Είδαμε την παράσταση ‘Τα Μαγικά Χριστούγεννα του Πινόκιο’ στο Christmas Theater
Λένε πως το παιδί που υπήρξαμε όλοι οι ενήλικες κάποτε, βρίσκεται κάπου μέσα μας και συχνά – πυκνά επηρεάζει σκέψεις που κάνουμε και αποφάσεις που παίρνουμε – για εμένα προσωπικά μπορώ να το επιβεβαιώσω μέχρι κεραίας!
Τα Χριστούγεννα, στο σπίτι που ζω με τη σύντροφό μου, είναι μια περίοδος που το πιτσίρικι, που προανέφερα, βγαίνει στο προσκήνιο και δημιουργεί ένα παιχνιδιάρικο σκηνικό με χρώματα και φώτα, και όπως εύκολα αντιλαμβάνεστε είναι και η πιο αγαπημένη μας περίοδος του χρόνου. Θεματικές ταινίες παρακολουθούνται μετά μανίας, με συνοδεία των εποχιακών γλυκών και ποτών και, αν προκύψει και κάποια θεατρική παράσταση στο πνεύμα των ημερών, εφόσον εξυπηρετούν οι μέρες-ώρες που παίζει, μπαίνει στην ατζέντα. Κάπως έτσι προέκυψε, μια Κυριακή μεσημέρι, η βόλτα από το Christmas Theater για να παρακολουθήσουμε “Τα Μαγικά Χριστούγεννα του Πινόκιο”.
Στο χωριό που ζει ο Πινόκιο, κάποιος έκλεψε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όλα τα στολίδια του και ο δήμαρχος, απελπισμένος, καθώς δεν προλαβαίνουν να ετοιμάσουν ένα καινούργιο, σκέφτεται μήπως θα ήταν καλή ιδέα να μη γιορτάσουν τα Χριστούγεννα φέτος, κάτι που δεν δέχονται καθόλου καλά οι κάτοικοι. Μέσα σε όλη την αναστάτωση, ο ήρωάς μας, που πλεον είναι ένα έφηβο αγόρι, αποφασίζει να κάνει τα πάντα για να μη χαθούν τα Χριστούγεννα. Ξεκινάει για την πιο μεγάλη βιβλιοθήκη του κόσμου, που εκεί υπάρχει όλη η γνώση, και η βιβλιοθηκονόμος της τον ενημερώνει πως θα τον βοηθήσει στην αποστολή του, δίνοντάς του το μαγικό βιβλίο των παραμυθιών και ζητώντας του να χρησιμοποιεί, μαζί με τα λόγια που το ενεργοποιούν, τη φαντασία του, ώστε έτσι να καταφέρει να φτάσει στη χώρα αυτού που έκλεψε το χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Έτσι, ο δημοφιλής μας ήρωας αρχίζει το ταξίδι του με πρώτη στάση το παραμύθι του Αλαντίν, συνεχίζει στην Ινδία, στη ζούγκλα, ψάχνοντας τον Μόγλη, κατόπιν συναντά τη χώρα του βυθού, που ζει η Άριελ, και καταλήγει, μετά από μια δυνατή “αναμέτρηση” με τον εαυτό του, στον μαγικό κόσμο του Halloween, όπου ο βασιλιάς του έχει κλέψει το δέντρο και ετοιμάζεται να το πυρπολήσει… Με την πειθώ του και δώρα που μάζεψε στα προηγούμενά του ταξίδια, τον κάνει να ξαναπιστέψει πως τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή χαράς και πίστης κι έτσι μαζί επιστρέφουν στο χωριό, όπου ξαναστήνουν στην πλατεία το στολισμένο δέντρο, γεμίζοντας με χαρά όλους τους κατοίκους!
