ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ ΔΥΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΟ ΧΥΤΗΡΙΟ

Ένα βράδυ του Νοέμβρη ταξιδέψαμε σε μέρες Ιούνη, από τα χείλη της Ρουμπίνης Βασιλακοπούλου, σε έναν μονόλογο ψυχής στην παράσταση ‘Μωρό μου’ στο Χυτήριο. Ένα κείμενο δικό της, δυνατό και με μαγκιά! Μια γυναίκα που αναλογίζεται, σκέφτεται και αναζητά.

Η χωροταξία των θέσεων στο Χυτήριο ήταν αλλαγμένη, σε κυκλική μορφή και με κάποιους θεατές πάνω στη σκηνή. Αυτός ο τρόπος μας έφερνε, κάποιους πιο κοντά στην ηρωίδα, αλλά και κάποιους άλλους πιο μακριά. Κάθε θεατής είχε τη δική του οπτική γωνία, όπως ακριβώς γίνεται και μετά το τέλος της παράστασης, όταν οι απόψεις των παρευρισκομένων εναλλάσσονται για το χαρακτήρα της γυναίκας που μόλις τους αφηγήθηκε ένα μέρος της ζωής της.

Η Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου μπήκε επιβλητικά στο χώρο και με ύφος ντίβας κάθισε κοντά μας και ξεκίνησε να ξεδιπλώνει τις σκέψεις της. Με γλώσσα τολμηρή και πέρα από τις συμβάσεις μίλησε για τον έρωτα, τις περιπέτειές της, τα συναισθήματά της και τους ανθρώπους που σημάδεψαν τη ζωή της. Με μία γλυκιά κούραση στην έκφραση· την κούραση ενός χορτάτου, όμως, ανθρώπου, που πιθανότατα, αν είχε την ευκαιρία να ξαναζήσει, θα έκανε ακριβώς τα ίδια λάθη, τις ίδιες επιλογές. Έχει πλήρη συναίσθηση αυτών των επιλογών, αλλά δεν μοιάζει να τις μετανιώνει. Εκπέμπει μια εύθραυστη αυτοπεποίθηση και η αφήγησή της είναι γοητευτική. Κι εμείς, εκεί, να χαμογελάμε, να ταυτιζόμαστε και να μας φαίνεται πολύ λίγος ο χρόνος που μας παραχώρησε.

Ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, σε μια ερμηνεία πολύ σωστά δουλεμένη, που δεν κουράζει τον θεατή, πάνω σε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο. Δεν υπάρχουν συναισθηματικές κορυφώσεις, αλλά πιθανότητα δεν είναι και αυτός ο στόχος. Η ηρωίδα ήθελε να μιλήσει απλά σε κάποιους… κι εμείς όλοι έτυχε να είμαστε διαθέσιμοι.

Αλλά και μια άλλη κυρία είχε πολλά να πει στο Χυτήριο. Η παράσταση “Happy” Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α., που πήρε και παράταση έως 25/11, μας είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον από τον τίτλο και μόνο. Τι μπορεί να σημαίνει το κάθε γράμμα, στο γνωστό αυτό γυναικείο όνομα. Η περιέργειά μας λύθηκε μετά το τέλος της παράστασης… Και δεν θα σας το αποκαλύψουμε.

Καθώς είχαμε κάτσει σε ένα ωραίο σημείο του θεάτρου περιμέναμε να αρχίσει η παράσταση. Ξαφνικά ακούστηκαν φωνές και φασαρία στο παρασκήνιο. Όλοι αναρωτήθηκαν τι συμβαίνει… Και κάπως έτσι ξεκίνησε η αφήγηση της Μαιρούλας. Μιας κοπέλας της διπλανής πόρτας που σε ένα άκρως επίκαιρο (και εξαιρετικό) κείμενο έρχεται να φωνάξει αυτά που πολλοί σκεφτόμαστε και αναρωτιόμαστε, αλλά διστάζουμε οι περισσότεροι να εκφράσουμε. Οι λόγοι; Πολλοί! Η προσωπική ανασφάλεια, ο φόβος του ‘τι θα πει ο κόσμος’, η καλή εικόνα που θέλουμε να δείχνουμε προς τα έξω, ο συμβιβασμός με τις καταστάσεις, και ο κατάλογος συνεχίζεται… Στον χείμαρρο των λόγων της βρίσκουν θέση πλήθος εννοιών και συναισθημάτων. Πώς είναι οι σχέσεις σήμερα; Πόσο μόνοι είμαστε; Ο θάνατος, τα όνειρα, ο καταναλωτισμός… Και συνεχίζει να μιλά, να προβληματίζει, να μας κάνει να κουνάμε το κεφάλι σε αποδοχή.

Η Μαιρούλα είμαστε όλοι, περισσότερο ή λιγότερο. ‘Ολοι αυτοί που θέλουν να ξεφύγουν από το μέτριο και να βιώσουν τις ανθρωπινες σχέσεις, πέρα από την επιφάνεια των συμβάσεων, ουσιαστικά και βαθιά. Κι εμείς είμαστε μαζί της σε αυτόν τον αγώνα. Θα γίνει κάτι όμως; Μπορεί και όχι. Αλλά παραδοσιακά, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Συμβουλή μας για αυτήν την παράσταση που ολοκληρώνεται την Παρασκευή: Δ.Ε.Ι.Τ.Ε.Τ.Η.

Για την παράσταση ‘Μωρό μου’ περισσότερα εδώ.

Για την παράσταση ‘Happy Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.’ περισσότερα εδώ.