Είδαμε την παράσταση ‘Γιατί μαμά;’ στο Studio Μαυρομιχάλη

Πολλοί οι θεατρικοί μονόλογοι και φέτος και όσο περισσότερους παρακολουθώ τόσο οι προσδοκίες μου αυξάνονται. Μετά το εξαιρετικό ‘Κοιμήθηκα με τα μαλλιά μου μέσα σε ένα άδειο κουτί πίτσας’ ξαναβρεθήκαμε στο Studio Μαυρομιχάλη για να δούμε τον μονόλογο ‘Γιατί μαμά;’, σε κείμενο Τζωρτζίνας Τζήλιου και σκηνοθεσία Αριστοτέλη Μαγουλά. Επί σκηνής η Λίζυ Ξανθοπούλου, στο ρόλο μιας, εξαρτώμενης από τη μητέρα της, γυναίκας.

Πρωταγωνιστής εκτός της ιδίας ένα (κομμένο) τηλέφωνο που σχεδόν δεν το αφήνει από τα χέρια και το οποίο τροφοδοτεί τον ιδιόμορφο, αλλά όχι ασυνήθιστο εθισμό της. Η μητέρα είναι πάντα εκεί για να κρίνει, επικρίνει και ελέγξει. Η ίδια αγανακτεί από αυτό το αποπνικτικό ενδιαφέρον, το οποίο, όμως, και επιζητά. Κυνηγημένη από τις αναμνήσεις και τους φόβους της έχει παγιδευτεί μέσα στην καταλυτική σχέση μητέρας – παιδιού. Μιας σχέσης εκ προοιμίου δυνατής, που, στην περίπτωσή της, έχει ξεπεράσει το φυσιολογικό όριο και φλερτάρει με την εμμονή.

Ένα καταπληκτικό κείμενο αξιοποιείται από την ερμηνεία της πρωταγωνίστριας και την άψογη σκηνοθετική καθοδήγηση. Ο στόχος που τέθηκε, της βίωσης του θεατή των γεγονότων μαζί με τον χαρακτήρα, επιτυγχάνεται πλήρως και το χαμόγελο διαδέχεται το δάκρυ. Κάπου μέσα στην ηρωίδα κάθε θεατής βρίσκει κομμάτια του εαυτού του και νιώθει την απελπισία της, που αποτυπώνεται σε πολλά επίπεδα και έχει ποικίλες αιτίες. Μέχρι το τέλος, το οριστικό ‘σ’ αγαπώ’, που σφραγίζει μια σχέση αιώνια και άφθαρτη.

Η παράσταση θα πάρει παράταση, λόγω επιτυχίας! Περισσότερα εδώ.