Είδαμε την παράσταση ‘Χωρίς Ανάσα’ στο θέατρο Λύχνος

Μια παράσταση που μου κέντρισε το ενδιαφέρον αμέσως μόλις έμαθα γι’ αυτήν είναι το ‘Χωρίς Ανάσα’ στο θέατρο Λύχνος. Δεν βλέπεις κάθε μέρα θεατρικό έργο που χαρακτηρίζεται ως ερωτικό θρίλερ. Συνήθως, το είδος αυτό ευδοκιμεί στον κινηματογράφο και φυσικά είναι άκρως γοητευτικό και ατμοσφαιρικό!

Ουσιαστικά αυτή η παράσταση είναι το προσωπικό όραμα του Ιάκωβου Μυλωνά, ο οποίος και πολυπράττει, έχοντας την ιδιότητα του συγγραφέα, του σκηνοθέτη και του ηθοποιού. Μια παράσταση που ενέχει ρίσκο και παρόλα αυτά το τόλμησε να προσφέρει στον θεατή κάτι το διαφορετικό.

Αυτό που μου άρεσε από την αρχή ήταν το πάθος των πρωταγωνιστών, ως προς την πίστη τους προς αυτό που δημιούργησαν και παρουσίασαν μπροστά μας. Δεν έλειψαν κάποιες ερμηνευτικές υπερβολές, αλλά δεδομένου του είδους του έργου, δεν ενόχλησαν. Η ιστορία είχε αρκετό ενδιαφέρον και έγινε σοβαρή προσπάθεια να αποδοθούν τα νοήματα και η απαιτούμενη υποβλητική ατμόσφαιρα, παρόλο που τα μέσα δεν ήταν αυτά που διαθέτουν άλλες μεγαλύτερες παραγωγές. Σίγουρα, το μεράκι και η δουλειά που έγινε είναι προφανή και συνετέλεσαν στο αξιοπρεπέστατο αποτέλεσμα που είδαμε.

Σίγουρα στο θέατρο το θέμα των σχέσεων «φοριέται» πολύ, αλλά όχι ακριβώς με αυτόν τον τρόπο. Επικρατεί κυρίως το ρομαντικό στοιχείο, αλλά σε αυτήν την παράσταση έχουμε πάθος, εξάρτηση και αιώνια αγάπη. Και φυσικά, το στοιχείο του θρίλερ, που δεν θα σας αποκαλύψω, αλλά διατηρεί το ενδιαφέρον του θεατή, ακόμα κι αν σου δημιουργηθούν κάποιες υποψίες για τα γεγονότα και την τελική αποκάλυψη.

Για τον θεατή δίπλα μου που εκφραζόταν λίγο δυνατά, ελαφρά ξαφνιασμένος από τις (σεμνές) ερωτικές σκηνές, να του πω ότι αν ήθελαν οι συντελεστές θα μπορούσαν να είναι και πιο έντονες έως και γραφικές, αφού το «σήκωνε» το είδος του έργου, αλλά προφανώς –και προς τιμήν τους- δεν κυνήγησαν την προβολή με έναν τέτοιου είδους «κράχτη», αλλά πόνταραν στα νοήματα και την ουσία των συναισθημάτων.

Οι παραστάσεις ολοκληρώνονται σύντομα, γι’ αυτό περισσότερα εδώ.