Είδαμε την παράσταση ‘Η Προίκα’ στο Θέατρο Αλκμήνη

Πρόσφατα ήμασταν καλεσμένοι στο πάρτι γενεθλίων της Αρετής. Μιας γυναίκας κοντά στα εξήντα, μιας φιγούρας της διπλανής πόρτας, με φωτιά στο βλέμμα, που αποπνέει, όμως, και μία διαρκή αίσθηση απορίας, ένα σιτεμένο ‘γιατί’ που δεν έχει λάβει ποτέ απάντηση… Το σπίτι, λιτό και παλιομοδίτικο στα δικά μας μάτια, αλλά όχι μακριά από την οικειότητα που μας προκαλεί, καθώς κάπως έτσι ήταν και το σπίτι της γιαγιάς μας, της θείας μας, της μητέρας μας… Φιλόξενη η Αρετή, αλλά πάνω απ’ όλα άκρως ομιλητική. Ένας άνθρωπος που θέλει να εκφραστεί, να ξεσπάσει και το σημαντικότερο, κάποιον να την ακούσει. Όχι απαραίτητα να τη συμβουλέψει μετά, αλλά να την συμπονέσει. Και εμείς, ήμασταν εκεί, πρόθυμοι ακροατές.

Η Αρετή μάς έχει ταξιδέψει στο δικό της σήμερα, μια μέρα του Μάρτη της δεκαετίας του ’70, και αρχίζει μια αφήγηση ζωής, με αφορμή το μπαούλο με τα προικιά της. Μια γλυκόπικρη αναδρομή με νοσταλγία και συναισθηματικές διακυμάνσεις, που δεν μας προκαλεί οίκτο ή θλίψη, γιατί πράγματι η ζωή είναι μια διαδρομή που επιλέγουμε ως ένα βαθμό εμείς, αλλά και ο άγνωστος παράγοντας, που λέγεται τύχη. Κάπου κάπου το χτύπημα του τηλεφώνου διακόπτει τη ροή του λόγου της, αλλά αποδεικνύεται κάθε φορά πως δεν είναι πιο σημαντικό από την αφήγηση, παρά μια υπενθύμιση της μοναξιάς της. Η ηρωίδα μάς κοιτά στα μάτια και η διήγηση ξετυλίγεται, από τις οικογενειακές αναμνήσεις μέχρι τον έρωτα, που τον γνώρισε στο πρόσωπο διαφορετικών, μεταξύ τους, χαρακτήρων, αλλά και περιστατικών που δεν τις επέτρεψαν να τον διατηρήσει με κανέναν. Έτσι, τα όνειρα έμειναν ανεκπλήρωτα και οι αναμνήσεις εκεί να την βασανίζουν. Δεν λυπάσαι, όμως, την Αρετή, γιατί μέσα από τις επιλογές της, αλλά και τις ατυχίες της, δεν συμβιβάστηκε. Παραμένει δυναμική και αποφασιστική. Το παρελθόν δεν μπορεί να ξεχαστεί, αλλά πατώντας δυνατά στο παρόν, βλέπει αισιόδοξα το μέλλον!

Μια εξαιρετική παράσταση, σε ένα καταπληκτικό κείμενο της Μπέτυς Μαγρίζου (αξίζει να αναφέρουμε ότι έχει λάβει κρατικό βραβείο το 2006), σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή, που ξεχωρίζει για την ευαισθησία και την καλαισθησία της. Προτείνουμε ανεπιφύλακτα να τη δείτε! (μόνη ένσταση, οι στενάχωρες θέσεις της Μικρής Σκηνής του θεάτρου· ελπίζουμε να γίνει κάτι στο μέλλον για την άνεση των θεατών).

Περισσότερα εδώ.