Η Παναγιώτα κι ο Φώτης ζουν μια ήσυχη φαινομενικά ζωή, σε ένα χωριό κάπου στα υψόμετρα της Θεσσαλίας. Εκεί εγκαταστάθηκαν το 1966, μετά την επιστροφή τους από την Τασκένδη, όπου βρέθηκαν πολιτικοί πρόσφυγες το 1948, μετά το τέλος του Εμφυλίου, όπου έλαβαν και οι δυο μέρος, ως μέλη του Δημοκρατικού στρατού. Κατά τη διάρκεια της φυγής τους, σε μια στάση του ταξιδιού, έχασαν την κόρη τους, Ελένη, και δεν την ξαναείδαν […]
Στην Αυστραλία των αρχών του 20ου αιώνα, όσοι ζούσαν στην ενδοχώρα στις μεγάλες πεδιάδες ή στις αφιλόξενες ερήμους, είχαν μικρή συχνότητα επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο και αυτό συνέβαινε, όταν επισκεπτόταν κάποια πόλη για προμήθειες ή όταν περνούσαν οι ταχυδρόμοι της εποχής για την αλληλογραφία. Το περιβάλλον είχε την άγρια ομορφιά της παρθένας φύσης, αλλά έκανε σκληρούς και ιδιόμορφους τους ανθρώπους που κατοικούσαν εκεί, καθώς σε διαφορετική περίπτωση η επιβίωση […]
- Παρακολουθείτε με πολύ ενδιαφέρον, μου είπε το νεαρό κορίτσι από τη διπλανή θέση. - Μέχρι στιγμής την βρίσκω εξαιρετική ως παράσταση, εσείς; - Εμείς, δηλαδή εγώ και η παρέα μου, νομίζαμε ότι θα ήταν σαν την ταινία... - Εννοείτε το φιλμ του 1992 με τον Πατσίνο προφανώς, όμως υπάρχει μια ιταλική ταινία του 1974, που βασίστηκε στο ίδιο βιβλίο, που έχουν διασκευάσει κι εδώ, του 1969 είναι νομίζω - […]
Λένε πως το παιδί που υπήρξαμε όλοι οι ενήλικες κάποτε, βρίσκεται κάπου μέσα μας και συχνά - πυκνά επηρεάζει σκέψεις που κάνουμε και αποφάσεις που παίρνουμε - για εμένα προσωπικά μπορώ να το επιβεβαιώσω μέχρι κεραίας! Τα Χριστούγεννα, στο σπίτι που ζω με τη σύντροφό μου, είναι μια περίοδος που το πιτσίρικι, που προανέφερα, βγαίνει στο προσκήνιο και δημιουργεί ένα παιχνιδιάρικο σκηνικό με χρώματα και φώτα, και όπως εύκολα αντιλαμβάνεστε […]
Στο Πείραμα Νο.4, σε κείμενο και σκηνοθεσία Σταμάτη Πακάκη, δεν παρακολουθείς απλώς μια παράσταση, αλλά «κινδυνεύεις» ανά πάσα στιγμή να βρεθείς όρθιος, με ένα μπαλόνι στο χέρι ή να συμμετέχεις σε κάτι που δεν ξέρεις αν είναι παιχνίδι, σκηνή ή κοινωνικό σχόλιο. Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι η παράσταση δεν ενδιαφέρεται για τη διατήρηση της κλασικής θεατρικής σύμβασης, καθώς το όριο σκηνής και πλατείας είναι ρευστό, επισφαλές και […]
Ο Roberto Athayde, Βραζιλιάνος συγγραφέας και δραματουργός, συνδέθηκε στενά με το πολιτικό και κοινωνικά παρεμβατικό θέατρο της Λατινικής Αμερικής της δεκαετίας του 1970, ενώ το έργο του χαρακτηρίζεται από έντονη κριτική στους μηχανισμούς εξουσίας, στην ιδεολογική χειραγώγηση και στις αυταρχικές δομές που διαπερνούν την εκπαίδευση, την πολιτική και την καθημερινή κοινωνική πρακτική, συχνά μέσα από σατιρικές ή φαινομενικά ρεαλιστικές καταστάσεις που σταδιακά αποκαλύπτουν τη βία τους. Η Κυρία Μαργαρίτα (Apareceu […]
Η αγαπημένη μου γιαγιά, που μαζί της έζησα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, συνήθιζε να λέει, γελώντας "αυτό το παιδί, εμείς το χαλάσαμε, επειδή, όταν το είχαμε μικρό, τότε που οι δικοί του ήταν στα καράβια, του μιλάγαμε συνεχώς και το σέρναμε σε όλα τα σπίτια της γειτονιάς και συνέχεια άκουγε ομιλίες και κουβέντες και οι πιο γέροι του λέγανε παραμύθια". Αυτό ήταν η απάντησή της στον "καημό" της […]
Η stand up – επιθεώρηση «Όλα Μόνοι Μας» των Ευθύμη Κάλφα και Βασίλη Καλφάκη, αποτελεί μια σύγχρονη σύζευξη δύο παραδοσιακά συγγενών, αλλά σήμερα συχνά απομακρυσμένων, θεατρικών ειδών, της επιθεώρησης και του stand-up comedy. Με τον χαρακτηρισμό «stand-up – επιθεώρηση» να συμπυκνώνει την υβριδική τους πρόταση, οι δημιουργοί παρουσιάζουν ένα ολοδικό τους, ευρηματικό και βαθιά προσωπικό θέαμα, όπου η σάτιρα, η μουσική, ακόμη και ο αυτοσαρκασμός, συνδιαλέγονται με την ελληνική πραγματικότητα […]
Ένα μονόπρακτο 15 λεπτών ευτύχησε να "μεγαλώσει" και να γίνει ένα κανονικό θεατρικό έργο και μάλιστα να παρουσιαστεί με επιτυχία για δύο διαδοχικές χρονιές - ο λόγος για το "Κέικ" του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη και το σχετικά μακρινό 2014. Φέτος, το έργο ξαναβρήκε τον δρόμο του για τη σκηνή στο θέατρο Εμπορικόν και συνδυάσαμε μια βόλτα στα χριστουγεννιάτικα στολισμένα δρομάκια στου Ψυρρή με την παρακολουθησή της παράστασης. Περίοδος γιορτών και στο […]
