Είδαμε την παράσταση ‘I love U bubuna!’ στο Tσάι στη Σαχάρα

Η κομεντί, και γενικότερα η αισθηματική κωμωδία, χαρακτηρίζεται από πολλούς ως “ευκολάκι” και ευτελές είδος θεατρικής πράξης.

Γιατί καλή/καλέ μου, το λες αυτό; Είναι εύκολο με έναν ξένο να παίζεις τον ερωτευμένο (ηθοποιοί είναι, τη δουλειά τους κάνουνε, θα πεις….), ανεξαρτήτως της διάθεσής σου και μπροστά σε ένα κοινό που συχνά δε σέβεται τον κόπο και τη δουλειά σου; (άλλη πονεμένη ιστορία κι αυτή· με την κουβεντούλα την ώρα της παράστασης ή τα κινητά, που πρέπει τότε να στείλουμε μήνυμα στον κάθενα, που, ενώ ίσως ξέρει πού είμαστε, στέλνει… τον πόνο του…). Είναι εύκολο πράγμα να αποτυπώσεις με τέτοιο τρόπο μια ιστορία, ώστε στο τέλος το κοινό σου να πει “ήταν μια αληθινή ιστορία κι όχι σαν άλλες που μοιάζαν σαν κουραμπιέδες με χρυσόσκονη (αντί άχνης – όχι καλή μου, δεν τρώγεται αυτό, ούτε για ντεκορ δεν κάνει!), που έχουμε παρακολουθήσει”; Δηλαδή δεν κοπιάζουν οι συντελεστές αυτών των παραστάσεων; (αν όχι, να ανεβαίνουν μόνο τέτοιες, να έχουμε “ξεκούραστους” ηθοποιούς).

Μια τέτοια παράσταση είχα τη χαρά να δω πριν λίγες μέρες στο ‘Τσάι στη Σαχάρα’. Ιδιαίτερος χώρος με καλές επιλογές, συνήθως, που σέβονται το θεατή τους. Η συγκεκριμένη παράσταση με ιντριγκάριζε για τη θεματολογία της, που την βρήκα και επίκαιρη και δύσκολη ως προς το χειρισμό της.

Αλλοδαπός μπαίνει σε σπίτι να κλέψει νεαρή κοπελιά, δεν τα καταφέρνει και, μέσα στο μπλέξιμο της κατάστασης, οι δυο τους τα βρίσκουν και αναπτύσσεται ένα ειδύλλιο. Πόσο πιθανό το βλέπεις να μπει να σε κλέψει κάποιος, που δε θέλει στην ουσία να κλέψει, αλλά να φάει, γιατί πεινάει, και να είναι και όμορφος και να σου κάνει και κλικ και να αποδειχτεί και καλό παιδί; Στην πραγματική ζωή ελάχιστες πιθανότητες έχει το σενάριο, στη σκηνή όμως έρχεται και δένει πολύ ωραία και το ευχαριστιέσαι!

Έξυπνο, σε γενικές γραμμές, κείμενο, σε απλά ωραία ελληνικά, με ροή που σε κρατάει, παρόλο που υποψιάζεσαι το τέλος, αν και την “ανατροπή” που κάνει, προσωπικά, θα ήθελα να μην συμβεί ποτέ – το γουστάρω όλο το θέμα να μείνει παραμύθι, να μη λειτουργήσει ξανά το “αλλάζω και σε δοκιμάζω”, αλλά ο φτωχός, πλην τίμιος, να παραμείνει έτσι. Πώς θα τη βγάλουν στο μέλλον, ποιος νοιάζεται· εμάς το συναίσθημα μας ενδιαφέρει (μήπως εμείς τώρα έχουμε για να περάσουμε; Τον βρίσκουμε, όμως, τον τρόπο μας, έτσι να τον βρουν κι αυτοί).

Σκηνοθετικά δεν παρατήρησα κάτι το κραυγαλέο ή το αξιομνημόνευτο, μια τυπική σκηνοθετική γραμμή με ελευθερία στους πρωταγωνιστές είδα, που μια χαρά λειτουργεί στην παράσταση. Ένσταση μόνο στη μουσική επένδυση – όχι άλλο ρε παιδιά το στανταράκι με λαϊκό άσμα στο κινητό της μικρής ‘αφελούς’ ξανθιάς· έχει πολυφορεθεί το κουστουμάκι, κάντε κάτι πιο ανατρεπτικό (βάλε μου έναν Τσαϊκοφσκι και την ατάκα “μπορεί να γουστάρω τα μπουζούκια στην παραλιακή, αλλά μεγάλωσα με μπαλέτο, γαλλικά και πιάνο!”, να κάνω περισσότερο κέφι).

Οι δύο πρωταγωνιστές πάρα πολύ καλοί σε αυτό που καλούνται να παίξουν, άνετοι και έχουν ωραίο δέσιμο. Για τον Γ. Κοντοπόδη δεν θα πω τίποτα, γιατί είναι γνωστό πόσο ταλαντούχος είναι και εξακολουθώ να απορώ γιατί δεν τον έχουν “ανακαλύψει” ακόμα, και επιπλέον μου χρωστάει την επιταγή από την προηγούμενη φορά που του έγραψα καλά λόγια! (όχι που δεν θα το έλεγα!)

Εντύπωση μου έκανε η συμπρωταγωνίστριά του, Αγλαΐα Σκλάβου, που δεν γνώριζα καν την ύπαρξή της, με τη συνολική της παρουσία και τη χημεία που βγάζει με τον Γιώργη. Απρόσμενα πολύ καλή κι ευχάριστη έκπληξη.

Συνολικά έχουμε να κάνουμε με μια τιμιότατη κομεντί, με ωραίο κείμενο, όμορφη ιστορία, που σκοπό έχει να ψυχαγωγήσει το κοινό της (σε μένα δούλεψε μια χαρά, μετά από μια τελείως στραβή μέρα). Να πάτε να τη δείτε, γιατί, μέσα στη μουντρούχα των καιρών, το γέλιο και η καλή διάθεση είναι μεγάλη υπόθεση και η συγκεκριμένη δουλειά τα προσφέρει απλόχερα και τα δύο!

Περισσότερα εδώ.