Είδαμε την παράσταση “Wonnangatta” στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα
Στην Αυστραλία των αρχών του 20ου αιώνα, όσοι ζούσαν στην ενδοχώρα στις μεγάλες πεδιάδες ή στις αφιλόξενες ερήμους, είχαν μικρή συχνότητα επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο και αυτό συνέβαινε, όταν επισκεπτόταν κάποια πόλη για προμήθειες ή όταν περνούσαν οι ταχυδρόμοι της εποχής για την αλληλογραφία. Το περιβάλλον είχε την άγρια ομορφιά της παρθένας φύσης, αλλά έκανε σκληρούς και ιδιόμορφους τους ανθρώπους που κατοικούσαν εκεί, καθώς σε διαφορετική περίπτωση η επιβίωση θα ήταν πολύ δύσκολη.
Ο Χάρρυ μεταφέρει μια φορά τον μήνα, στις απομακρυσμένες φάρμες, την αλληλογραφία και τα νέα του υπόλοιπου κόσμου. Σήμερα, επιστρέφει μαζί με τον σερίφη Ρίγκαλ, στην “Γουονανγκάτα” του Τζιμ Μπάρκλεϊ, που εκτρέφει βοειδή, γιατί κάτι άσχημο μάλλον έχει συμβεί. Ο Χάρρυ δείχνει τη φράση που υπάρχει με κιμωλία γραμμένη στην πόρτα “Επιστρέφω σε λίγο” στον Ρίγκαλ, επισημαίνοντάς του πως την είδε ακριβώς πριν ένα μήνα και, ενώ περίμενε για ώρα τον φίλο του, Τζιμ, αυτός δεν φάνηκε ποτε. Τότε έφυγε, πιστεύοντας ότι είχε μπλέξει σε μια από τις συνηθισμένες για εκείνον “γυναικοδουλειές”, αλλά όταν ξαναείδε και διαπίστωσε πως ο Τζιμ έλειπε πάλι, ειδοποίησε τον σερίφη, γιατί πίστεψε πως κάτι κακό είχε συμβεί. Οι δυο άνδρες ψάχνουν το σπίτι και τη φάρμα, χωρίς να βρουν κανένα σημάδι από τον Τζιμ ή τον βοηθό του, όμως η τυχαία ανακάλυψη του σκελετωμένου πλέον σκύλου του, τους πείθει ότι όντως κάτι έχει συμβεί. Αφού ταΐσουν το ταλαιπωρημένο ζώο, θα ξαναψάξουν και τότε θα παρατηρήσουν πως ο σκύλος σαν να τους ζητάει να τον ακολουθήσουν.
Περιπλανώμενοι στην κρύα και άγρια γη, θα ανακαλύψουν πως κάποιος σκότωσε τον Τζιμ σε ένα ποτάμι κοντά στην φάρμα και τον επιστάτη μέσα στο σπίτι που χρησιμοποιούσε, όταν δεν βρισκόταν στο ράντζο. Χωρίς κανένα σημάδι και κανέναν απόλυτως ύποπτο, θα κάνουν μια αυτοψία στην περιοχή, δοκιμάζοντας ταυτόχρονα και την προσωπικη αντοχή και ηθική τους, αφού τα ερωτήματα για το διπλό έγκλημα και την επιβολή τιμωρίας στον ένοχο, αν αποκαλυφθεί, διαφέρουν για τον καθένα – εκδίκηση και αυτοδικία για τον Χάρρυ, νόμος και δικαστήριο για τον Ρίγκαλ.
