούς λόγους και όχι για κακούς…
– Υπάρχουν δύο έφηβοι πρωταγωνιστές στην παράσταση. Εξαιρετικότατοι! Όσοι είχαμε την ευτυχία να δούμε τα δύο παιδιά στη συνέντευξη Τύπου, διαπιστώσαμε ότι είναι και πολύ καλά άτομα. Αυτό, πέρα από τη δουλειά που έχουν κάνει οι οικογένειές τους, δείχνει πως ο σκηνοθέτης δούλεψε συνολικά μαζί τους και τους έδωσε πράγματα και πέρα από την υποκριτική διδασκαλία (γιατί ξέρω πολλά παιδιά της ηλικίας τους – για να μην μιλήσω για μεγαλύτερα- που, αν είχαν κεντρικό ρόλο σε μια τέτοια παραγωγή, πιθανότατα θα έξυναν τα ταβάνια με τις μύτες τους… να τα βλέπουμε κι αυτά!).
– Είναι μια μεγάλη παραγωγή, ακριβή και προσεγμένη. Δεν ζούμε στο εξωτερικό που κάθε χρόνο βλέπουν 50 αντίστοιχα θεάματα, αλλά σε μια χώρα που το θέατρο στεγάζεται σε μεγάλο ποσοστό… ξέρουμε πού στεγάζεται και τι στοιχίζουν οι παραγωγές και με τι πενιχρά μέσα, γίνονται αξιολογότατες παραστάσεις στην πόλη. Για όλο αυτό το θέαμα δουλεύουν άνθρωποι και είναι τραγικό να μην το αναγνώριζουμε, μηδενίζοντας τα πάντα.
– Είδα υπέροχα κουστούμια και σκηνικά – φοβερή δουλειά από τον Απόλλωνα Παπαθεοχάρη. Καταπληκτική μουσική από τον Γιάννη Χριστοδουλόπουλο, που αδικήθηκε μάλλον από τον τρόπο που χρησιμοποιήθηκε.
– Τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς να μην αποδίδουν σύμφωνα με τις δυνατότητές τους – ειδικά οι γονείς των δύο ηρώων ήταν πολύ κακοί. Ατυχής κατ’εμέ η επιλογή του κύριου Ψάλτη στο ρόλο της παραμάνας της Ιουλιέτας, καθώς έδωσε στην παράσταση μια νότα φαιδρότητας που δεν ήταν απαραίτητη. Ο μόνος που διασώθηκε στα μάτια μου ήταν ο Δημητρης Πιατάς.
– Η μίξη σαιπξηρικού κειμένου και ελληνικών ποιημάτων δεν λειτούργησε καθόλου. Μάλλον αμηχανία έφερε στο κοινό και σύγχυση…
– Ένιωσα πως η παράσταση πατούσε σε πολλές χρονικές εποχές. Ενώ η έναρξη προδιαθέτει για μια gothic σύγχρονη εκδοχή, στην πορεία αποσυντονίστηκα, γιατί δεν κατάλαβα σε τι χρόνο διαδραματίζοταν η δράση. Λες και ήμασταν σε μια χρονοκάψουλα και πηγαίναμε σε δύο διαφορετικές εποχές τη δράση ταυτοχρόνως (πώς να εξηγήσω αλλιώς τα αυτόματα όπλα και τα σπαθιά ταυτοχρόνως;)
– Βρήκα εξαιρετικά υποκριτικό ό,τι λέχθηκε περί βωμολοχίας. Δηλαδή εσείς σε ένα καυγά χρησιμοποιείτε πληθυντικό ευγενείας και όλη την très comme il faut συμπεριφορά σας (πετάτε και λίγο πιάνο ίσως, που μάλλον γνωρίζετε, ε;)… εγώ πάντως το άντε γ@μ… το έχω εύκολο, ειδικά όταν θέλω να προκαλέσω κάποιον (που, μεταξύ μας, η ωραιότερη ευχή είναι!).
– Για τον δημιουργό της παράστασης έχω να πω τα εξής – τον σέβομαι απεριόριστα, γιατί ακολουθήσε το όραμά του και έπραξε αυτό που ήθελε. Φοβήθηκε, όπως δήλωσε, την αναμέτρηση με τον Σαίξπηρ, και δεν ξέρω αν σε αυτήν την συγκυρία βγήκε κερδισμένος. Σίγουρα πέτυχε να καταδείξει τη διαφορά των δύο κόσμων, ενηλίκων – εφήβων και αρκετά από τα τραγικά στοιχεία του έργου μέσα από εικόνες, και όχι με λόγο (γι’αυτό πρέπει να παρακολουθείς προσεκτικά το σύνολο της δράσης). Δίδαξε καλά τους νεαρούς του πρωταγωνιστές και μάλλον “έχασε” τους ενήλικους… Συνολικά παρέδωσε στο κοινό μια γεμάτη παράσταση που δε βαριόσουν να παρακολουθήσεις, σε μια πιο εύπεπτη εκδοχή του έργου βάσης της, αφού το δραματικό στοιχείο (ειδικά στο δεύτερο μέρος που χαρακτηρίζεται ως τέτοιο) δόθηκε πολύ χαλαρά και χωρίς τον τόνο που πιθανόν απαιτούσε (για τα backpack των πρωταγωνιστών δε θα μιλήσω κι εγώ, ήταν λίγο άκυρα).
Είναι πολύ εύκολο να αναθεματίζουμε τον άλλο και να στήνουμε λαϊκά δικαστήρια. Αν κρεμούσαμε στην πλατεία Συντάγματος, όποιο σκηνοθέτη μας χαλούσε την διάθεση, τότε δύο πράγματα θα συνέβαιναν:
α) θα ξεμέναμε απο σκηνοθέτες κάποια στιγμή.
β) η Όθωνος θα μετονομαζόταν σε Εκτελεσθέντων Σκηνοθετών.
Σίγουρα δεν μιλάμε για μια από τις καλύτερες παραστάσεις της σεζόν, αλλά το μην σου βγει στο 100% κάτι δεν είναι έγκλημα. Προσωπικά μου άρεσε αρκετά αυτό που είδα, γιατί με έβαλε σε μια διαδικασία να σκεφτώ αρκετά και γιατί το 2ωρο εκείνης της Κυριακής πέρασα καλά! Αυτό μετράει στο τέλος της μέρας – αν πέρασες καλά κι αν σου άφησε κάτι το θέαμα που είδες, για ασχοληθείς βαθιά κι όχι για να συντονιστείς με τον όχλο που εξαργυρώνει μάλλον παλιά γραμμάτια σε συγκεκριμένους ανθρώπους.
Περισσότερα εδώ.
