Υπάρχουν μέρες που μένουν στη μνήμη σου για τις πρωτιές που συνδυάζουν - μια τέτοια ζήσαμε κι εμείς πρόσφατα, όταν επισκεφθήκαμε το νέο Θέατρο Έργον, για να δούμε επί σκηνής τη «Φόνισσα» με τη Λυδία Κονιόρδου (όλα για πρώτη φορα!) Η «Φόνισσα», ένα από τα κορυφαία έργα της νεοελληνικής πεζογραφίας, γράφτηκε από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη το 1903. Στο επίκεντρό της βρίσκεται η Χαδούλα, γνωστή ως Φραγκογιαννού, μια ηλικιωμένη γυναίκα στη […]
«Γεια σου, δάσκαλε… Γεια σου, κόουτς… Πώς τα πας;» Ο Mitch στέκεται σε ένα νεκροταφείο και απευθύνεται στον παλιό του καθηγητή, τον Morrie και από αυτή την απλή, σχεδόν αμήχανη προσφώνηση ξεκινά η ιστορία μας, καθώς ο Mitch επιστρέφει κοντά στον Morrie, δεκαέξι χρόνια μετά την αποφοίτησή του και ύστερα από μια υπόσχεση για συναντήσεις κάθε Τρίτη, που όμως δεν είχε τηρήσει. Μια ιστορία η οποία κοιτάζει κατάματα τη ζωή, […]
Ο δήμιος, στα παλιά χρόνια, ήταν εκείνος που αναλάμβανε την εκτέλεση των θανατικών ποινών - οι περισσότεροι εξ ημών έχουμε με αυτούς τους ανθρώπους συναντηθεί μέσα από ταινίες ή τηλεοπτικών σειρών με "ιστορικό" περιεχόμενο και στις οποίες υπάρχει μια ή και περισσότερες σεκάνς μιας τέτοιας εκτέλεσης. Στα μετέπειτα χρόνια, που το ανθρώπινο είδος "εκπολιτίστηκε" και απαγορεύτηκαν αυτές οι βάρβαρες τελετές, η λέξη δήμιος απέκτησε τη σημασία του ανθρώπου που εκτελεί […]
Βίντεο κλαμπ (video club) ονομαζόταν το εμπορικό κατάστημα που νοίκιαζε ταινίες στο κοινό, σε φυσική μορφή (παλαιότερα σε κασέτες VHS και αργότερα σε DVD ή Blu-ray). Οι μεγάλες δόξες για τα εν λόγω μαγαζιά υπήρξαν τη δεκαετία του '80, όπου σε κάθε γειτονιά έβρισκες τουλάχιστον 4 τέτοιες επιχειρήσεις. Τα βίντεο κλαμπ μεσουρανούσαν για περίπου 2 δεκαετίες και αποτελούσαν βασικό κομμάτι της σαββατιάτικης ψυχαγωγίας. Με την έλευση των πρώτων συνδρομητικών καναλιών, […]
Τη σημερινή εποχή που η πληροφορία μέσω της τεχνολογίας μεταδίδεται αστραπιαία και σχεδόν όλοι την έχουμε στην παλάμη μας (ή σε κάποια τσέπη), χάρη στα κινητά μας τηλέφωνα, είναι ευτυχής συγκυρία το γεγονός ότι κλασικοί ήρωες εξακολουθούν να συναρπάζουν, με την ιστορία του ο καθένας, μικρούς και μεγάλους. Ένας από τους πλέον αναγνωρίσιμους είναι ο "δικός" μας Οδυσσέας, που, λόγω και της πολυσυζητημένης και υπερεπιτυχημένης εισπρακτικά "Οδύσσειας" του Christopher Nolan, […]
Τη θυμάμαι αυτήν την παράσταση. Ήμουν φοιτήτρια. Πιτσιρικού. Μόλις που είχα αρχίσει να περνάω – ξυστά – από την ιστορία, από την ιστορία του τόπου μας. Μόλις που είχα αρχίσει να περνάω – τοίχο τοίχο – από την ιστορία των γυναικών. Γιατί οι γυναίκες στον τόπο μου γράψαν τη δική τους ιστορία, κάποιες φορές συμμορφωμένη με εκείνη την άλλη, των βιβλίων, κυρίως αποτυπωμένη από άντρες και κάποιες άλλες φορές πολύ […]
Αγαπώ πολύ το θέατρο γιατί μου έχει προσφέρει, όλα αυτά τα χρόνια που παρακολουθώ παραστάσεις, πολλές δυνατές συγκινήσεις και υπέροχες στιγμές διασκέδασης και ξεγνοιασιάς. Υπάρχουν φορές που ταυτίζομαι με χαρακτήρες ή αναγνωρίζω οικεία πρόσωπα και καταστάσεις που έχω βιώσει. Τότε διαπιστώνω πως η ζωή συχνά ξαναπροβάλλεται μπροστά στα μάτια του κοινού, μέσα από τα φίλτρα του συγγραφέα και των συντελεστών, και αυτό λειτουργεί αρκετές φορές και εκπαιδευτικά για ένα μέρος […]
«Αντιγόνη»: Η τραγωδία που δεν έπαψε ποτέ να αφορά τον άνθρωπο. Υπάρχουν έργα που δεν ανήκουν σε καμία εποχή, γιατί κατορθώνουν να μιλούν σε όλες. Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή εξακολουθεί, αιώνες μετά τη συγγραφή της, να θέτει ερωτήματα που παραμένουν αμείλικτα επίκαιρα: Πού τελειώνει η εξουσία και πού αρχίζει η ανθρώπινη συνείδηση; Ποιος νόμος υπερισχύει, όταν συγκρούονται το κράτος και η ηθική; Και πόσο βαρύ είναι τελικά το τίμημα της […]
Υπάρχουν έργα που, όσο κι αν έχουν γραφτεί δεκαετίες πριν, εξακολουθούν να θυμίζουν ότι το θέατρο δεν είναι μόνο η παράσταση που βλέπει ο θεατής. Είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από την αυλαία, οι πρόβες, οι διαφωνίες, οι αγωνίες, οι έρωτες, οι απογοητεύσεις, αλλά και εκείνη η ανεξήγητη δύναμη που κάνει έναν θίασο να συνεχίζει το ταξίδι του από πόλη σε πόλη. Σε αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους είναι αφιερωμένο […]