Οι συζητήσεις μεταξύ τους και οι σκέψεις τους σε όλη αυτήν τη διαδικασία, τους οδηγούν σε νέα μονοπάτια αυτογνωσίας, αφού καθένας επηρεασμένος από τα λόγια του άλλου, επαναπροσδιορίζει τη στάση του απέναντι στη ζωή και στις συνθήκες που δημιουργούνται σε εκείνον τον τόπο. Μπορεί να μη βρήκαν ποτέ τις απαντήσεις που έψαχναν, αλλά γνώρισαν κάποιες πτυχές του εαυτού τους που, μέχρι τώρα, δεν είχαν την ευκαιρία…
Η σκηνή του Αγγέλων Βήμα μεταμορφώνεται, αυτήν τη φορά, σε έναν άγρια όμορφο τόπο, όπου άνθρωποι, πανίδα και χλώριδα δημιουργούν ένα ιδιόμορφο μείγμα. Ο Κώστας Φαλελάκης με τον Αλέξιο Κοτσώρη, μας βάζουν στο κλίμα του έργου από τα πρώτα λεπτά, δημιουργώντας μια αγωνιώδη ατμόσφαιρα, καθώς περιγράφουν βήμα βήμα την εξέλιξη της ιστορίας. Οι δυο άνδρες δεν γνωρίζουν τι θα συναντήσουν και ακόμη χειρότερα τι θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν, και αυτά τα συναισθήματά τους μεταδίδονται, πέραν των λέξεων, και από την κίνηση των σωμάτων τους μέσα στο μεταβαλλόμενο σκηνικό, που αλλάζουν οι ίδιοι κάθε φορά που πρέπει να δημιουργήσουν μια νέα σκηνή. Οι διάλογοί τους είναι λιτοί και χωρίς κανένα συναίσθημα, ενώ υπάρχει μια έντονη ένταση στην ατμόσφαιρα, που δεν γνωρίζεις για ποιον ακριβώς λόγο προκαλείται – καχυποψία και έλλειψη αμοιβαίας εμπιστοσύνης ή φόβος για το άγνωστο, κάτι που δεν θα απαντηθεί ποτέ, αφήνοντας τον κάθε θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Ο Αλέξιος Κοτσώρης διάβασε με προσοχή το κείμενο του Άνγκους Τσερίνι (σε μετάφραση και μεταφορά του από τη Μαργαρίτα Δαλαμάγκα Καλογήρου) και φώτισε επιτυχώς τις διαφορετικές πτυχές των δυο χαρακτήρων, τον Ρίγκαλ, που ερμηνεύει ο ίδιος και είναι συγκαταβατικός, με πίστη στον νόμο και τις αξίες του, που έχει βρεθεί σε μια ιδιαίτερη για τον ίδιο συνθήκη, όπου πέρα από έναν διπλό φόνο, έχει να συναστραφεί-αντιμετωπίσει και τον Χάρρυ, του Κώστα Φαλελάκη, που έχει γίνει ένα με το τοπίο και την αγριότητά του, βυθιζόμενος σε μια κατάσταση που προσεγγίζει το σκοτάδι και έχει τις δικές του αντιλήψεις περί δικαίου, τις οποίες επιχειρεί να επιβάλλει. Η αντιπαλότητα που γεννάει η αντίθεση σκοταδιού-φωτός, κάποιες φορές αλλάζει πρόσωπα και κάπως έτσι διαπιστώνουμε πως τελικά δεν υπάρχει απόλυτο κακό ή καλό για κανέναν, αφού και τα δύο συνυπάρχουν σε όλους μας… Το σκηνικό δέσιμο των δύο ερμηνευτών είναι μαγικό και σε παίρνει από το χέρι, οδηγώντας σε στα δύσβατα μονοπάτια που διασχίζουν με τα άλογά τους ή στις σκηνές των εγκλημάτων, χαρίζοντάς σου μια μοναδική θεατρική εμπειρία.
Σίγουρα πρόκειται για μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παραστάσεις που έχω δει τον τελευταίο καιρό, τόσο ως προς τη θεματική της όσο και για τον τρόπο παρουσίασης και την ατμόσφαιρα και τις ζωντανές εικόνες που δημιουργούν οι δύο ηθοποιοί επί σκηνής, με ελάχιστα σκηνικά μέσα. Είμαι βέβαιος πως, αν είχα την ευκαιρία να την ξαναπαρακολουθήσω, θα ανακάλυπτα και κάτι καινούργιο!
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Δεκέμβριος 2025