Όλο το νόημα της παράστασης κινείται στον άξονα “έχουμε χάσει την παιδικότητά μας, δεν χρησιμοποιούμε καθόλου τη φαντασία μας και δεν εξηγούνται όλα με τη λογική” και ως δίδαγμα για μικρούς και μεγάλους προβάλλει το “αν πιστεύεις στον εαυτό σου και προσπαθείς, μπορεί να καταφέρεις πολλά – όχι τα πάντα, αλλά θα γνωρίζεις πως έχεις προσπαθήσει για το καλύτερο”. Με γνώμονα την αρχή που διέπει όλο το κείμενο, είναι μάταιο με τα μάτια του ενήλικου να κάνουμε σοβαρή κριτική – όλο το έργο είναι η αποθέωση της αχαλίνωτης παιδικής φαντασίας, που μπορεί να ταξιδέψει οπουδήποτε θελήσει και να δημιουργήσει οποιονδήποτε κόσμο και να τον σώσει από μια τυχόν συμφορά που παραμονεύει. Έτσι κι εδώ, ένας ήρωας ενός παραμυθιού, στην πορεία του προς την ενηλικίωση, απορρίπτει όλα όσα έχει ζήσει ως παιδί, όταν νομίζει πως με αυτόν τον τρόπο δεν βγάζει πουθενά, για να αναγκαστεί σε μια ουσιαστική συζήτηση με το παιδί μέσα του, να παραδεχτεί πως δεν μπορεί να πορεύεται χωρίς αυτές τις εμπειρίες ή να τις έχει θαμμένες και χάρις σε αυτές να γίνει ο σωτήρας των Χριστουγέννων. Αυτά τα αντιλαμβάνόμαστε οι σκεπτόμενοι “μεγάλοι” που την ψάχνουμε λίγο πίσω από τις λέξεις και την εικόνα…
Για τα παιδιά, που το έχουν με τη φαντασία και δεν τα έχει τρελάνει η καθημερινότητα ακόμη, η παράσταση είναι το καλύτερό τους! Ένας κουρδισμένος θίασος, που αλλάζει σε κάθε παραμύθι στολές, χορευτικά και μουσικές και τραγούδι, πολλές αλλαγές σκηνικών και συνολικά ένα μεγάλο ταξίδι με ευτυχισμένο τέλος. Στα πρόσωπά τους έβλεπες την ευτυχία για ό,τι είχαν παρακολουθήσει, μετα το τέλος της παράστασης, αν και ορισμένα κάπως κουράστηκαν, γιατί τους έκατσε κομμάτακι ζόρικο το δίωρο που ξόδεψαν (μαζί με το διάλειμμα), καθισμένα σε μια καρέκλα. Με τις φωνούλες τους, απαντούσαν στους γονείς για όσα τους άρεσαν, περιγράφοντας, το καθένα, τη δική του στιγμή, δημιουργώντας ένα ηχητικό ποτάμι “κελαϊδισμάτων”, καθώς αποχωρούσαμε – είμαι βέβαιος πως για κάποιες μέρες, ακόμη και στα σπίτια τους, θα θυμόντουσαν και θα μιλούσαν για το έργο.
Εμείς, που αρνούμαστε να αποδεχτούμε πως βρισκόμαστε ήδη μισό αιώνα πάνω στη γη και νιώθουμε σε τέτοιες συνθήκες πολύ κοντά με τους μικρούς θεατές, περάσαμε πάρα πολύ όμορφα. Για το κείμενο και την ιστορία, τα είπα και πριν, οπότε ας περάσουμε στα της παράστασης καθαυτής. Σκηνοθετικά, ο Φωκάς Ευαγγελινός προσεγγίζει την ιστορία με ευαισθησία και φτιάχνει ένα φαντασμαγορικό οπτικό θέαμα, που γεμίζει με χαρά τον θεατή κάθε ηλικίας. Η ροή της παράστασης είναι γρήγορη, με τις εναλλαγές των σκηνών να γίνονται με πολύ έξυπνο τρόπο, και έτσι το έργο δεν κάνει “κοιλιά” καθόλου, αλλά σε “κρατάει”. Όλοι οι συντελεστές, ηθοποιοί και χορευτές, δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, ικανοποιώντας το κοινό. Φυσικά, θα πρέπει να κάνουμε λόγο για την φοβερή σκηνογραφία του Μανώλη Παντελιδάκη και τα υπέροχα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη, σε συνδυασμό με το video art του Παντελή Μάκκα, που δημιουργούν όλους τους κόσμους που επισκέφτεται ο Πινόκιο, στο ταξίδι της αναζήτησης του κλεμμένου Χριστουγεννιάτικου δέντρου.
“Τα Μαγικά Χριστούγεννα του Πινόκιο”, στο Christmas Theater, είναι ένα Χριστουγεννιάτικο μιούζικαλ, μια υπερπαραγωγή, που αποδεικνύει πως, όταν υπάρχει μεράκι, δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτα από ξένες παραγωγές. Με το μήνυμα “Η φαντασία πάντα νικάει την πραγματικότητα”, προσφέρει 2 ώρες αληθινής ψυχαγωγίας σε όλους όσοι αγαπούν τα Χριστούγεννα και τα παραμύθια (για όσους πηγαίνουν, γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς και γκρινιάζουν, ας το κάνουν ιδιωτικά για να μην μας χαλάνε τη διάθεση!). Προσφέρεται για παιδιά κάθε ηλικίας, όχι πολύ μικρά όμως, γιατί δεν θα καταλάβουν πολλά από τα μηνύματά της και προλαβαίνετε, όσοι τυχόν ενδιαφέρεστε και δεν την έχετε παρακολουθήσειμ ακόμη μέχρι την 4 Ιανουαρίου!
Υ.Γ. Πόσο μου άρεσε η εικόνα στο τέλος της παράστασης, που παιδάκια είχαν στα χέρια τα ειδικά “ανυψωτικά” βοήθηματα και τα πήγαιναν εκεί που τα πήρανε μπαίνοντας και που κρατούσαν τα απορρίματα από ό,τι κατανάλωσαν για να τα πετάξουν στους κάδους έξω από την αίθουσα – υπήρχαν και οι εξαιρέσεις, αλλά αυτήν τη φορά ήταν τόσο ελάχιστες που δεν έδωσα σημασία. Μπράβο στους γονείς που μαθαίνουν τρόπους σε αυτά τα παιδιά!
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ,. Δεκέμβριος 2025
